Ρεψόλ

To γνωστό Cristinάκι έγινε εξώφυλλο στην εφημερίδα-ναυαρχίδα της ισπανικής υπερκαθολικής Δεξιάς υπό τον τίτλο: η Kίρσνερ απειλεί την Ισπανία. Aκόμα και το Kirchner δεν είναι τυχαίο. Χτυπάει λίγο γερμανικό. Δεν έγραψαν Fernández που είναι το (ισπανικό) της επίθετο, προκειμένου να την κάνουν πιο αντιπαθητική.
Ποτέ δεν συμπάθησαν το Cristinάκι στην Ισπανία, μην σου πω σε όλη την Ευρώπη. Προφανώς οι πολιτικοί που συγκρούονται με όλους και με όλα δεν μπορούν ποτέ να είναι συμπαθείς σε μια Ήπειρο που την κυβερνά η γαϊδάρα η Μέρκελ και τα ζουζούνια της. Στην Ισπανία έχουν επιπλέον λόγους. Πριν από μερικά χρόνια το Cristinάκι έβαλε τέλος σε μια ιδιωτικοποίηση-παρωδία, αυτή των Aerolineas Argentinas. Ο εθνικός αερομεταφορέας ήταν υπό τον έλεγχο των Ισπανών με τρόπο που θα ζήλευαν και οι αποικιοκράτες Βρετανοί στο μαγαζάκι με τσάι που άκουγε στο όνομα Κεϋλάνη.
Τους έδωσε λοιπόν το Cristinάκι μια κλωτσιά και η επιχείρηση έγινε και πάλι εθνική. Και επειδή έχω ταξιδέψει πολλές φορές με Aerolineas, μια χαρά εταιρεία είναι τώρα.
Αφρούς έβγαζαν οι Ισπανοί από τη σύγχυση. Αφρούς έβγαζα και εγώ που διάβαζα το βρισίδι που έριχναν στην πρόεδρο τα τελευταία χρόνια.
Και πάνω που είχαν αρχίσει να ηρεμούν, ήρθε το νέο περιστατικό. Δεν τους έφτανε των Ισπανών που οδεύουν με μαθηματική ακρίβεια στο Μνημόνιο (για να γελάσει και ο κάθε πικραμένος), τώρα τρέχουν να σώσουν τον ισπανικό κολοσσό Repsol (δυστυχώς, προφέρεται 'ρεψόλ'), ο οποίος ελέγχει μια εταιρεία-σύμβολο για την Argentina που ακούει στο όνομα ΥPF (προφέρεται 'ίπε-έφε', Yacimientos Petrolíferos Fiscales).
Λίγα λόγια για το έργο: η YPF ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και έγινε η πρώτη κρατική πετρελαϊκή εταιρεία στον πλανήτη. Πραγματικό σύμβολο μιας χώρας που έχει τεράστιο πλούτο, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά για να βγει στην επιφάνεια. Δεν είναι σαν την Venezuela που τρυπάς με την καρφίτσα -που λέει ο λόγος- και βγαίνει πετρέλαιο. Στην Argentina χρειάζεται χρήμα, έρευνα, υπομονή και εξειδίκευση.
Η YPF έφτιαχνε πόλεις ολόκληρες εκεί που έψαχνε για πετρέλαιο. Έφτιαχνε τους δρόμους, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, όλες τις υποδομές για να ζήσουν και να δουλέψουν οι άνθρωποι. Κάποτε είχα πετάξει με αεροπλάνο πάνω από την πόλη Comodoro Rivadavia και έτριβα τα μάτια μου με την έκταση που έχουν τα διυλιστήρια.
Η YPF ήταν και είναι το εθνικό καμάρι. Όπου και να πας βλέπεις αυτά τα τρία γράμματα και νιώθεις περήφανος. Το έχω ζήσει και το έχω συζητήσει.
Φυσικά τα χρόνια πέρασαν, η εταιρεία χρειάστηκε κεφάλαια, χρειάστηκε μυαλά για να πάει παρακάτω και τελικά ιδιωτικοποιήθηκε. Σε μια εποχή που την Argentina σάρωνε η μόδα της ιδιωτικοποίησης.
Κανείς ποτέ δεν φοβήθηκε στην Argentina να αναγνωρίσει ότι το Κράτος μόνο του δεν μπορεί να κάνει μια τόσο δύσκολη μπίζνα. Ακόμα και ο Juan Perón, ο εθνικός ηγέτης που δεν ήθελε να βλέπει τους ξένους να ελέγχουν τη χώρα, αποκαλούσε «εθνικιστές της πεντάρας» όσους πούλαγαν μαγκιά στον ενεργειακό τομέα.
Έτσι η YPF βρέθηκε υπό τον έλεγχο της ισπανικής Repsol. Σχεδόν όλοι συμφώνησαν ότι καλώς βρέθηκε. Και δεν εξαιρούνται ούτε το Cristinάκι, oύτε ο σύζυγος-προκάτοχος Néstor Kirchner. Να τα λέμε αυτά.
Πρόσεξε όμως ποια είναι η διαφορά. Το να μην αλλάζεις ποτέ γνώμη είναι προνόμιο των πεθαμένων και των βαλσαμωμένων, όπως π.χ. της Αλέκας που πιστεύει ακόμα ότι θα μας σώσει ο σοσιαλισμός.
Έτσι λοιπόν, όταν άρχισαν οι Ισπανοί να βγάζουν τα κέρδη της YPF στο εξωτερικό και να μην τα επενδύουν στην Argentina όπως ορίζουν τα συμβόλαια, άρχισε η γκρίνια.
Και πώς να μην αρχίσει η γκρίνια, όταν η χώρα άρχισε να εισάγει πετρέλαιο και αέριο! Από κάτω να γίνεται της τρελής από πλούτο και οι Argentos να κάνουν εισαγωγές, γιατί οι Ισπανοί δεν έκαναν επενδύσεις.
Οι Ισπανοί βέβαια υποστηρίζουν ότι μια χαρά επενδύουν τα κέρδη στη χώρα και ότι δεν γίνεται να επενδύσουν περισσότερα, γιατί έχουν και τους μετόχους από πίσω να ζητούν μερίδιο. Λογικό στον κόσμο που ζούμε.
Εμένα αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι ο βασικός λόγος που οι Ισπανοί αγνοοούσαν την αργεντινή γκρίνια είναι γιατί πίστευαν ότι η Argentina είναι μια αποικία του κερατά και ότι η εταιρεία δεν περπατά χωρίς αυτούς. Στην τελική, είναι άλλο πράγμα να εθνικοποιήσεις μερικά αεροπλανάκια και να βγάζεις δρομολόγια και άλλο να εθνικοποιήσεις έναν ενεργειακό κολοσσό. Επίσης λογικό επιχείρημα στον κόσμο που ζούμε.
Όμως όλα όσα στην Ευρώπη μάς μοιάζουν λογικά, όπως για παράδειγμα να κάνουμε «αντίσταση» στη Μέρκελ με δεξιές μπαρούφες και αριστερά συνθήματα, στη Νότιο Αμερική είναι από παράλογα μέχρι εξωφρενικά.
Και έτσι το Cristinάκι ανακοίνωσε ότι το 51% της ΥPF-Repsol (δυστυχώς, προφέρεται 'ρεψόλ') περνά στα χέρια του Δημοσίου, αφού οι Ισπανοί δεν τηρούν τα συμφωνηθέντα. Και μάλιστα, το σχετικό νομοσχέδιο πρέπει να περάσει από το Κογκρέσο με τα 2/3 των ψήφων. Όπως συμβαίνει και με τη συνταγματική αναθεώρηση. Σημαντικός ο συμβολισμός.
Και όπως σου είπα και πριν, εκεί που είχε αρχίσει να καίγεται ο κώλος των Ισπανών με την κρίση, πήρε και το Cristinάκι ένα μπιτόνι βενζίνη (κυριολεκτικά) και τους λαμπάδιασε. Και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Λες να στείλει ο μπαρμπά-Χουάν Κάρλος τον γιόκα του με κανένα αεροπλανοφόρο να βομβαρδίσει το Buenos Aires?
Μην βιαστείς βέβαια να χειροκροτήσεις. Ακόμα και εγώ είμαι επιφυλακτικός. Προφανώς, οι Ισπανοί έκλεβαν κανονικότατα την Argentina, ακόμα και η βιτριολική αργεντινή αντιπολίτευση το αναγνωρίζει.
Στην τελική, για δες το και ανάποδα: οι Ισπανοί θα επέτρεπαν σε μια αργεντινή επιχείρηση που δραστηριοποιείται στη χώρα τους να βγάζει τα κέρδη στο εξωτερικό; Προφανώς όχι. Υποθέτω ότι ο Lionel Messi και ο Gonzalo Higuaín την ισπανική εφορία πληρώνουν.
Aσφαλώς, το μέγεθος της χυδαιότητας με το οποίο αναφέρονται στην πρόεδρο και σε μια ολόκληρη χώρα, μαρτυρά τον πανικό τους.
Όμως το να κουμαντάρεις έναν ενεργειακό κολοσσό με 13.500 εργαζόμενους είναι δύσκολη υπόθεση.
Και θα γίνει δυσκολότερη όταν τα πολιτικά παιχνίδια τελειώσουν και αρχίσει η καθημερινή «φαγούρα» με το τι θα κάνεις, πού θα βάλεις το τρυπάνι και πώς θα διαχειριστείς το πολυτιμότερο αγαθό του πλανήτη.
Για να δούμε ποιανού ο κώλος θα καεί περισσότερο...