Ventilador

Στις ΗΠΑ -που εμείς εδώ οι μάγκες ξέρουμε μόνο να λοιδωρούμε- οι πολιτικοί χρηματοδοτούνται με ονοματεπώνυμο. Θέλεις εσύ κυρία Barbie μου από τη Νebraska να πληρώσεις τον Τζον Μακέιν, επειδή η γυναίκα του είναι κι αυτή μια Barbie, αλλά με 50 κιλά λιγότερα από σένα; Μάλιστα. Περάστε, δώστε και σώστε. Αλλά αφήστε μας και τα στοιχεία σας.

Θέλεις εσύ πολυεθνικιά μου να τα σπρώξεις στον κάθε Μπους, ώστε να κάνεις μπίζνες στη Μέση Ανατολή; Avec plaisir, αλλά μισό να το σημειώσω.

Έτσι όλοι πάνω-κάτω ξέρουν. Μπορεί να διαφωνείς, αλλά ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Ξέρεις, ενδεχομένως, ποιον να αποφύγεις. Στο λέει, στο φωνάζει. Ο Ντικ Τσένι, για παράδειγμα, δεν έκρυψε ποτέ τα επιχειρηματικά του σχέδια. Ούτε κορόιδεψε κανέναν με θεωρίες περί νόμιμου και ηθικού. Σου λέει, ο πολιτικός μπορεί να κάνει και μπίζνες. Μήπως το έκρυψε ο Μπερλουσκόνι; Τρεις φορές πρωθυπουργός και με σουξέ στις γυναίκες.

Εδώ σε εμάς πώς γίνεται η χρηματοδότηση; Καταρχήν, το Κράτος. Δηλαδή, όλοι εμείς οι ηλίθιοι φορολογούμενοι (γιατί αυτό είναι το Κράτος) πληρώνουμε τις στρατιές υπαλλήλων σε όλα τα κόμματα. Σε όλα. Τα οποία κόμματα έχουν φεσώσει το σύμπαν: από την Ολυμπιακή μέχρι το μέντιουμ που έχουν στο υπόγειο.

Μετά, υποτίθεται ότι γίνεται εξόρμηση με κουπόνια, γαριδάκια, δρακουλίνια και πακοτίνια.
Ύστερα έρχεται και το «κατιτίς» που τσοντάρουν στο κόμμα τους οι βουλευτές και ευρωβουλευτές.

Αλλά επειδή προφανέστατα δεν φτάνουν ούτε τα χρήματα των ηλίθιων φορολογούμενων ούτε τα δρακουλίνια, ούτε τα «κατιτίς», υπάρχει και μια τεράστια γκρίζα περιοχή χρηματοδότησης που κανείς δεν γνωρίζει. Φράγκα γενικώς πάνε και έρχονται, ενίοτε με χαριτωμένο τρόπο: κάποτε τα έβαζαν σε pampers (θα θυμούνται οι παλαιότεροι), τώρα μπορεί ένας πολιτικός να πάρει απλά ένα «δωράκι»: Σου λέει ο Α τύπος: τι θέλω εγώ; Τη Χ σύμβαση; Μοίρασε τα Ψ δώρα. Πάρε και τις φαμίλιες τους να ταξιδέψουν δωρεάν πρώτη θέση στο Las Vegas να λαδώσει το άντερό τους, γιατί είναι και ψωμόλυσσες. Και η δουλειά έτοιμη.

Κάπως έτσι κρατιέται ζωντανή αυτή η γκρίζα περιοχή: όλα τα κόμματα ξοδεύουν, κάνουν μπίζνες και φεσώνουν, μετά διαβάζουμε και τα απίστευτα «πόθεν έσχες» των πολιτικών, αλλά αποδείξεις δεν έχουμε. Πού να τις βρούμε;

Και όταν τα κόμματα δουν τα σκούρα ή πλησιάζουν κάλπες, αρχίζει ο πόλεμος με τη λάσπη, όπως ο Βέγγος σε εκείνη την ταινία που πέταγε κρέμες. Πες εσύ για τον έναν να πω εγώ για τον άλλον. Τζάμπα είναι. Αλλωστε, τα σενάρια συνωμοσίας είναι στο DNA μας. Είμαστε ικανοί να χαρακτηρίσουμε προβοκάτσια ακόμα και τον αφανισμό των δεινοσαύρων.

Και αν κάποιος μιλήσει για αλλαγή τρόπου χρηματοδότησης θα αντιμετωπίσει τα βλακώδη επιχειρήματα τύπου, «α εμείς δεν λέμε ονόματα, γιατί η CIA θα τους κάψει το DVD και θα βάλει κοριό στο καζανάκι τους».

Και όταν από ένα κόμμα (το ΠΑΣΟΚ νομίζω) ακούστηκε η ιδέα να φτιαχτεί μια πιστωτική κάρτα για τα μέλη του, ώστε αφού τόσο γουστάρουν το κόμμα, να το πληρώνουν κιόλας, η πρώτη κουβέντα που άκουσα ήταν από τους δημοσιογράφους-σαΐνια ότι «φαντάσου να χρωστάς στην κάρτα του κόμματος και να σου πάρει το σπίτι, χα χα χα». Να είστε καλά, βρε μανίτσες μου, γελάσαμε πάλι. Εκεί ήταν η ουσία του θέματος, ανατρίχιασα που την ανακαλύψατε.

Επίλογος: δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ προτιμώ τον αμοραλισμό του κάθε Ντικ Τσένι από τις ηθικοπλαστικές ανοησίες των ντόπιων τεμαχίων. Είναι απλά θέμα αντιπάλου: τον αμοραλιστή μπορώ να σκεφτώ τρόπους αντιμετώπισης. Τον υποκριτή, απλά σηκώνω τα χέρια ψηλά.

ΥΓ Από την ιστορία της Siemens θα ήθελα να προκύψει το εξής συμπέρασμα: τα στελέχη να ζήτησαν μεν λεφτά από τη μαμά-εταιρεία «για να λαδώσουν πολιτικούς», αλλά να τα έβαλαν απλά στην τσέπη τους. Ποντάροντας ακριβώς στη γκρίζα περιοχή του συστήματος: Έτσι κι αλλιώς ο καβγάς θα στηθεί, ο ανεμιστήρας θα δουλέψει και η λάσπη θα φύγει προς όλες τις κατευθύνσεις.

Και μόνο για αυτό, παμψηφεί αθώοι. Και με ένα μπαλκόνι στην Punta del Este δώρο.

ΥΓ1 Καλή ψήφο σε όλους. «Ναι» στο παραβάν, «όχι» στη Λούτσα.