NUNCA MAS

Θα το βαρεθείς αφάνταστα αυτό το post, αλλά το ημερολόγιο άλλαξε μέρα. Ήταν 24 Μαρτίου 1976, όταν μία ακόμα δικτατορία αναλάμβανε να «σώσει» την Argentina. Δεν θα το πιστέψεις, αλλά και τότε πρόεδρος ήταν μια γυναίκα.

Μεγάλη ιστορία. Αναψε τσιγάρο, φέρε πιο κοντά τον καφέ και κάτσε να διαβάσεις: H Isabel Perón, η τρίτη σύζυγος του Juan Perón, είχε γίνει πρόεδρος τo 1974, όταν ο Perón πέθανε. Ο τελευταίος επέστρεψε στη χώρα το 1973 μετά από 17 χρόνια εξορίας. Και μπορεί ο ίδιος να είχε εξοριστεί, όμως ο περονισμός δεν έφυγε ποτέ. Κανείς δεν μπορούσε να κυβερνήσει αυτά τα 17 χρόνια, χωρίς να ρωτήσει τον περονισμό. Το ίδιο ισχύει και σήμερα.

Ο Perón επέστρεψε λοιπόν το 1973 και εξελέγη πρόεδρος (αντιπρόεδρος η Isabel) με συντριπτικό ποσοστό. Ήταν όμως σκιά του εαυτού του: Ηλικιωμένος και άρρωστος, τελείως ανήμπορος να κάνει τα μαγικά του. Και η χώρα παρέμενε διαλυμένη και διχασμένη. Σχεδόν σε εμφύλιο.

Και όταν πέθανε, η Isabel έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην ιστορία της χώρας. Η οποία ήξερε από πρόεδρος όσο εγώ από οργανικές ενώσεις. Να σου πω και ένα κουτσομπολιό; Χορεύτρια ήταν. Την γνώρισε ο Perón στον Παναμά. Nεαρή τότε και καπάτσα, τον πλεύρισε ένα βράδυ και του είπε. «Στρατηγέ, χρειάζεσαι μια γυναίκα». Χήρος τότε ο Perón, πείστηκε.

Το μυστικό για να τον πείσεις ήταν να είσαι μικρούλα και του καλλιτεχνικού χώρου. Και η Eva Perón, όταν τον πλεύρισε, εκείνος ήταν χήρος και εκείνη νεαρά και σταρ του ραδιοφώνου. Διαχρονικά ο καλλιτεχνικός χώρος -με ή χωρίς DVD- έφτιαχνε καριέρες. Μην σου πω και περιουσίες.

Φτάνει το κουτσομπολιό. Στις 24 Μαρτίου 1976, η πρόεδρος-χορεύτρια ανετράπη. Ήρθε ο στρατός να βάλει τάξη, όπως την εννοεί, βυθίζοντας παράλληλα τη χώρα στη φτώχεια.

Πρόσφερε και ολίγη από θέαμα, όπως το Mundial ποδοσφαίρου του 1978, το οποίο «κατέκτησε» η Argentina.

Το έγκλημα ολοκληρώθηκε το 1982, όταν ξεκίνησε τον πόλεμο για τα Nησιά Malvinas, τα οποία κατέχει παράνομα από το 1833 η Βρετανία. Κοινώς, η Χούντα τα έβαλε με τη Σιδηρά Κυρία Θάτσερ, πιστεύοντας ότι η γριά με το μαλλί-λάχανο δεν θα έστελνε το Στόλο για να υπερασπιστεί τα κωλονήσια στην άλλη άκρη του κόσμου.

Μέγα λάθος. Δεν είναι όμως φοβερός συνδυασμός; Να είσαι δολοφόνος, ανίδεος από διπλωματία, στρατιωτικός και ηλίθιος.

Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα ήταν η «εξαφάνιση» περίπου 30.000 ανθρώπων. Νέων ανθρώπων, που βασανίστηκαν και βιάστηκαν προτού καταλήξουν στο βυθό του Ατλαντικού.

Μια άλλη πτυχή του εγκλήματος: Εκατοντάδες παιδιά -που γεννήθηκαν από γυναίκες κρατούμενες- δόθηκαν για υιοθεσία σε οικογένειες στρατιωτικών. Πάλι καλά που ορισμένες μαίες την ώρα της γέννας συγκρατούσαν κανένα όνομα ή ακόμα και κανένα ματωμένο ρούχο. Αυτό το τελευταίο έγινε όπλο στα χέρια των Madres de la Plaza de Mayo, αφού με το DNA εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να βρίσκουν τους φυσικούς συγγενείς πολλών παιδιών.

Το θέμα αυτό έχει εμπνεύσει πολλές ταινίες, όπως το La Historia Oficial, που κέρδισε Όσκαρ ξένης ταινίας το 1985.

Πάντα θα ευγνωμονώ τον τέως (και επόμενο) πρόεδρο Néstor Kirchner (σύζυγος του Cristinaκίου), επί προεδρίας του οποίου -το 2003- ανατράπηκαν οι νόμοι περί αμνηστίας των στρατιωτικών. Έστω και αργά, έστω και λίγοι έκατσαν στο εδώλιο και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Καμία άλλη χώρα της Νοτίου Αμερικής δεν τόλμησε κάτι ανάλογο.
Υπάρχουν πολλές ταινίες για τη δικτατορία του 1976. Το Garage Olimpo (1999), πάντα με συγκινεί με τον τρόπο που τελειώνει: στην τελευταία σκηνή μια ομάδα κρατουμένων ετοιμάζεται να «εξαφανιστεί» σε μία από τις πτήσεις θανάτου.

Και όταν βλέπεις το αεροπλάνο να πετά πάνω από τον Ατλαντικό για να τους ρίξει στη θάλασσα, αρχίζει και παίζει η Aurora. O γλυκύτατος και μελωδικός ύμνος στη σημαία, ο οποίος όμως στη συγκεκριμένη σκηνή είναι τόσο τραγικά ειρωνικός: Στην Aurora, η σημαία παρομοιάζεται με έναν αετό, που πετά περήφανος στον ουρανό. Στην ταινία, ο «περήφανος αετός» είναι σιδερένιος και σκοτώνει τα παιδιά του.

24 Μαρτίου 1976: H μέρα που συνειδητοποιώ με ντροπή ότι στη χώρα υπήρξαν τόσοι δολοφόνοι.