Επίκαιρος

Πάλι επίκαιρος ο αγαπημένος Jorge Drexler. Ξαδερφάκι από την Uruguay, γνωστός από το τραγούδι Al otro lado del rίo που του χάρισε το Όσκαρ στην ταινία Ημερολόγια Μοτοσικλέτας (2004).
Τον θυμήθηκα διαβάζοντας ατελείωτα κείμενα, posts και tweets για τα γεγονότα στη Γάζα.

Ξέρεις, το βρισίδι ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου. Εντάξει, θα το βγάλεις από μέσα σου για να μην σου ανέβει η μεγάλη πίεση πιο πάνω και από «χορηγία υπουργού», αλλά μετά τι μένει;

Πάντα πίστευα ότι όταν κυριαρχούν οι φανατικοί, κανένας λαός δεν έχει μέλλον.

Εσύ ο περιούσιος με το iphone στο χέρι και τους ακριβούς συμμάχους, το βράδυ δεν κοιμάσαι ήσυχος. Και όσο πιο πολύ εμπιστεύεσαι τη ζωή σου σε φανατικούς, τόσο πιο ανήσυχος γίνεται ο ύπνος σου.

Και όταν κοιτάξεις από την άλλη πλευρά, απλά σοκάρεσαι με τη διαπίστωση ότι ορισμένοι λαοί σε αυτό τον πλανήτη χρεώθηκαν το ρόλο του φουκαρά. Που τον ακολουθούν δειλοί, φαφλατάδες και γραφικοί σύμμαχοι.

Και το πιο χυδαίο στην περίπτωση των παλαιστίνιων: οι περίφημοι «αδελφοί» λαοί που αδιαφορούν πλήρως για τη δυστυχία τους. Τους αρκεί που χρεώνονται άλλοι το πρόβλημα, ενώ η αντλία φέρνει στην επιφάνεια ένα ακόμα βαρέλι πετρελαίου.
Ο Jorge Drexler πριν από μερικά χρόνια τραγούδησε το Milonga del moro judίo. Εδώ σε live εκτέλεση από το υπέροχο Teatro Solís του Montevideo.

Ακουσέ το και διάβασε μια πρόχειρη απόδοση των στίχων. Αξίζει.

Για κάθε τείχος ένα δάκρυ στη χρυσή Ιερουσαλήμ. Και χίλιες πεταμένες ζωές για κάθε Εντολή.
Είμαι σκόνη του αέρα σου και ας ματώνω από την πληγή σου.
Και κάθε αγαπημένη πέτρα φυλάει τον πιο βαθύ μου έρωτα.
Δεν υπάρχει πέτρα στον κόσμο που να αξίζει όσα μια ζωή.

Είμαι ένας άραβας εβραίος, που ζει με τους χριστιανούς.
Δεν ξέρω ποιος θεός είναι ο δικός μου, ούτε ποια είναι τα αδέλφια μου.

Δεν υπάρχει νεκρός που να μην με πονά. Δεν υπάρχει νικήτρια πλευρά.
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο από πόνο και μια ακόμα χαμένη ζωή.
Ο πόλεμος είναι κακό σχολείο, όποια στολή και να φορά.
Συγγνώμη που δεν συντάσσομαι κάτω από καμία σημαία.
Αξίζει περισσότερο οποιαδήποτε χίμαιρα από ένα θλιβερό κομμάτι πανί.

Και σε κανέναν δεν έδωσα άδεια να σκοτώνει στο όνομά μου.
Ένας άνθρωπος δεν είναι παρά ένας άνθρωπος και αν υπάρχει θεός, αυτό ήταν το θέλημά του.
Το ίδιο έδαφος που πατώ, θα εξακολουθήσει να υπάρχει και όταν εγώ θα έχω φύγει.
Δεν υπάρχει δόγμα που να μην πορεύεται προς τη λήθη.
Και δεν υπάρχει λαός που να μην έχει πιστέψει ότι είναι ο Περιούσιος.