Απυρόβλητο

Σχεδόν ποτέ δεν ασχολούμαι με ποδόσφαιρο, καθότι δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Όταν αρχίζουν αυτά με τις αριστερές γραμμές, τα πλάγια, τον φορ στα δεξιά και τον προωθημένο επιθετικό, απορώ σε ποια σχολική χρονιά τα μαθαίναμε και εγώ είχα κάνει κοπάνα. Που εγώ ξέρεις τι φυτό ήμουν στο σχολείο. Σχεδόν καμία απουσία και με είχε συγχαρεί και ένας καθηγητής που έκατσα στην Γ' λυκείου και έγραψα στις εξετάσεις του Ιουνίου Αγωγή του Πολίτη, ενώ όλοι σηκώθηκαν γελώντας να παραδώσουν γραπτό. Ακου Αγωγή του Πολίτη! Σε μια χώρα που δεν υπάρχουν πολίτες, υπάρχει μάθημα.
Συνήθως η ενασχόληση με τα ποδοσφαιρικά εξαντλείται στο να ψάχνω να δω πόσοι argentinos πήραν μεταγραφή σε ελληνική ομάδα, ώστε να πιάσουν τόπο και οι παραγγελίες για σημαίες που μου κάνουν διάφοροι να τους φέρω από την πατρίδα.
Και μετά κάθομαι και το διασκεδάζω. Βλέπω το καλοκαίρι τα θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, όπου όλοι έχουν κάνει φοβερές μεταγραφές και θα πάρουν με κλειστά μάτια το πρωτάθλημα, το κύπελλο, το Super Cup, το Super Bingo και το Super Lotto. Είναι μην τυχόν και βρεθείς κατά λάθος στο δρόμο τους. Και σένα θα πάρουν με τόσο viagra.
Μετά αρχίζουν οι προκριματικοί του Champions, όπου αν κληρώσει καμιά ομάδα της πλάκας, συνεχίζεται το μεθύσι. Kάτι φουκαριάρικα την πληρώνουν τη νύφη.
Και ύστερα έρχονται οι μέλισσες. Σου σκάει μύτη μια μικρομεσαία ισπανική ομάδα και πας αλειτούργητος. Και αρχίζουν τα πρωτοσέλιδα να τα γυρίζουν σιγά-σιγά: Πάλεψαν με θηρία, μάγκες, τσίφτες, κόφτες και άλλα τέτοια. Κοινώς, το Viagra δεν κρατάει για πάντα, ρωτήστε και τον γέρο της γειτονιάς σας. Και εννοείται ότι όλοι πάντα στο απυρόβλητο.
Και μετά τι μένει; Το ελληνικό πρωτάθλημα με τη μιζέρια και την κακομοιριά σε όλο της το μεγαλείο. Οι κακές διαιτησίες, τα κάκιστα γήπεδα, το πέναλτι που δεν ήταν πέναλτι, το boring παρεάκι της Αθλητικής Κυριακής, το κράτος των Αθηνών που κόβει βαθμούς του (μ)ΠΑΟΚ, δωρεάν μαθήματα διαιτησίας νυχτιάτικα... μπλα μπλα μπλα.
Κάτι τέτοια είδε και το Sotis και σου λέει, ας πάω στο Λίβερπουλ και ας με φάει η υγρασία και τα ακατανόητα αγγλικά. Χίλιες φορές από τα ελληνικά του προπονητή της ΑΕΚ, που εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι στην προηγούμενη ζωή του ήταν εγγαστρίμυθος. Φοβερό ταλέντο ανθρώπου να μιλάει με κλειστό το στόμα.
Για όσα παιδάκια αρχίζουν να ασχολούνται με το πρωτάθλημα από το Σάββατο, que hayan suerte (καλή τύχη).
Πιο suerte από αυτή που είχαν οι πράσινοι με την Atlético. Πάντως, εγώ για ένα πράγμα χάρηκα με τον αγώνα: τα γκολ μπήκαν από τρεις Argentinos, έναν Πόντιο και έναν Uruguayο. Δηλαδή, έναν όμορφο και τέσσερις άσχημους.