Αγχος

Αλλη μία βδομάδα ξημέρωσε με το ίδιο άγχος. Τι θα γίνει με το έλλειμμα; Ποιος θα μας σκυλοβρίσει αυτό το πενθήμερο; Θα είναι Γερμανός που βαρέθηκε να πληρώνει τεμπέληδες; Θα είναι κανένας Αγγλος που μας ζηλεύει για τα μεθύσια που κάνουμε τα καλοκαίρια στα νησιά, όταν εκείνος μιζεριάζει; Θα είναι κανένας «οίκος αξιολόγησης» από αυτούς που λατρεύει να μισεί κάθε βράδυ η Όλγα με το παρέακι της; Τι μας περιμένει αυτή την εβδομάδα; Και πόσες συνεντεύξεις θα δώσει ο φουκαράς υπουργός για να πείσει;
Εν τω μεταξύ, δεν ξέρω αν το άκουσες το τελευταίο ανέκδοτο: η ελληνική κοινωνία είναι λέει «ώριμη» για τις σκληρές αποφάσεις που ανακοινώνει κάθε βδομάδα (χωρίς να υλοποιεί) η κυβέρνηση.
Καλό; Τέτοια «ωριμότητα» ούτε οι Αγγλοι που κάθε βράδυ κρύβονταν στα τούνελ του Covent Garden Tube Station εν ώρα χιτλερικών βομβαρδισμών.
Θα μου πεις, η «ωριμότητα» είναι σχετική. Να σου δώσω εγώ λίστα με «ώριμους», να τρέχεις να κρυφτείς. Και με το δικό μου όνομα πρώτο-πρώτο.
Εντελώς μεταξύ μας, αν οι σκληρές αποφάσεις είναι για τους άλλους, τότε ναι, είμαστε «ώριμοι». Από τρία πράγματα ξεχειλίζει ο Έλλην: ωριμότητα, τεστοστερόνη και σιλικόνη. Ανάλογα με το φύλο. Πώς το λέει να δεις η Αλεξίου στο νέο της album: «Πάντα για άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε».
Τώρα να σου πω κάτι; Και να πτωχεύσουμε σε πειράζει; Εγώ το έζησα μια φορά στην Argentina το 2001. Εκεί να δεις ωραία πράγματα: ξαφνικά μια μέρα, το party της ευδαιμονίας έλαβε τέλος. Ήλθε εκείνη η στιγμή που ο οικοδεσπότης βάζει την πιτζάμα για να καταλάβεις ότι πρέπει να ξεκουμπίζεσαι. Αφήνεις κάτω τα μεζεδάκια, σκουπίζεσαι με την τελευταία χαρτοπετσέτα που έμεινε και φεύγεις. «Σας ευχαριστούμε, ήταν όλα υπέροχα» λες στην έξοδο. Γιατί έχεις τρόπους.
Εκείνη την περίοδο στην Argentina ούτε τις οικονομίες από την τράπεζα δεν μπορούσες να πάρεις (και είχαν χάσει και το 30% της αξίας τους). Και άντε να ζήσεις εσύ.
Και οι πρόεδροι άλλαζαν κάθε μέρα. Ένας έφευγε με ελικόπτερο από την Casa Rosada και στην άλλη άκρη της Avenida de Mayo, στο Κογκρέσο, ορκιζόταν ο επόμενος Presidente de la Naciόn. Έβαζε την κορδέλα και παραλάμβανε τη ράβδο της Δημοκρατίας. Έτσι είμεθα εμείς εκεί: Ο πρόεδρος φοράει κορδέλα και παίρνει και ένα ματσούκι. Να το δεις το Cristinάκι μου τι ωραίο που ήταν το 2007 στην ορκωμοσία. Ακόμα βλέπω το video στο youtube και συγκινούμαι.
Και στους δρόμους, ο κόσμος φώναζε. Με βασικά συνθήματα violencia es mentir («βία είναι να λες ψέματα»), que se vayan todos («να φύγουν όλοι»).
Τελικά, δεν έφυγαν όλοι. Βασικά δεν έφυγε κανείς. Ήλθαν οι περονιστές να σώσουν την κατάσταση. Έτσι είναι στην Argentina: ένας περονιστής διαλύει τη χώρα και ένας άλλος έρχεται να την σώσει.
Το 2002 που πήγα, θυμάμαι τις ξένες τράπεζες: κανονικά φρούρια. Δεν καταλάβαινες ότι ήταν τράπεζα αν δεν περνούσες ένα μικρό πορτάκι. Και ο κόσμος μαζευόταν από έξω και χτυπούσε τα παράθυρα φωνάζοντας «κλέφτες».
Οι ντόπιες τράπεζες πάλι κρεμούσαν στα παράθυρα πελώριες σημαίες της Αργεντινής για να μην τις σπάσουν. Και έπιανε το κόλπο. Βλέπεις, εκεί η σημαία δεν ανήκει σε μια παράταξη. Ανήκει σε όλους. Και δεν είναι ντροπή να την αγαπάς.
«Αυτά εσείς δεν τα ζείτε στην Ευρώπη» μου έλεγαν...
Και γιατί να μην τα ζήσουμε; Μας φαντάζεσαι έξω από τις τράπεζες; Και live μετάδοση στα πρωινάδικα, στα μεσημεριανάδικα και στο δελτίο με την Όλγα και το παρεάκι της;
Βέβαια, σύνθημα que se vayan todos, δεν παίζει εδώ. Ποιος να φύγει; Αυτοί που σε διόρισαν στο Δημόσιο; Που σου νομιμοποίησαν το αυθαίρετο; Που σε χειροκροτούν όταν κλέβεις το σύμπαν; Και ποιος θα μας σώσει; Οι «γαλάζιοι» και οι «πράσινοι» ή μήπως οι υπόλοιποι που απλά λένε μπαρούφες; Η Αλέκα είπε ότι όταν ακούει το Υπουργικό live, μαντάρει κάλτσες. Τόσο βαριέται. Προχθές -λέει- σκούπιζε κιόλας. Η δουλειά δεν είναι ντροπή καλή μου νοικοκυρά. Εγώ πάλι όταν σε ακούω, παραγγέλνω κινέζικο: ρύζι ατμού, κοτόπουλο με λαχανικά και σούπα won ton. Οι άλλοι πάλι σφάζονται αν θα γίνουν κόμμα ή απόκομμα. Θλίψη ατελείωτη. Στο τέλος μόνο οι Λάκηδες θα τους ψηφίζουν και αυτοί από υποχρέωση.
Ούτε για τη σημαία κάνω συζήτηση: αν ήταν κανένας δικέφαλος, κανά σφυροδρέπανο, κανένας δαφνοστεφανωμένος έφηβος, να το καταλάβω. Να δεις σεβασμό με τα καντάρια. Αλλά την ελληνική, ποιος;
Επομένως, μήπως τελικά να μην αγχώνομαι; Θα περάσουμε ωραία.