Διήμερο

Πόσα πράγματα πρόλαβα να παρατηρήσω το διήμερο του Δεκαπενταύγουστου. Καταρχήν όλοι σου εύχονται «Χρόνια Πολλά». Ακόμα και η ξανθιά ντάνα στα διόδια, η οποία κανονικά θα έπρεπε να ζητά συγγνώμη που σε κλέβει. Αλλά εμένα δεν με πειράζει. Έτσι κι αλλιώς, εγώ παραδοσιακά στα διόδια λέω «καλή ανάσταση».
Ωραία περνάς όμως, ειδικά όταν είσαι σε διάθεση να μην πάρεις τίποτα και κανέναν στα σοβαρά. Μόνο να παρατηρήσεις. Όπως εκείνους που στέκονται κατά μήκος του δρόμου και ψήνουν αρνιά. Δηλαδή για να καταλάβω επειδή δεν το έχω: όταν έχουμε το τζέρτζελο με το semana santa και τον Jesús, ψήνουμε αρνιά. Όταν έχουμε το τζέρτελο με την Παναγία, πάλι αρνιά. Ποια παράξενη μοίρα χτύπησε αυτά τα δύο πλάσματα και τα συνέδεσε ο νεοέλληνας με το αρνί, ας ήξερα. Και υποτίθεται ότι υπάρχει και κρίση.
Κοίτα τι άλλο παρατήρησα: Ανοίγω τυχαία την TV και βλέπω μια δεσποινίδα μπροστά από το νεοκλασσικό που στεγάζει τη Νέα -χωρίς Ντόρα και χωρίς τσίπα- Αριστερά (δηλαδή τη ΝΔ). Η δεσποινίς στην τρίχα: μαλλί, μακιγιάζ και υποψία ταγιέρ. Το έλεγες και '80s το look, αλλά γούστα είναι αυτά. Και κάτι έλεγε μπροστά στην κάμερα, τύπου κριτική στην κυβέρνηση. Λέω, δεν μπορεί να είναι αληθινό όλο αυτό, μάλλον δεν είμαι έτοιμος για την ψηφιακή εποχή όπως η οικογένεια κλικλίκου. Και η δεσποινίς απτόητη συνέχιζε το λογίδριο, καταλήγοντας με την αμίμητη φράση: «υπάρχει ελπίδα με την ΝΔ». Εντελώς μεταξύ μας, αν ήμουν το νεοκλασσικό που στεγάζει αυτή τη συμμορία, θα είχα βγάλει πόδια να φύγω να μην γίνομαι τόσο ρεζίλι των σκυλιών, παραμονή Δεκαπενταύγουστου. Στεναχωρήθηκα για το νεοκλασσικό, αλλά πιο πολύ στεναχωρήθηκα με τη δεσποινίδα. Δηλαδή, για να καταλάβω, επειδή ούτε αυτό το έχω: τρέχεις, σπουδάζεις, μορφώνεσαι, βγαίνεις στην κοινωνία που λένε, και αυτή είναι η φιλοδοξία σου; Μαλλί, μακιγιάζ και look '80s για να λες τέτοιες μπαρούφες μπροστά σε μια κάμερα; «Ελπίδα με τη ΝΔ;» Ακούς μανίτσα μου τι λες; Ήσουν καθόλου ανάμεσά μας τα τελευταία χρόνια ή ήλθες τώρα από την Ανδρομέδα; Κάτσε να στα πω σε τίτλους: αδράνεια, σκάνδαλα, φαυλότητα, διορισμοί μέχρι το παρά 5 των εκλογών και στο διάλειμμα το κάψιμο της μισής Ελλάδας. Μήπως να γύριζες πίσω στην Ανδρομέδα; Μήπως επίσης να διόρθωνες λίγο το look?
Και μετά ανοίγω μια Κυριακάτικη εφημερίδα να δω τι γίνεται στον κόσμο. Και αφού βλέπω καμιά 15αριά ανορεξικές (πόσο kinky πρέπει να είναι ένας άντρας για να φτιάχνεται με μια τέτοια γυναίκα, ας ήξερα), πέφτει το μάτι μου σε δύο σούπερ ειδήσεις: στη μία είχε τη σύζυγο του τέως καταλληλότερου, γιατρό στο επάγγελμα, εν ώρα εφημερίας. Respect. Καταπληκτική με το look του γιατρού. Έβαλε και μερικά κιλά, έφτιαξε και το μαλλί και έφυγε από πάνω της όλη η εκείνη η βλαχιά που κουβάλαγε τότε στα χρόνια της αλαζονείας, της αδράνειας, των σκανδάλων και των πυρκαγιών (στα διαλείμματα). Μπράβο της που δουλεύει και πάει και ένα μεροκάματο σε αυτό το σπίτι. Γιατί ο άλλος, δεν το έχει. Ασε δηλαδή που ψάχνει ακόμα πότε θα φύγει ο ανάδρομος από το ζώδιό του, «για να μιλήσει».
Η δεύτερη είδηση ήταν ακόμα πιο θεϊκή. Μια παρέα στην Πάρο πέτυχε τον Σιούφα σε ένα εστιατόριο και του την έπεσε. Του έστειλαν το λογαριασμό τους για να τον «πληρώσει από τα κλεμμένα», μετά τον έβρισαν και στο τέλος τού πέταξαν και μερικές πιπεριές. Ωραίοι τύποι! Μα βρε κορίτσια, στον Σιούφα; Κάποτε τον άκουσα από το βήμα της Βουλής να φωνάζει και σκέφτηκα αυτό που σκέφτεται ο κάθε άνθρωπος που λατρεύει τα κόμικς: πόσο καλός θα ήταν να «ντύνει» με τη φωνή του ήρωες. Πιστεύω ειλικρινά ότι θα ήταν ο ιδανικός Ντόναλντ. Αλλά τι να το κάνεις, χαραμίστηκε. Χωρίς φυσικά να φταίει. Στο χωριό που μεγάλωσε, ή θα έμενε να αρμέγει πρόβατα ή θα λάτρευε τον «εθνάρχη». Εκείνος διάλεξε το δεύτερο και έχασε την ευκαιρία να κάνει ευτυχισμένους όλους εμάς που ζούμε για τα κόμικς. Και τώρα τον βρίζει ο πάσα ένας παραθεριστής της Πάρου, πετώντας πιπεριές. Μια ζωή τσαμπουκάδες του κώλου. Πιπεριές σε Σιούφες, γελοία συνθήματα τύπου «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» και επαναστάτες επιπέδου Σέχτα Τατιάνας Στεφανίδου. Μια ζωή όχλος. Πολίτες που προσέχουν (τουλάχιστον) τι ρίχνουν στην κάλπη και πού πετάνε τα σκουπίδια δεν γίναμε ποτέ.
Για αυτό στο αφιέρωσα το τραγούδι προχθές: πρόσεξε σε τι θαύματα πιστεύεις. Και εσύ το μόνο που κατάλαβες ήταν να βάλεις ένα αρνί να ψήνεται.
Πάντως ήταν ένας καταπληκτικός Δεκαπενταύγουστος.
Δεν θα με παρεξηγήσεις;