Τα φιλαράκια μας στην Ιρλανδία ψήφισαν «όχι» στην Ευρωσυνθήκη και τους τσάντισαν όλους. Εκτός βέβαια από την Παπαρήγα που χάρηκε, βγάζοντας το γνωστό λογίδριο (Αν βέβαια είχαν ψηφίσει «ναι», θα τους έβριζε....).Φυσικά, οι Ιρλανδοί δεν καταψήφισαν τη Λισαβόνα επειδή τους ενέπνευσε η Αλέκα, ο Κολοζόφ και η παρέα τους. Είμαι βέβαιος ότι αν κάποιος τούς μετέφραζε στα Κέλτικα τις κοτσάνες του Περισσού, θα έπιναν όση περισσότερη Guiness μπορούν για να συνέλθουν.
Θα διαβάσουμε πολλές αναλύσεις για το «όχι». Για μένα την καλύτερη εξήγηση την έδωσε ο επίτροπος της Ιρλανδίας στην Κομισιόν. Όταν τον ρώτησαν αν έχει διαβάσει τη Συνθήκη, απάντησε: «δεν τρελλάθηκα».
Χαιρετίζω την απόφαση των Ιρλανδών. Μπορεί να είναι λίγο αχάριστοι γιατί έχουν ωφεληθεί περισσότερο από κάθε άλλο λαό από την ΕΕ, ωστόσο, έσωσαν την αξιοπρέπεια όλων μας.
Θα διαβάσουμε πολλές αναλύσεις για το «όχι». Για μένα την καλύτερη εξήγηση την έδωσε ο επίτροπος της Ιρλανδίας στην Κομισιόν. Όταν τον ρώτησαν αν έχει διαβάσει τη Συνθήκη, απάντησε: «δεν τρελλάθηκα».
Χαιρετίζω την απόφαση των Ιρλανδών. Μπορεί να είναι λίγο αχάριστοι γιατί έχουν ωφεληθεί περισσότερο από κάθε άλλο λαό από την ΕΕ, ωστόσο, έσωσαν την αξιοπρέπεια όλων μας.
Το θέμα της Ευρώπης, θυμίζει λίγο τη συζήτηση του κυρ Χατζηγάκη περί «ώριμης κοινωνίας». Πριν από 60 χρόνια λίγοι τολμηροί ηγέτες πήραν την απόφαση: «τέλος οι τσακωμοί αιώνων, τώρα συνεργασία». Και τράβηξαν μαζί τους μια ρημαγμένη ευρωπαϊκή κοινωνία, καταρχήν στο όραμα της οικονομικής συνεργασίας. Προφανώς ξύνισαν τα μούτρα τους οι λαοί που μέχρι την προηγούμενη μέρα σφάζονταν. Όμως, κάποιοι πήραν για λογαριασμό όλων την απόφαση.
Για να προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση και όλα αυτά που λέει το Ευρωσύνταγμα, χρειάζονται εξίσου τολμηροί ηγέτες. Που θα πείσουν τον κάθε νοματαίο ότι αυτή η Ήπειρος πρέπει να έχει μια άλλη φωνή. Σε πολιτική, οικονομία, ανάπτυξη, περιβάλλον.
Πού είναι όμως αυτοί οι ηγέτες; Εγώ δεν τους βλέπω. Ο καθένας έχει το κοντό του και το μακρύ του και δεν είναι διατεθιμένος να κάνει βήμα πίσω. Επιπλέον –και αυτό είναι το χειρότερο- οι αποφάσεις των μισών, συνήθως προσβάλλουν βάναυσα τους άλλους μισούς.
Γιατί δηλαδή να χαίρεται η «Ευρωπαία» Ρουμάνα, που αν πάει στη Βρετανία θα την αντιμετωπίσουν σαν λαθρομετανάστρια; Γιατί να χαρεί ο Κύπριος που βλέπει τις Βρυξέλλες να σφυρίζουν αδιάφορα που μια υποψήφια προς ένταξη χώρα δεν αναγνωρίζει μία χώρα που ήδη είναι μέλος; Γιατί να χειροκροτούμε τον Μπους και τους πολέμους του;
Γιατί δηλαδή να χαίρεται η «Ευρωπαία» Ρουμάνα, που αν πάει στη Βρετανία θα την αντιμετωπίσουν σαν λαθρομετανάστρια; Γιατί να χαρεί ο Κύπριος που βλέπει τις Βρυξέλλες να σφυρίζουν αδιάφορα που μια υποψήφια προς ένταξη χώρα δεν αναγνωρίζει μία χώρα που ήδη είναι μέλος; Γιατί να χειροκροτούμε τον Μπους και τους πολέμους του;
Για αυτό λέω ευχαριστώ στους Ιρλανδούς. Γιατί έδειξαν την ωριμότητα που δεν έχουν οι περισσότεροι ηγέτες της ΕΕ. Τους ξεγύμνωσαν για την έλλειψη πολιτικής βούλησης να τραβήξουν το κάρο μπροστά, όπως οι λίγοι εμπνευσμένοι πριν από 60 χρόνια.
Go raibh mile maith agaibh (θέλω να ελπίζω ότι αυτό σημαίνει «ευχαριστώ»).
και εγώ ευχαριστώ τους Ιρλανδούς, αλλά στη βάση ότι είναι οι ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ που ρωτήθηκαν σαν λαός και είπαν ΟΧΙ, καθαρίζοντας και για όλους τους άλλους, που είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε (προσωπικά, πέρα από την πρόβλεψη για πρόεδρο και υπουργό εξωτερικών, δεν ξέρω κάτι, άρα ακόμα δεν έχω γνώμη για υπέρ ή κατά) ΔΕΝ ΕΡΩΤΗΘΗΚΑΜΕ και αντιμετωπιζόμαστε όχι σαν πολίτες αλλά σαν αγράμματοι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα που ξαναδιαβάζω τι έγραψα, και σκεπτόμενος τι κυβερνήσεις βγάζουμε όταν μας ρωτάνε, τελικά μήπως μερικές φορές έχουν δίκιο να μην μας ρωτάνε?
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα βλέπω διαφορετικά τα πράγματα. Το ζήτημα της ένωσης (εννοείται ότι ο καθένας μπορεί να δώσει διαφορετικό νόημα σε αυτή τη λέξη) των Λαών της Ευρώπης είναι ένα όραμα στο οποίο πίστεψαν και εργάστηκαν πολλές γενιές διανοουμένων και πολιτικών εδώ και δυο αιώνες τουλάχιστον. Έχουμε πετύχει την οικονομική ένωση. Δεν ήταν ούτε εύκολο ούτε δεδομένο. Χρειάστηκε πολλά χρόνια και πολλές προσπάθειες. Νομίζω/ελπίζω ότι μπορούμε να προχωρήσουμε και πιο πέρα. Εντάξει, ίσως ο Κύπριος να μην βρίσκει απόλυτη κατανόηση στις Βρυξέλλες -αλλά μην είσαι και τόσο βέβαιος. Όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη έχουν μικρές εθνοτικές ομάδες στο εσωτερικό τους που κατά καιρούς ζητάνε περισσότερα δικαιώματα και αυτονομία. Οι Βάσκοι ή οι Βόρειοι Ιταλοί είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Θέλω να πω: Πιθανόν ο Κύπριος να έχει μεγαλύτερη κατανόηση από εκείνη που θα ανέμενε. Το ίδιο και η Ρουμάνα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜαζεύω το σεντόνι που σου άπλωσα: Ελπίζω να βρεθεί λύση και να δωθεί ώθηση στην περαιτέρω ένωση των Ευρωπαϊκών λαών. Νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι.
Σε πολλά από όσα λες, συμφωνώ. Προφανέστατα, δεν το επικεντρώνω στο θέμα των Κυπρίων. Είναι όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των δυσκολιών που υπάρχουν όταν η ΕΕ καλείται να αντιμετωπίσει πιο καυτά ζητήματα από το νόμισμα, τα τελωνειακά σύνορα και τους δασμούς.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘέμα πολιτικής βούλησης είναι να προχωρήσει η ΕΕ σε πολιτική ένωση. Απλά φοβάμαι ότι οι σημερινοί ηγέτες της δεν την έχουν, γιατί ο καθένας έχει αφοσιωθεί στον μικρόκοσμό του.
Μακάρι να με διαψεύσει η πραγματικότητα.
(και τα σεντόνια είναι ευπρόσδεκτα)
Ναι, ξέρω ότι δεν το επικεντρώνεις στο θέμα των Κυπρίων. Αλλά όπως και εδώ, έτσι και σε κάθε άλλο θέμα, μπορούμε να βρούμε ανάλογα και παράλληλα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες έχουμε πιο δυναμικούς ηγέτες σήμερα από ότι πέντε χρόνια πριν. Η Γαλλία είναι ένα καλό παράδειγμα: Πολλά μπορούμε να πούμε, αλλά ο Σαρκοζί δεν έχει καμιά σχέση με τον άοσμο Σιράκ.
Κατά τ' άλλα, ίσως πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να γίνει το μόνο που είναι εφικτό και λογικό: Η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων...
Όταν ψηφίζεις για κάτι πρέπει να έχεις γνώση επί τούτου. Να μη ψηφίζεις δηλαδή βάσει μιας γενικής θεωρίας. Να μην υποστηρίζεις το «όχι» επειδή θέλεις γενικώς να επιδείξεις αντίσταση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν δεν ξέρω, λοιπόν, τι αναφέρεται στη Συνθήκη, πώς είμαι άξιος να κρίνω;
Νομίζω ότι στην Ελλάδα αποθεώνουμε το «όχι» χωρίς να μπορούμε να το αιτιολογήσουμε.