Κουτοφραγκία

Εδώ και αρκετές εβδομάδες ο γνωστός υπουργός de Salud y Relaciones Públicas παραχωρεί συνεντεύξεις εν όψει της απαγόρευσης του καπνίσματος. Μανούλα ο υπουργός σε αυτά, προσπαθεί να μας πείσει για το πόσο καλά θα εφαρμοστεί ο νόμος σε μια χώρα που το κάπνισμα έχει ταυτιστεί (για ορισμένους) με τη μαγκιά και τον αγώνα του ελεύθερου κόσμου κατά του φασισμού.
Στο εξωτερικό, στην κουτοφραγκία δηλαδή, εφάρμοσαν ένα πολύ συγκεκριμένο κόλπο: αφού το κάπνισμα αποθεώθηκε μέχρι και στον κινηματογράφο, άρχισε σιγά-σιγά να στιγματίζεται: καπνίζεις; Να με συμπαθάς, αλλά δεν διαφέρεις και πολύ από τον πρεζάκια ή τον αλκοολικό.
Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν χώροι καπνιζόντων και μη καπνιζόντων μέχρι που σταδιακά εξαφανίστηκαν οι πρώτοι. Το μήνυμα ήταν πλέον σαφές: αν θες να καπνίσεις, να πας στο σπίτι σου ή να πάρεις τους δρόμους. Το είχα δει πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, το 1998, και σοκαρίστηκα. Ήταν μια φουκαριάρα έξω από έναν ουρανοξύστη που τουρτούριζε με μια γόπα στο χέρι. Την λυπήθηκα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι επέλεξε να κάνει το τσιγαράκι της, να πάρει τον αέρα της και να μην ενοχλήσει κανέναν. Τελεία και παύλα.
Εδώ στην Ελλάδα που έχτιζε Παρθενώνες όταν οι βάρβαροι έτρωγαν Kellog's Frosties, οι καπνιστές κερδίζουν πάντα τη μάχη. Όποιος τολμήσει να μιλήσει για τα δικαιώματα των μη καπνιστών, εισπράττει μια κάποια κατανόηση τύπου «έχεις δίκιο, αλλά και εγώ μια απλή υπάλληλος είμαι», ίσως και μερικά κοσμητικά επίθετα τύπου «είσαι ένας φασίστας». Όλα εξαρτώνται από το πόσο θέλεις να το τραβήξεις και ποιος είναι ο συνομιλητής σου. Αν πχ ανταμώσεις με το θωρηκτό Λιάνα, καλύτερα να πέσεις μόνος σου πάνω στο παγόβουνο.
Από κοντά και το absolut επιχείρημα ότι «τόσα και τόσα εισπνέουμε, αυτό σε μάρανε;» ή το ακόμα πιο absolut ότι οι «ξενέρωτοι στην κουτοφραγκία δεν ξέρουν να διασκεδάζουν, να απολαμβάνουν τον καφέ τους ή το sex και δεν έχουν θέμα με το κάπνισμα. Εμείς εδώ έχουμε θέμα, γιατί είμαστε βασιλιάδες».
Έτσι λοιπόν στη χώρα των «βασιλιάδων», ο γνωστός υπουργός θα κόψει το κάπνισμα από 1ης Ιουλίου.
Πώς; Με τη γνωστή ελληνική πατέντα: ένας νόμος-εκατό παράθυρα. Στις επιχειρήσεις για παράδειγμα κλείνουν τα καπνιστήρια, αλλά τα καταστήματα κάτω των 70 τετραγωνικών συνεχίζουν να λειτουργούν ως καπνιστήρια. Γιατί ποιος επιχειρηματίας θα επιλέξει να μετατρέψει το μαγαζί του σε μη καπνιζόντων; Συμπέρασμα: εγώ που δεν καπνίζω (ο φασίστας) και συχνάζω σε τέτοια μαγαζιά, δεν θα δω καμία διαφορά.
Πάμε παρακάτω: στα πιο μεγάλα μαγαζιά θα δημιουργηθούν -λέει- ειδικοί χώροι, σφραγισμένοι με άλλη είσοδο, εξαερισμό, συντριβάνια, συγκρουόμενα, χορεύτριες, πάγκο με τυριά, μαλλί της γριάς και δώρο ένα GPS. Μάλιστα. Να υποθέσω ότι στα σκυλάδικα η τραγουδιάρα θα κάνει ειδικό πέρασμα από το κλουβί για να τραγουδήσει στους μη καπνίζοντες;

«Σε έχω κάνει Θεό, μια φορά να σε δω, να σου πω σ’ αγαπώ γύρνα πίσω.»

-Δικό σας, άκαπνοι, θα φωνάζει μετά, απλώνοντας το μικρόφωνο, ενώ η λουλουδού θα την ραίνει με αγνά γαρύφαλλα που δεν θα μυρίζουν νικοτίνη.

(εννοείται βέβαια ότι όλοι θα γκρινιάξουν που «δεν ενημερώθηκαν για τα νέα μέτρα… Πού είναι το Κράτος;»)

Θα μου πεις τι προτείνεις εσύ; Εγώ προτείνω να εφαρμοστεί ο νόμος όπως στην κουτοφραγκία ή καθόλου. Αν είναι να τον εφαρμόσουμε για τις δημόσιες σχέσεις του υπουργού, για μερικά πρόστιμα τις πρώτες μέρες και το άλλοθι ότι τον εφαρμόσαμε, καλύτερα καθόλου.
Ας είμαστε οι Γαλάτες που αντιστέκονται στους Ρωμαίους. Αν δεν κάνω λάθος, έγιναν και μάρκα τσιγάρων.
Μην δουλευόμαστε και μεταξύ μας.

* Ελπίζω, λατρεμένοι μου bloggers-καπνιστές, να μην το πάρετε προσωπικά. Ούτε εγώ το παίρνω.