Γιορτή

Το κατάστημα γιορτάζει: 25 de Mayo 1810 ή πιο σωστά La Revolución de Mayo. Μια σειρά γεγονότων που κράτησαν επτά μέρες και κορυφώθηκαν στις 25 Μαΐου, όταν δημιουργήθηκε η πρώτη μη-ισπανική διοίκηση σε αυτό που επρόκειτο αργότερα να ονομαστεί República Argentina.
Μια βδομάδα κράτησε το πανηγύρι, αλλά τα γεγονότα είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Ήδη από το 1809, όταν η Ισπανία επρόκειτο να πέσει στα χέρια των Γάλλων και να γίνει ένα απέραντο Carrefour. Λίγο νωρίτερα, οι Ισπανοί πρόγονοι του μπαρμπά-Χουάν Κάρλος είχαν διορίσει νέο αντιβασιλέα στο Río de la Plata (ας πούμε στην Argentina), καθότι ο προηγούμενος ήταν λίγο περιπτωσάρα: τον έλεγαν Liniers και είχε στο βιογραφικό του ότι απέκρουσε τις βρετανικές εισβολές. Την είχε δει όμως πολύ αρχηγόπουλο και αυτό ενοχλούσε. Ασε κιόλας που γινόταν και ένα σούσουρο ότι τα είχε μια μια μαύρη. Αλήθεια! Κρίμα να μην υπάρχει τότε το Sofitel και η ΝYPD να τον πάνε μέσα σηκωτό.
Έτσι λοιπόν, διορίστηκε νέος αντιβασιλέας με το όνομα Baltasar Hidalgo de Cisneros. Eίχε λάβει μέρος και στη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (με τους χαμένους), ενώ λέγεται ότι για να πείσει να γίνει αντιβασιλέας είπε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Αλλωστε είναι γνωστό ότι στην πατρίδα η λέξη La Plata σημαίνει λεφτά.
Ατυχο παλικάρι όμως. Φαίνεται ότι αυτά παθαίνουν όσοι λένε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Διότι με το που πήγε να ορκιστεί, οι Γάλλοι είχαν πλέον κάνει κατάληψη στην Ισπανία και το Carrefour δούλευε και Κυριακές. Κάτι ψιλά είχαν μείνει να αντιστέκονται και κυρίως το Cádiz, λόγω της γεωγραφικής του θέσης. Οπότε εκεί εγκαταστάθηκε μια νέα ισπανική εξουσία, η οποία ζητούσε από τις αποικίες -με ωραίο τρόπο- να την αναγνωρίσουν.
Όμως, οι δαιμόνιοι Βρετανοί είχαν βάλει πλώρη για την Αμερική, προκειμένου να διαδώσουν το νέο: μάγκες, η Ισπανία τελείωσε. God save the Queen. Αυτό το τελευταίο από συνήθεια το λένε, διότι όταν βασιλεύει 500 χρόνια η λατρεμένη μου Ελισάβετ, τι να κάνεις;
Με λίγα λόγια, ο αντιβασιλέας Cisneros βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Αντε τώρα να τους πω ότι η Ισπανία δεν υπάρχει, ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», ότι πρέπει να υπογράψουμε το Μνημόνιο «για τη σωτηρία της πατρίδας» και το Μεσομακροπρόθεσμο για να πάρουμε και άλλα δάνεια.
Προσπάθησε που λες να κρατήσει το νέο κρυφό. Μέχρι και την κεραία κατέβασε για να μην πιάνουν στην TV την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της και τους αρχίσει την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση που μέχρι χθες στήριζε.
Και σφύριζε αδιάφορα ο Cisneros ότι όλα είναι μια χαρά, θα βγούμε του χρόνου στις αγορές και μην μου πανικοβάλεστε.
Έλα όμως που εμείς οι Argentos είμεθα και ωραίοι και έξυπνοι και το καταλάβαμε το σκηνικό. «¿'tas loco, boludo? θα πάρουμε την τύχη στα χέρια μας!» είπαν του αντιβασιλέα.
Έπεσε λοιπόν το σύνθημα: ¡Cabildo abierto! (ανοιχτή συνέλευση!) για να ψηφίσουν τη νέα διοίκηση.
Μαζεύτηκαν λοιπόν σε ένα κτίριο σαν αυτό που βλέπεις στη φωτό: η αριστοκρατία, οι στρατιωτικοί, οι μορφωμένοι, οι τοπικές Αρχές και το παπαδαριό. Απέξω, κόσμος και άτακτος στρατός. Τα ίδια και εκεί. Ο κάθε αρχηγός είχε φέρει τους δικούς του να πιάσουν πόστα. Και η ατμόσφαιρα φουλ ηλεκτρισμένη, όπως λέει και η από(β)λυτη Ελληνίδα καλλιτέχνις. Δεν το έλεγες και την πιο ειρηνική συγκέντρωση...
Μέσα στο κτίριο, οι περισσότερες ιδέες που έπεφταν στο τραπέζι ήταν χαζές, κουλές και προκλητικές: όχι μόνο να παραμείνει ο αντιβασιλέας, αλλά να εκπροσωπήσει και το Río de la Plata στο Dancing. Απαράδεκτο. Ποιος θα του είχε πλέον εμπιστοσύνη; Και καλά, tango μπορούσε να χορέψει. Αντε και flamenco. Τα υπόλοιπα;
Ξέχασα να σου πω ότι έξω από το κτίριο έριχνε καρέκλες. Πολλή βροχή εκείνη την εβδομάδα. Και οι μέρες περνούσαν και άκρη δεν έβγαινε. Και η βρόχα έπεφτε στρέιτ-θρου. Και ο αντιβασιλέας, ακλόνητος.
Και όταν ξημέρωσε η 25η Μαΐου, ο κόσμος που είχε μαζευτεί έξω από το κτίριο ήταν εξαγριωμένος. Κανείς δεν ήθελε να αποδεχθεί πρόταση που περιλάμβανε τον αντιβασιλέα μιας Ισπανίας που δεν υπήρχε. Δηλαδή σου λέει, από τους Ισπανούς θα πέσουμε στους Γάλλους; Καλύτερο είναι; Μπορώ τώρα εγώ να μαθαίνω passé composé εκεί που μου βγήκε η ψυχή να μάθω pretérito indefinido?
«Ο κόσμος έξω θέλει να μάθει τι συμβαίνει!» ήταν η (ιστορική) φωνή που ταρακούνησε το εσωτερικό του κτιρίου. Και επειδή δεν ήθελαν πολύ οι συγκεντρωμένοι να μπουκάρουν μέσα και να κρεμάσουν κανένα πανό σαν τους Δημαράδες, ο αντιβασιλέας την έκανε με συνοπτικές. Και ανέλαβε η πρώτη μη-ισπανική διοίκηση.
Και ενώ έριχνε καρέκλες έξω, ξαφνικά βγήκε ένας τεράστιος ήλιος. Καλό σημάδι σκέφτηκαν οι δικοί μου. Θα κλέψουμε τον Θεό Ήλιο των Incas να τον βάλουμε στη σημαία μας και μετά θα λέμε αυτή την ιστορία: ότι βγήκε ο Θεός Τάσος Αρνιακός να κάνει πρόβλεψη καιρού και έπεσε μέσα.
Και κάπου εκεί σχόλασε το πανηγύρι. Αλλά προτού κλείσουν τα φώτα και πάνε για asado, αποφάσισαν να ρίξουν το φταίξιμο για όλα τα στραβά στην προηγούμενη κυβέρνηση, ώστε να μην έχουν να ανησυχούν για τίποτα. Επιπλέον, απαγόρευσαν στους Μίκηδες να δημιουργήσουν κόμμα και ανέβασαν και πάλι την κεραία, ώστε ο λαός να βλέπει «ειδήσεις».
Και ξεκίνησε μια μεγάλη περιπέτεια μέχρι την Ανεξαρτησία, που θα ερχόταν έξι χρόνια μετά. Κοινώς, δεύτερη εθνική εορτή-δεύτερη αργία. Μετά ήρθαν τουλάχιστον άλλες δέκα αργίες.
Κυρίως όμως ξεκίνησε η μακροχρόνια περιπέτεια για τη διοικητική δομή της χώρας. Μην νομίζεις ότι μόνο ο αντιβασιλέας τούς έφταιγε. Αρκετοί δεν έβλεπαν με καθόλου καλό μάτι ότι όλα αυτά γίνονταν στο Buenos Aires, χωρίς να ερωτηθούν οι υπόλοιποι.
Ήταν όμως το πρώτο βήμα. Αντίστοιχα βήματα γίνονταν σε όλη την Αμερική.
Πολλές ακόμα περιπέτειες ξεκινούσαν. Με ή χωρίς Ήλιο...

¡ Viva la fecha patria !

YΓ Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις άλλων εποχών είναι (;) εντελώς συμπτωματική...