En Unión y Libertad

FAQ: Μνημόνιο

2012-01-24T23:49:00.007+02:00

Επειδή πολλά ακούς και μπερδεύεσαι, έλα εδώ να λύσουμε τις κυριότερες απορίες για το Μνημόνιο:

Τι ακριβώς είναι το Μνημόνιο;
Κανείς δεν ξέρει γιατί ποτέ κανείς δεν το είδε. Ο θρύλος λέει ότι φανερώθηκε στους Εβραίους κατά την Έξοδό τους από την Αίγυπτο της Σούζαν Μουμπάρακ. Εκείνοι όμως αρνήθηκαν να το αντικρύσουν γιατί είναι ξύπνιοι άνθρωποι και κυρίως γιατί ήταν Σάββατο. Είχε προηγηθεί το άγριο κυνηγητό τους από τη μούμια καλής θελήσεως της UNESCO, η οποία τούς ζητούσε για χιλιοστή φορά λεφτά σε τηλεμαραθώνιο. Εννοείται ότι στον τηλεμαραθώνιο δεν έδωσαν ούτε αιγυπτιακή πιάστρα.

Ποια είναι η επικρατέστερη εκδοχή για την ύπαρξή του;
Ακριβώς επειδή ποτέ κανείς δεν το είδε, έγκυροι επιστήμονες (στα Τρίκαλα Κορινθίας αποκαλούνται scholars) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι προήλθε με τη μέθοδο της άμωμου συλλήψεως. Ορισμένοι την αποκαλούν και «σνιφάρω τον κρίνο». Για το θέμα ετοιμάζεται σχετικό ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΙ. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Αρη Πορτοσάλτε και καλεσμένους γύρω στα 80 άτομα. Παρεμβαίνουν: Σία Κοσιώνη και ο γνωστός Μπάμπης.

Για ποιο λόγο εμφανίστηκε το Μνημόνιο;
Για τη σωτηρία της πατρίδας. Να σωθούν δηλαδή οι κάμποι, τα βουνά, τα λαγκάδια, μερικές ΔΕΚΟ, κάποιοι καλλικρατικοί Δήμοι, ο Πηνειός, τα Ανώγεια όπου δεν σηκώνουν και πολλά, η Μάνη όπου σε σφάζουν στο γόνατο για θέματα τιμής, η Θεσσαλονίκη για να τρώμε σούβλες σε σάντουιτς και η Κέρκυρα για να γινόμαστε ντίρλα με κουμ-κουάτ.

Για τη σωτηρία των κατοίκων δεν είχε πρόβλεψη;
Πλάκα μου κάνεις; Είπαμε να σωθεί η πατρίδα, όχι οι ψηφοφόροι της. Σε λίγο θα μου πεις ότι ήθελε να δοκιμάσει ο θεός (με Θ) τους ανθρώπους. Να είμαστε και λίγο σοβαροί σε αυτό το FAQ.

Μπορούσε κανείς να διαβάσει το Μνημόνιο σε έντυπη μορφή;
Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε το πρώτο κείμενο που τύπωσε ο Γουτεμβέργιος, αλλά είπαν ότι ήταν η βίβλος (με Β) για λόγους marketing. Δυστυχώς, το μελάνι ήταν χάλια και επειδή κανείς δεν έβγαζε νόημα, αποφάσισαν να πάνε όλοι για ψάρεμα. Υπάρχουν κάποιες αναφορές ότι θα κυκλοφορούσε με την ακριβή έκδοση κυριακάτικης εφημερίδας, αλλά τελικά προτιμήθηκαν κουπόνια σούπερ μάρκετ. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, το Μνημόνιο μοιράστηκε σε φακελάκια σε όλες τις πολυκατοικίες. Το κείμενο ξεκινούσε με τη φράση «Αγιε μου Νεκτάριε αγνέ και θαυματουργέ» και κατέληγε με την εξής προτροπή: «γράψε αυτό το κείμενο 40 φορές και μοίρασέ το σε 40 φιλικά σου πρόσωπα. Μην το αμελήσεις. Ένας που δεν το έκανε, του έμεινε στο χέρι το πόμολο και κλείστηκε για πάντα στην τουαλέτα. Ένας άλλος έχασε το σήμα από τον ΟΤΕ TV και δεν είδε ποτέ τα ξεφτιλίκια της διαιτησίας στην Ξάνθη.»
Υπάρχουν πάντως και ορισμένοι που ξεκίνησαν να το διαβάζουν, αλλά τελικά είχαν άλλες δουλειές, ρούχα να απλώσουν, μωρό να ξεσκατίσουν, ασημικά να γυαλίσουν, υποψηφιότητα για ένα κόμμα να βάλουν.

Υπάρχει τρόπος να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο;
Θεωρητικά κυκλοφορούν κάτι «αριστερές» μπαρούφες περί αυτού, αλλά είναι σαν να υπόσχεσαι σε ΑΕΚτζή ότι θα πάρει πρωτάθλημα. Το ερώτημα δεν είναι και τόσο FAQ γιατί έτσι κι αλλιώς, όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε.

Και μέχρι τότε υπάρχει κάποια προσωρινή λύση;
Ένας πλούσιος γάμος, η μετανάστευση, υποψηφιότητα με το κόμμα του Πάνου (εντελώς) Καμμένου, το youtube με τα video από την Αθήνα 2004, το ντιμπέιτ Καραμανλή-ΓΑΠ του 2009 και φυσικά να μπεις στον καταψύκτη και να βγεις μετά από 40 χρόνια. Τότε (θεωρητικά) θα βγει και η χώρα στις Αγορές.

Εναλλακτικά, μπορεί να δει κανείς με θετικό τρόπο το Μνημόνιο;
Μωρέ με δυο-τρία μπουκαλάκια τσίπουρο και την Ντενίση στο Mamma Mia! βλέπεις. Eντελώς μεταξύ μας: αν δεν είχες το Μνημόνιο, θα είχε σκάσει ένα άλλο Βατοπαίδι, ένας άλλος Ακης θα έπαιρνε προμήθειες, ένας άλλος τύπος θα κουβάλαγε βαλίτσες με λεφτά στα κόμματα, ένας άλλος θα πλούτιζε με δομημένα ομόλογα, ένας άλλος θα έπαιρνε μίζες από Siemens, μαχητικά, φρεγάτες και F-16. Και το πιο βασικό: αν δεν είχες Μνημόνιο, δεν θα είχες μάθει ποτέ ότι κόντεψες να έχεις πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο.

Αυτό και αν είναι FAQ
Aυτό για την ακρίβεια είναι FUCK.

Calle 13

2012-01-18T10:52:00.005+02:00

Mάλλον δεν θα τους ξέρεις τους Calle 13. Mεγάλη ιστορία. Τρία περίπου αδέλφια από το Puerto Rico μεγαλωμένα σε μια πλούσια οικογένεια, έφτιαξαν ένα από τα πιο πετυχημένα συγκροτήματα σε όλη την Κεντρική και Νότιο Αμερική. Ο τραγουδιστής Visitante, o αδελφός του Residente και η αδελφή τους Ιleana ή PG-13. Kαι γιατί οι δύο πρώτοι πήραν αυτά τα ονόματα; Ο ένας ζούσε σε ένα ιδιωτικό συγκρότημα κατοικιών στο Puerto Rico, στην Οδό 13 (Calle 13). Όταν ο άλλος αδελφός πήγαινε να τον επισκεφθεί, ο σεκιουριτάς τον ρωτούσε ως επισκέπτη (Visitante), ποιον μόνιμο κάτοικο (Residente) πήγαινε να επισκεφθεί. Απλά.
Στο πρώτο άκουσμα θα πεις ότι το στυλ τους είναι reggaeton. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι μόνο αυτό (που από μόνο του είναι πολλά μαζί), αλλά ακόμα περισσότερα. Είναι θέμα αφτιού. Και επειδή μιλάμε για το αφτί, οι Calle 13 σατιρίζουν τους πάντες και τα πάντα με τους στίχους τους, ενώ φτιάχνουν και εξαιρετικά βίντεο κλιπ. Η σάτιρά τους συχνά ενοχλεί κυβερνήσεις και πολιτικούς. Σε όλη την ήπειρο. Είναι όμως γοητευτική. Όσο και η χαρακτηριστική «κεντροαμερικάνικη» προφορά τους.

Ιδού το πλέον πρόσφατο και πολυβραβευμένο στα Latin Grammys τραγούδι με τίτλο Latinoamérica. Στην αρχή του κλιπ ένας συμπαθητικός τύπος μιλά στη γλώσσα quechua. Στη συνέχεια ξετυλίγεται όλο αυτό που είναι η Κεντρική και Νότιος Αμερική με πολύ ωραίες (αλλά και σκληρές) εικόνες. Συμμετέχουν η περουβιανή Susana Baca, η κολομβιανή Totó la Momposina και η βραζιλιάνα Maria Rita.

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου: Εl baile de los Pobres (o χορός των φτωχών). Την κλασική ιστορία (που θυμίζει λίγο σαπουνόπερα) που θα παρακολουθήσεις, την γνωρίζεις ήδη. Οι Αμερικανοί την αποκαλούν The Lady and the Tramp. Στην Κεντρική Αμερική βέβαια την είδαν λίγο διαφορετικά...

To πιο αγαπημένο: Εl tango del pecado (το τάνγκο της αμαρτίας). Εδώ η παραπάνω κλασική ιστορία έφτασε στο γάμο. Με τα χίλια ζόρια, με δεκάδες ευτράπελα και μπόλικη καψούρα. Αυτά κάνει το tango...

Quiz: Πόσο ΠΑΣΟΚ είσαι;

2012-01-12T00:11:00.005+02:00

Ξέρω πόσο αγαπάς τα quiz, αλλά αυτή τη φορά πρόσεξε, δεν είναι αστείο το θέμα. Απτεται του κοινοβουλευτισμού, της δημοκρατίας, της πολυφωνίας και της λειτουργίας των Starbucks. Όπως κατάλαβες, αφορά το ΠΑΣΟΚ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν σκέφτομαι το Kίνημα το μυαλό μου πάει στα Starbucks.

1. Πόσο σε απασχολούν οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ;
A. Μένω ξύπνιος και τα βράδια. Από το άγχος έχω βγάλει έναν καλόγερο. Στο χωλ.
B. Δύο σκασίλες είχα. Η μία αν η Καίτη Grace είχε μιλήσει άσχημα στην ανιψιά Αγγελική Ηλιάδη και η άλλη ποιος θα βγει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.
Γ. Πάντως περισσότερο από όσο απασχολούν τους ίδιους. Σκέψου ότι έβαλε υποψηφιότητα μέχρι και ο Καστανίδης.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

2. Πιστεύεις ότι πρέπει να είναι και πάλι υποψήφιος ο trendy και fit Γιώργος;
Α. Μην μου τα λες έτσι απότομα, γιατί θα σπάσουν τα ράμματα από τα γέλια.
Β. Το θέμα είναι τι πιστεύει η mother και τα αδελφάκια του.
Γ. Ασφαλώς. Σε σχέση με τους υπόλοιπους έχει και λιγότερα λιπαρά.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

3. Συμφωνείς με το μοντέλο της διαρχίας;
Α. Εγώ συμφωνώ με τη μοναρχία, αρκεί να είναι βασίλισσα η λατρεμένη μου Ελισάβετ.
Β. Όταν λέμε διαρχία; Ο Γιώργος και τα αδέλφια του ή ο Γιώργος και οι κηπουροί του;
Γ. Όχι, γιατί θα μπλέξουμε και ποιος από όλους θα τρέχει στα Ζάππεια το βράδυ της ήττας.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

4. Ποιο μοντέλο θα πρότεινες εσύ για τις επόμενες εκλογές;
Α. Σε αντρικό τον Gerard Butler πριν αρχίσει τα ξύδια, σε γυναικείο την Diane Kruger τώρα που ακόμα είναι φυσική.
Β. Γιώργος αρχηγός, Βαγγέλης αντιπρόεδρος (το έχει), Πετσάλνικος πρωθυπουργός (εκκρεμότητα), Μιλένα στο τηλεφωνικό κέντρο (άνθρωπος δεν θα καλέσει), Κίμωνας στο μακιγιάζ (μονόδρομος), Ακης στο Ταμείο (καρά-μονόδρομος), Νταλάρα στα deck (πίκρα).
Γ. Sólo Γιώργος παρέα με το iPhone, το iPad, το iPod και έναν Caramel Macchiato από τα Starbucks.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

5. Τι ποσοστό θα πάρει το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές;
Α. Καταρχήν εκλογές δεν θα γίνουν, γιατί κοστίζουν 300 μύρια που δεν υπάρχουν. Τ' ακούς Αντωνάκη;
Β. Λίγο πάνω από τον Βασίλη Λεβέντη και λίγο κάτω από τους Οικολόγους του Δημοσθένους Βεργή.
Γ. Περίπου όσο και η τηλεθέαση της ΕΤ3. Με εξαίρεση την «Κυριακή στο χωριό».
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

6. Τι πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ για να συνδεθεί και πάλι με τους πολίτες;
Α. Να διατάξει την Εθνική να δώσει δάνεια στον Ψυχάρη, στη Μάνια, στον Γιαννίκο με τα ζουζούνια και στον Κουρή για να βγάλει πάλι τον Φίλαθλο να μεγαλουργήσει ο Γεωργίου.
Β. Να βρει φτηνά δανεικά να διορίσει τους πάντες, να αποζημιώσει τον Ακη που τον πήραμε τζάμπα στο λαιμό μας και μετά να παραδώσει την εξουσία σε έναν τεχνοκράτη.
Γ. Να βρει φτηνά δανεικά για όλα τα παραπάνω και επίσης να νομιμοποιήσει το αυθαίρετό μας, να σβήσει εκείνες τις κλήσεις στην Τροχαία και να μας δώσει πίσω με τόκο ό,τι πληρώσαμε σε χαράτσι τα τελευταία δύο χρόνια.
Δ. Αν είναι να διορίσει, να το χέσω και το ΠΑΣΟΚ plus.

7. Ιστορικά, ποια είναι η πιο cult φυσιογνωμία του Κινήματος;
Α. Ο Γιώργαρος ο Κατσιφάρας. Αθελά του προέβλεψε το μέλλον: από ανθρώπους που δεν τους αναγνωρίζει ούτε ο θυρωρός τους, τι χαΐρι να δει μια χώρα;
Β. Θέλει και ρώτημα; Ο Κίμων. Στην τελική και να πάτησε έναν αστυνομικό, τι πειράζει; Τώρα σας πήρε ο πόνος για την αστυνομία και το νόμο;
Γ. Ο Βαγγέλας ο Γιαννόπουλος. Ειδικά τότε που έστειλε στο διάολο τις πατσαβούρες Πετραλιά και Ψαρούδα-Μπενάκη... προσκυνώ.
Δ. Αλλη (πρότεινε εσύ...)

Αποτελέσματα

Περισσότερα Α: Διακρίνω μια ειρωνία. Μάλλον έμεινες έξω από το φαγοπότι και το παίζεις υπεράνω. Χλωμό να είσαι.
Περισσότερα Β: Διακρίνω έναν κυνισμό, που μου θυμίζει την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της τη στιγμή που ανακοινώνουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ εκλογές, γιατί ο κουακέρος Παπαδήμος είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει στο γνωστό Σύμπαν. Μια χαρά είσαι.
Περισσότερα Γ: Διακρίνω τον αγνό ΠΑΣΟΚτζή. Έχεις λιώσει εκείνη τη βιντεοκασέτα με την επιστροφή του Ανδρέα από το Λονδίνο το 1988. Τότε που έκανε το νεύμα να κατέβει από το αεροπλάνο η Δήμητρα, η Λιάνη, το λαχούρι στο πουκάμισο και η βάτα στον ώμο.
Περισσότερα Δ: Θέλει και ρώτημα; Δαγκωτό Αννούλα και τα μυαλά στα κάγκελα.

Φεύγοντας, πιάσε και ένα καλαμάκι για τον Caramel Macchiato.

Ανάρρωση

2012-01-05T00:57:00.005+02:00

Για πάρε μάτι τον ωραίο Granadero δίπλα. Στέκεται άγρυπνος φρουρός στην Casa Rosada, παρά το γεγονός ότι το μαγαζί θα παραμείνει κλειστό τις επόμενες εβδομάδες. Η ένοικός του -το αγαπημένο μας Cristinάκι- έχει πάρει αναρρωτική άδεια.
Όπως έμαθες, μας χτύπησε και εμάς ο καρκίνος. Βέβαια μην φανταστείς, στη Νότιο Αμερική όλοι οι πρόεδροι καρκίνο έχουν, αλλά κανείς δεν πεθαίνει.
Δες για παράδειγμα τον Fidelito στην Cuba: 500 χρόνια Comandante και άλλα 500 είναι άρρωστος. Τώρα, καρκίνο έχει, λουμπάγκα έχει, ουρία έχει, γεράματα έχει, κανείς δεν ξέρει. Είπα γεράματα και τι θυμήθηκα: δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει, αλλά αυτές οι γριές που μπαίνουν στα τρόλεϊ πάντα στο ± 2 πετυχαίνουν το νούμερο. «Το 6 είναι αυτό;» ρωτά η γριά τον οδηγό. «Το 4» απαντά ο οδηγός. Προχωρά η χελώνα με τις κεραίες στην επόμενη στάση, να' σου πάλι η γριά: «Το 3 είναι αυτό;» ρωτά. «Το 1 είναι γιαγιά!» απαντά ο οδηγός. Πάντα στο ± 2. Aν το έπαιζαν over-under δεν θα είχαν ανάγκη τα ψίχουλα που τους δίνει για σύνταξη ο κουακέρος Παπαδήμος.
O Fidelito λοιπόν έχει φάει ό,τι κυκλοφορεί σε ασθένεια. Εκεί που λες, μάλλον πέθανε και δεν το έμαθα γιατί παρακολουθούσα το τουρκικό σίριαλ «Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ», σκάει μύτη με μια φόρμα αθλητική, λέει κανά δυο ιστορίες για σοσιαλισμούς και άλλες ηλιθιότητες και εξαφανίζεται. Αλλά πάντως είναι ζωντανός. Κοντεύει να ζήσει πιο πολύ και από την Ζωζώ Σαπουτζάκη, που είχε δει τον Κολόμβο (ή τον Sinatra) με πιτζάμες.
Θες άλλο παράδειγμα; Ο Hugo Chávez, ο οποίος αφού κοντεύει να ξεχάσει και ο ίδιος πόσα χρόνια είναι πρόεδρος, ανακοίνωσε ότι έπαθε καρκίνο. Η μόνη παρενέργεια που εμφάνισε ήταν ότι του ήρθε έμπνευση να ξεθάψει τον Libertador Simón Bolívar για να ανακαλύψει από τι πέθανε. Ακου να δεις τώρα τι μπορείς να πάθεις πεθαμένος άνθρωπος. Μετά εμφανίστηκε με look Γιουλ Μπρίνερ και ανακοίνωσε ότι θεραπεύτηκε. Αν όλο αυτό λέγεται ασθένεια, εγώ είμαι ΠΑΣΟΚ Plus.
Aν πας λίγο προς Βραζιλία, έχεις κοτζάμ «Ντζιούλμα», η οποία υποτίθεται ότι είχε αντίστοιχα θέματα. Για πολλά χρόνια μάλιστα φορούσε περούκα, λόγω θεραπείας. Και ο καρκίνος εξαφανίστηκε, αλλά άφησε (δυστυχώς) κληρονομιά την περούκα. Για την ακρίβεια, είχε πάρει μια φτηνή από το ΙΚΑ τύπου Γερασιμίδου στη Γυναικάρα από το Κιλκίς. Και προκειμένου να μην καταλάβει ο μέσος Ronaldinho ψηφοφόρος ότι κοτζαμάν πρόεδρος φόραγε περούκα, αποφάσισε να κρατήσει και στην κανονική της ζωή το στυλ '80s. Ο μόνος που πραγματικά σοκαρίστηκε από αυτό το χάλι ήταν ο Ronaldo, o οποίος για να το ξεπεράσει πήρε γύρω στα 50 κιλά, κατεβάζοντας πάστες.
Λίγο πιο κάτω έχεις ένα ακόμα περιστατικό. Ο μουρντάρης πρόεδρος της Paraguay επίσης έπαθε καρκίνο, αλλά σώθηκε. Και ξέρεις πώς; Προτού γίνει πρόεδρος ήταν επίσκοπος. Ανθρωπος της Εκκλησίας δηλαδή, αλλά σοβαρός με την έννοια ότι δεν έτρεχε στην Κουμουνδούρου να μαζεύει κασέτες από τις ξεπέτες που έκανε με Ιρακινούς, ούτε βέβαια έφτιαχνε off-shore για την ανταλλαγή ακινήτων προκειμένου να σωθεί η ψυχή του κάθε σαχλαμάρα πολιτικού. Απλά σκόρπισε μερικά εξώγαμα, κατά το «αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι», και γλίτωσε. Τίμια πράγματα.
Και φτάνουμε στο Cristinάκι μας, το οποίο χτυπήθηκε στον θυρεοειδή. Το τι βιβλίο έχω διαβάσει αυτές τις ημέρες για αυτό το θέμα, ούτε εξετάσεις να έδινα. Θέλω να πιστεύω ότι την ημέρα που ο ΛΑΟπρόεδρος θα γίνει πρωθυπουργός, θα είμαι σε θέση να κάνω και την πρώτη μου επέμβαση.
Προς το παρόν, το Cristinάκι αναρρώνει. Δεν ξέρω εσύ τι λες, εγώ απλά ελπίζω να ακολουθήσει το παράδειγμα των υπολοίπων.

Λίγη υπομονή, γλυκέ μου Granadero. Η ένοικος θα επιστρέψει.

ΥΓ Και για να μην σου χαλάσω τελείως τη διάθεση, ιδού ένα video με την τελευταία χορευτική επιτυχία του Cristinaκίου από τη βραδιά του εκλογικού θριάμβου. Τα βλέπεις; Εδώ οι ανίκανοι πολιτικοί περιγράφουν απλώς τα προβλήματα και στο τέλος επειδή δεν υπάρχουν φτηνά δανεικά να διορίσουν, αποχωρούν καταγγέλοντας τους «νταβατζήδες» και τον... Ψυχάρη που ήθελε -λέει- δάνειο. Που αν τους έδινες έναν πάγκο με κουλούρια, δεν θα κατάφερναν να πουλήσουν ούτε έναν κόκκο σουσάμι.
Αντίθετα, στην Argentina το Cristinάκι λύνει τα προβλήματα και το εκλογικό βράδυ χορεύει. Δικαίως. Ο έτερος τυπάς που χτυπιέται δίπλα είναι ο αντιπρόεδρος. Που προσωρινά εκτελεί χρέη προέδρου. Ροκ τύπος με συγκρότημα. Θεός.

(το τραγούδι που ακούγεται: Arde la ciudad από το συγκρότημα La mancha de Rolando)

Τραγούδι

2012-01-01T11:12:00.003+02:00

Tι περίεργο που ήταν το όνειρο. Με είδα σε εκείνο το ένα και μοναδικό δευτερόλεπτο που έρχεται μία φορά το χρόνο: όταν κλείνουν τα φώτα για να υποδεχθούμε το Νέο Έτος.
Με είδα να ταξιδεύω στο σκοτάδι. Να σε ρωτάω τι σκέφτεσαι. Αν σε απασχολούν όσα ήδη τελείωσαν, αν φοβάσαι ή ελπίζεις σε όσα θα έρθουν.
Με είδα να μπαίνω στη σκέψη σου, να ξεφυλλίζω το βιβλίο σου, να σε κοιτάζω στα μάτια. Με είδα να ακούω την καρδιά σου να χτυπά, να νιώθω την υγρασία από την ανάσα σου, όταν μου ψιθύριζε όσα δεν μοιράστηκες μαζί μου τις προηγούμενες 365 μέρες, γιατί δεν είχες χρόνο ή γιατί νόμιζες ότι δεν ήθελες.
Και κάπου στο βάθος ακουγόταν ένα τραγούδι.
Μετά άνοιξαν τα φώτα και είχε έρθει το Νέο Έτος. Εγώ κοιτούσα γύρω να καταλάβω αν τα ονειρεύτηκα όλα αυτά σε εκείνο το ένα και μοναδικό δευτερόλεπτο που έρχεται μία φορά το χρόνο. Σχεδόν σαστισμένος έβλεπα ανθρώπους να ανταλλάσουν ευχές, να με αγκαλιάζουν και να με φιλάνε.
Για τίποτα δεν ήμουν σίγουρος μέχρι που στο βάθος ακούστηκε ένα τραγούδι. Ήταν το ίδιο τραγούδι.
Και χάρηκα γιατί όλα αυτά είχαν συμβεί. Και έστησα αφτί να ακούσω επιτέλους αυτό το τραγούδι. Είχε τόση φασαρία που με δυσκολία συγκράτησα ένα στίχο: «μου 'γνεφε η καρδιά, πάρε μυρωδιά το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι».

Έτσι άρχισε ο Νέος Χρόνος.

Απολογισμός 2

2011-12-27T17:37:00.007+02:00

Πάνω που λες ότι ξεμπέρδεψες με τις ατάκες της χρονιάς που τελειώνει, σού έρχονται κι άλλες. Ποτέ δεν θα τελειώσει αυτή η ιστορία, αλλά ας της δώσω μια δεύτερη (και τελευταία) ευκαιρία:

Το 2012 θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα.

Η δεύτερη πλέον λατρεμένη ατάκα. Τελικά στο υπουργείο Οικονομικών πρέπει να μπει μια καμινάδα και να βγαίνουν οι ατάκες όπως ο καπνός στην Αγία Έδρα, όταν εκλέγεται ο Πάπας. Habemus Atakam: «Πρωτογενές πλεόνασμα το 2012». Τώρα να αρχίσω να γελάω ή να κλαίω; Εκτός και αν βγουν στο πλιάτσικο και αρχίσουν να μαζεύουν μασέλες, χρυσά δόντια και «Π» από τις γριές να τα δώσουν για λιώσιμο στο ενεχυροδανειστήριο που λειτουργεί πλησίον του υπουργείου. Τότε μάλιστα, θα έχουμε πλεόνασμα. Για κάτσε γιατί βγαίνει πάλι καπνός από την καμινάδα. Habemus Atakam: «Ο υπουργός είναι εξουθενωμένος. Σε 5 δόσεις το χαράτσι της ΔΕΗ το 2012.»

Όποιος μπει στην κυβέρνησή μου θα πρέπει να έχει λερωμένη φόρμα εργασίας.

Ο Αντωνάκης Σαμαράς σε ρόλο Fab5. Προφανώς αναφέρεται στα left οvers της Πολιτικής Ανοιξης που θα ορκιστούν στο μικρό και ευέλικτο σχήμα των 50 υπουργών του. Έχει να πέσει πολύ γέλιο (και κλάμα) με δαύτους όταν έρθουν στην εξουσία. Πόσο του πήρε του trendy και fit Γιώργου να καταλάβει ότι δεν μπορεί μόνος του; Ένα χρόνο; Σε αυτό το θίασο δεν δίνω ούτε τρεις μήνες. Πανικόβλητοι θα τρέχουν να εξηγήσουν εκείνες τις ανοησίες περί «άλλου μείγματος» ή τις υποσχέσεις που έχουν μοιράσει σε ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει. Μήπως αντί για φόρμα εργασίας να πάρετε κανένα καλό ζευγάρι αθλητικά παπούτσια;

Να δημιουργήσουμε έναν αριστερό αντι-μνημονιακό συνασπισμό εξουσίας.

Στο έχω πει πολλές φορές. Το «αντι-μνημόνιο» είναι η σοβαρότερη επένδυση που έγινε στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια. Τρελή μπίζνα με δεκάδες υποκαταστήματα-παραμάγαζα. Η παραπάνω ατάκα ανήκει (μάλλον) στον Αλέξη. Με ποιον θα κάνει συνασπισμό; Έλα μου ντε. Ίσως με τον Σρεκ, τη Στρουμφίτα, την Πεντάμορφη και το Τέρας. Μπορεί και με τους Χιούι-Λιούι-Ντιούι. Ενδεχομένως με τη Σοφία Σακοράφα, την Αλέκα, τον υιό του Κιμ Γιονγκ-Ιλ και δέκα συνιστώσες των 50mg (πρωί και βράδυ). Πόσο λες να αντέξει ο «συνασπισμός»; Προσωπικά δεν δίνω πάνω από βδομάδα. Δευτέρα πρωί θα κάτσουν στο ίδιο τραπέζι και το μεσημέρι θα έχουν τσακωθεί οι μισοί με τους άλλους μισούς για το αν τα σάντουιτς θα είναι με ζαμπόν ή γαλοπούλα και ο καφές με μαύρη ζάχαρη από την Κούβα ή άσπρη από τη Βραζιλία. Το λες και κλαυσίγελο.

Πόθεν έσχες.

Να με συμπαθάς, αλλά αυτό δεν είναι ατάκα, είναι landmark. Όπως ο Παρθενώνας, ο Λευκός Πύργος, το γαλάζιο του Αιγαίου, τα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου, τα Μετέωρα και η Κνωσός. Με αυτά γεννιέσαι, με αυτά πορεύεσαι και με αυτά πεθαίνεις. Σου έχω όμως και μια έκπληξη: «Πόθεν έσχες» τώρα και on line. Παίρνεις τον καφέ, το παξιμάδι και το κονιάκ και κάνεις download σε «δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης». Και δώστου να γεμίζει η οθόνη σπίτια, διαμερίσματα, αγροτεμάχια, μετοχές, ομόλογα και καταθέσεις. Και απορείς που εσύ ένα κωλο-δυάρι στο Κέντρο δεν μπορείς να πουλήσεις και ο υπουργός αγόρασε σπίτι στη Νέα Ερυθραία με 7.000 ευρώ. Αμ ο άλλος; Που του έκατσε στο λαχείο 1 μύριο; Τι διάολο; Για βουλευτής κατεβαίνει η Τύχη και άρχισε τις δημόσιες σχέσεις στο Περιστύλιο; Τα ύστερα του κόσμου...

Είμαι πολιτικός κρατούμενος.

Είσαι! Señores y señoras, σας παρουσιάζω τον Χρυσόστομο Ψωμιάδη. Τον μύθο, τον θρύλο, τον γνήσιο Νεοέλληνα. Που λύνει και δένει. Που πληρώνει και διατάζει. Που σκιάζει στο πέρασμά του δικαστές, εισαγγελείς, τον Ντέμη και τη Δέσποινα. «Μα όταν είμαι αγάπη μου μαζί σου, στην Αυλή του Παραδείσου, κάπου ανάμεσα στ' αστέρια, στη φωλιά τα δυο σου χέρια...» Δικό σου, Μάκη μου.

Οι Αγανακτισμένοι που κατέβαιναν στις πλατείες ήταν ένα μείγμα από φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες.

Η δεύτερη κορυφαία ατάκα από το Libro d' Oro του Παγκάλου. Εν τω μεταξύ όταν πηγαίναμε σχολείο και είχαμε το βιβλίο της «Αγωγής του Πολίτη», μαθαίναμε ότι όσοι στέκονται απέναντι από τη Βουλή είναι ο καθρέφτης όσων είναι μέσα στο κτίριο. Επομένως, εσείς οι μέσα είστε ένα μείγμα από φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες. Προσωπικά δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να επιλέξω ακόμα και το φασίστας. Εσείς τι θα πάρετε, κύριε Αντιπρόεδρε;

Αντε και του χρόνου.

Απολογισμός 1

2011-12-22T22:07:00.006+02:00

Οι κορυφαίες ατάκες της χρονιάς που τελειώνει, έτσι όπως (και) φέτος τις θυμάμαι:

Αν εφαρμόσουμε όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

Δεν υπάρχει αυτή η ατάκα. Η οποία ερμηνεύεται ως εξής: επειδή τέτοιο μπουρδέλο που είμαστε δεν υπάρχει περίπτωση να εφαρμόσουμε ούτε τα μισά, δύο πράγματα είναι σίγουρα: όλοι θα πεθάνετε μία μέρα, αλλά μέχρι να πεθάνετε και να γλιτώσετε θα πληρώσετε ένα ακόμα χαράτσι που θα σκεφτεί κάποιος ηλίθιος στο υπουργείο. Εμένα ξέρεις τι με ενοχλεί περισσότερο; Ότι αυτός ο ηλίθιος που κατεβάζει αυτές τις ιδέες πληρώνεται αδρά. Μπορεί να παίρνει και μπόνους. Και μην μου ανοίγεσαι ότι με τον Αντωνάκη μεθαύριο δεν θα πληρώσεις. Όσο υπάρχει η ελληνική πατέντα-μαφία των ΔΟΥ, εμείς οι ίδιοι θα κλείνουμε τις τρύπες.

Καλύτερα ένα σπασμένο μάρμαρο παρά ένα σπασμένο κεφάλι.

Τάδε έφη, Χρήστος Παπουτσής. Τον οποίο μέχρι να πεθάνω θα θυμάμαι να χορεύει την Macarena παρέα με την Υβέτ στην πλατεία Κλαυθμώνος μετά την ήττα του στις δημοτικές εκλογές του 2002: «Dale a tu cuerpo alegría Macarena que tu cuerpo es pa' darle alegría y cosa buena». Το ενδεχόμενο να μην έχουμε ούτε σπασμένο μάρμαρο ούτε σπασμένο κεφάλι δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό του. Και τι να το κάνω, μανίτσα μου, το κεφάλι στη θέση του όταν το έχεις ποτίσει χημικά; Θα μου απαντήσεις εσύ ή να ρωτήσω την Macarena?

Δεν έχω να πληρώσω, ας με πάει φυλακή ο Βενιζέλος.

Η πλέον πρόσφατη ατάκα από το Libro d' Oro του Παγκάλου. Ήταν η ένδοξη απάντηση που έδωσε όταν τον ρώτησαν πώς θα πληρώσει το τέλος ακινήτων για τα 500 σπίτια που του άφησε η θεία του η Αγλαΐα. Την οποία εγώ θα ήθελα πάρα πολύ να πάω στο νεκροταφείο και να την ρωτήσω: πείτε μου, Θεία, από όλο το σόι που είχατε σε αυτόν βρήκατε να αφήσετε ένα σκασμό ακίνητα; Το κάνατε γιατί τον αγαπούσατε ή για να τον εκδικηθείτε; Αν συμβαίνει το πρώτο, κουνήστε ελαφρά το σταυρό. Αν συμβαίνει το δεύτερο, μετακινήστε ελαφρά το καντήλι.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ που με παραπέμπει δεν είναι το κόμμα μου.

Είπε και ελάλησε ο θεός Ακης. Θαυμάζω το χιούμορ του, το οποίο σε μια άλλη -σοβαρότερη- χώρα θα αποκαλείτο απύθμενο θράσος. Αλλά όταν ζεις στην Ελλάδα, όπου κανείς δεν πάει φυλακή για τίποτα, μπορείς να κάνεις πλακίτσα την ώρα που η Φιλιππινέζα σού ανοίγει μια σαμπάνια Moët & Chandon. Πρόσεξε καημένη! Με πιτσίλισες!

Δεν έχω τίποτα να πω για αυτούς τους Μπαρόζους, αυτούς τους αποβλακωμένους, αυτά τα βόδια.

Ποιος το είπε αυτό; Θα μπορούσε να είναι από τον γραφικό Αλέκο του 2,16%, μέχρι τον Λιακόπουλο, τον Λαφαζάνη, τον Πλεύρη και τον Τράγκα. Αν και ο τελευταίος εξαιρείται, καθότι έχει fixation με την Μέρκελ. Για να μην σε κρατώ σε αγωνία, το είπε ο ισόβιος δικτάτορας της Λευκορωσίας Λουκασένκο. Αυτός που όταν πεθάνει (αν πεθάνει) θα βγει η Αλέκα και θα του πλέξει το εγκώμιο, όπως έκανε και με τον δικτάτορα της Κορέας, του οποίου η συλλογή με γυαλιά ηλίου ήταν το απόλυτο ανάχωμα στον ιμπεριαλισμό. Τι να πει κανείς; Εκεί ψηλά στη στρατόσφαιρα, κάποιους τους ψεκάζουν. Kαι τους ίδιους και τους απολογητές τους. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Δεν είμαι νονού. Με χρησιμοποιούν για να ξεχαστεί ο κόσμος από το πυρηνικό ατύχημα στην Κίνα.

Η Lady Αντζελα έγραψε και πάλι ιστορία. Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε συμβεί και την κατηγόρησαν για «νονού», αλλά αν θέλει μάρτυρα στο δικαστήριο, δηλώνω εθελοντής. Από τους δήθεν σοβαρούς με τη μουτσούνα του Αντωνάκη του Σαμαρά, χίλιες φορές οι αυθεντικοί σαν την Lady. Και μια διευκρίνιση: το «πυρηνικό ατύχημα στην Κίνα» αναφέρεται στη Φουκουσίμα. Λεπτομέρειες καημένε.

Pasok plus.

Έχεις δει την ταινία My beautiful laundry? Ε, αυτό. Ρίχνεις στον κάδο το ΠΑΣΟΚ και σου προκύπτει Pasok plus. Διά χειρός Αννας Διαμαντοπούλου. Δεν είναι όμως φοβερό; Αυτοί που επί δύο χρόνια χειροκροτούσαν τον trendy και fit Γιώργο που μας έσωζε, τώρα την κάνουν με ελαφρά. Να σου πω κάτι; Όσο και αν προσβάλλουν την αισθητική μου οι πασοκο-συνδικαλιστές τύπου Φωτόπουλου, τουλάχιστον υπήρξαν ειλικρινείς: θέλουμε το ΠΑΣΟΚ που σκορπάει λεφτά. Έστω και δανεικά. Κακό είναι βρε αδελφέ; Αλλά εσύ βρε Αννούλα; Pasok plus? Θα με κάνεις να θυμηθώ τον Μπρεχτ: Μιλάνε για του έθνους ξανά την τιμή. Αννα, μην κλαις, στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί.

Χήρες

2011-12-19T20:19:00.004+02:00

«Oι χήρες της Πέμπτης». Περίεργος τίτλος που σου δημιουργεί την αίσθηση ότι οι κυρίες κάτω έχουν θάψει τους κυρίους επάνω. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Πρόκειται για αργεντινό best seller, το οποίο έγινε ταινία πριν από δύο χρόνια. Με πολλές φιλοδοξίες, αλλά όχι την αναμενόμενη εισπρακτική επιτυχία. Το στόρυ κάνει λίγο αμερικανιά, γιατί μας μεταφέρει σε ένα ιδιωτικό συγκρότημα κατοικιών, έξω από το Buenos Aires. Αν πάρεις ένα αυτοκίνητο, όπως κάνω εγώ, και αρχίσεις να οδηγείς στην απέραντη και βαρετά επίπεδη επαρχία του Buenos Aires, θα αντικρύσεις πολλά τέτοια συγκροτήματα, γνωστά με το όνομα countries.
Όταν λέω «αντικρύσεις», εννοώ ότι απλά θα δεις την ταμπέλα. Γιατί τίποτε άλλο δεν είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Εκτός και αν πιάσεις το google earth και ακολουθήσεις τον αυτοκινητόδρομο που πηγαίνει από το Buenos Aires προς Mar del Plata. Με λίγο ζουμ, σκάνε μύτη οι βίλες.
Η ταινία λοιπόν μας μεταφέρει σε ένα τέτοιο country το σωτήριο έτος 2001. Για την ακρίβεια, το Δεκέμβριο του 2001, μήνα-ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας, αφού τότε έσκασε το κανόνι της χρεοκοπίας.
Πριν όμως σκάσει, οι Αrgentos ζούσαν το αμερικανικό όνειρο: το peso είχε την απόλυτη ισοτιμία με το δολάριο, η visa για ταξίδια στις ΗΠΑ είχε καταργηθεί και ο κόσμος είχε κάνει τη διαδρομή Buenos-Miami κάτι σαν Κολιάτσου-Παγκράτι. Και κάπου στο ενδιάμεσο, όσοι γούσταραν, έπιαναν και ένα σπίτι στα countries για να ζήσουν όπως στις αμερικανικές ταινίες: βίλες με πισίνα, πάρτυ, τένις, κάμερες και φύλακες για προστασία. Η τέλεια ζωή για τις τέλειες οικογένειες.
Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Κλασσική αμερικανιά, η οποία όμως αποκτά άλλο νόημα, όταν ξέρεις ότι ένα κανόνι ετοιμάζεται να βαρέσει και να γκρεμίσει το όνειρο. Αν υποτεθεί ότι ήταν και ποτέ σωστά δομημένο.
Ήταν 19 Δεκεμβρίου 2001. Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, όταν η λεγόμενη «μεσαία τάξη» έχανε τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Μέσα και έξω από countries. Έχει πλάκα η ατάκα που λέει ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας μπροστά στη χρεοκοπία: «να τα πουλήσουμε όλα και να πάμε να ζήσουμε σε μια σοβαρή χώρα με σταθερότητα και μέλλον». Προφανώς εννοούσε την Ισπανία. Ίσως γενικότερα την Ευρώπη. Και σήμερα βλέπεις αυτή τη «σοβαρή» Ευρώπη και γελάς που κατάντησε να κάνει διαγωνισμό ποια χώρα θα πάρει τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας.
Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια ξεσπούσαν οι διήμερες ταραχές στο Buenos Aires και το Rosario, την πόλη που γεννήθηκε ο Lionel Messi. Πάνω από 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη χρήση βίας, ένας πρόεδρος εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο και η χώρα έμπαινε σε μια διετή περιπέτεια μέχρι τελικά να βρεθεί κάποιος να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα την κατάσταση.
Πέτρα του σκανδάλου και ο τότε υπουργός Οικονομικών Domingo Cavallo, ο οποίος κανονικά θα έπρεπε να είναι φυλακή. Αντ΄αυτού κάνει καριέρα σε κανάλια και εφημερίδες, ασκώντας κριτική στο «κακό» ΔΝΤ (του οποίου υπήρξε ο ίδιος προσωπικά ο καλύτερος πελάτης), και δίνοντας συμβουλές σε ταλαίπωρους σαν εμάς.
Σε κάποια συνέντευξη είχε και το θράσος να ασκήσει κριτική στον Néstor Kirchner και στο Cristinάκι. Σαν να λέμε σηκώθηκαν τα αγγουράκια να πηδήξουν τον καταναλωτή. Θα μου πεις, τα ίδια δεν κάνουν και οι Αλογοσκούφηδες, Παπαθανασίου και τα άλλα ανθρωπάκια;
Έτσι αδιάφορα θα περνούσαν «Οι χήρες της Πέμπτης», αν δεν ήταν όλα αυτά στη μέση και αν δεν το έφερνε η ζωή να πέσει στα χέρια μου στην επέτειο της χρεοκοπίας.
Ακόμα και να θέλεις να το αποφύγεις, βλέπεις μπροστά σου όσα συμβαίνουν εδώ τα τελευταία δύο χρόνια, που αργά και βασανιστικά «απολαμβάνουμε» τη σωτηρία της πατρίδας από τη χρεοκοπία.
Το καστ της ταινίας, είναι εξαιρετικό. Η dream team των 40άρηδων ηθοποιών σε ρόλους που τους ταιριάζουν γάντι. Και γιατί ονομάζεται «Οι χήρες της Πέμπτης»; Όλα εγώ θα στα πω;

Happy Meerkats

2011-12-15T22:41:00.005+02:00

Όπως ξέρεις, το παρόν blog και ο ιδιοκτήτης του λατρεύουν τις σουρικάτες (αγγλιστί meerkats). Kαι εκείνες μας λατρεύουν αν κρίνω από τις χαρές που έκαναν όταν τις εντοπίσαμε για να τις φωτογραφίσουμε στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, πριν από μερικά χρόνια. Εσύ που ήσουν εκεί, θα το θυμάσαι.
Ιδού μια εξαιρετική φωτογράφιση στον βρετανικό Guardian από τις σουρικάτες που φιλοξενούνται στο σκωτσέζικο πάρκο Blair Drummond, κοντά στην πόλη Stirling.
Δεν θα ζητήσω (σχεδόν) τίποτε άλλο από τον iΒασίλη...

Ράβδος

2011-12-11T17:46:00.016+02:00

Για καμάρωσε δίπλα το Cristinάκι. Μόλις έχει τελειώσει η τελετή ορκωμοσίας (reasunción στη δική της περίπτωση, αφού είναι η δεύτερη θητεία) και αποχωρεί από το Κογκρέσο. Στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ο πρόεδρος όταν ορκίζεται φοράει μια κορδέλα με τα χρώματα της πατρίδος. Στην Argentina μαζί με την κορδέλα παίρνει και την «προεδρική ράβδο», σύμβολο της εξουσίας που περνά από τον ένα πρόεδρο στον επόμενο. Έχει βέβαια καθιερωθεί ο κάθε πρόεδρος να παίρνει τη ράβδο σπίτι του (ή να τη δωρίζει στο Μουσείο) και κάθε φορά δημιουργείται μία καινούργια. Κάτι σαν τα Όσκαρ. Οι περισσότερες από τις παλιές ράβδους βρίσκονται στο Μουσείο του Προεδρικού Μεγάρου, στο υπόγειο. Καημό το έχω να έρθεις μια φορά μαζί να σε ξεναγήσω.
Η τελετή ορκωμοσίας είναι μια λίγο χύμα κατάσταση, αφού ο πρόεδρος ορκίζεται στην αίθουσα της Ολομέλειας του Κογκρέσου. Εκεί επικρατεί ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα, φέιγ βολάν, φασαρία, τραγούδια και συνθήματα. Και ο πρόεδρος ορκίζεται ΧΩΡΙΣ την παρουσία τράγων. Πολύ βασικό αυτό.
Εν τω μεταξύ, αυτή η χύμα ατμόσφαιρα, αν τη δεις στο Youtube, θα πεις, αν είναι δυνατόν να πρόκειται για σοβαρή χώρα. Δεν σε παρεξηγώ. Προσωπικά, προτιμώ αυτό το χυμαδιό από τη δική μας σοβαροφάνεια με τους «πολιτικούς αρχηγούς» που σπεύδουν στο Προεδρικό με ύφος χιλίων καρδιναλίων για να βγάλουν πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο, την Έλσα Παπαδημητρίου, την Έλσα Ρίζου ή τον κουακέρο Παπαδήμο. Και μετά με ύφος άλλων χιλίων καρδιναλίων ορκίζονται πρωθυπουργοί παρέα με τους τράγους. Βρέξει-χιονίσει, ο τράγος «παρών». Σαν τα κοράκια στις κηδείες. Ο κόσμος να χαλάσει, το κοράκι θα είναι εκεί να σηκώσει το φέρετρο και να οδηγήσει τους τεθλιμένους συγγενείς στο αυθαίρετο δημοτικό αναψυκτήριο για τον νερόβραστο ελληνικό καφέ και πετρωμένο παξιμάδι.Έτσι που λες έγινε προχθές. Το Cristinάκι ορκίστηκε για τη δεύτερη θητεία. Ποιος θα το έλεγε ότι τα γεγονότα θα έπαιρναν αυτή την τροπή σε μια χώρα που μέχρι πριν 10 χρόνια έμοιαζε οριστικά καταδικασμένη. Αυτό σκεφτόμουν και εγώ το 2002 όταν πήγα και αντίκρυσα σκηνές σοκαριστικές. Ξεροκατάπινα με αυτά που έβλεπα στους δρόμους και έλεγα πόσο τυχερός είμαι τελικά που ζω στην Ευρώπη.
Μέτα όμως ήρθε ο Néstor Kirchner και έγινε πρόεδρος με ένα 24%. Σκέψου ότι στην αρχή ούτε το επίθετό του δεν μπορούσαν να προφέρουν: «Κίρχνερ», «Κίρτσνερ», «Κίρσνερ», «Κίρνερ». Πού πας άνθρωπέ μου με τέτοιο επίθετο να κάνεις καριέρα, αν δεν σε λένε «Παπανδρέου» και «Καραμανλή»;
Κι όμως παρέλαβε τη «ράβδο» και έσωσε τη χώρα. Στην ομιλία του το 2003 είχε πει μια φράση, σχεδόν προφητική: Cambio es el nombre del futuro. (H αλλαγή είναι το όνομα του μέλλοντος). Ποιος θα φανταζόταν ότι είχε τόσο δίκιο; Τι σχέση έχει σήμερα αυτό το «μέλλον» που εκείνος προέβλεψε με το τότε; Αυτή η Ευρώπη που ζούμε εμείς με εκείνη του 2003; Και η Λατινική Αμερική του σήμερα με εκείνη πριν από δέκα χρόνια; Είχε πει και μια άλλη ιστορική φράση: Los muertos no pagan (οι νεκροί δεν πληρώνουν) τα χρέη. Σου λέει, πώς θέλετε να σας πληρώσουμε αυτά που σας χρωστάμε, αν δεν έχουμε να φάμε; Το είπε, όχι με τον τρόπο που το λένε τα αποβράσματα (αριστερά και δεξιά) σε χώρες σαν την Ελλάδα, αλλά με ουσία, σχέδιο και συγκεκριμένη πολιτική.
Και το 2007, παρά το γεγονός ότι η δημοτικότητά του ήταν στα ύψη, παρέδωσε τη ράβδο στη σύζυγο Cristina και εκείνη το 2011 την έδωσε ξανά στον εαυτό της. Όπως ακριβώς την βλέπεις επάνω στη φωτογραφία. Έχοντας λάβει στις εκλογές το 54,11%.
Είναι από τις σπάνιες φορές στα 200 χρόνια ιστορίας αυτής της πατρίδας που το ίδιο κόμμα -πιο σωστό είναι να στο πω, η ίδια πολιτική πλατφόρμα- συνεχίζει και για τρίτη 4ετία. Κάτι πρέπει να μαρτυρά, εσύ τι λες;
Αλλά μη σε κουράζω άλλο. Η τελετή έχει και τα γνωστά ατομάκια που μαζεύονται από τις υπόλοιπες χώρες για να πάρουν μάτι. Με την ελπίδα να καταφέρουν και αυτά να πιάσουν ένα 54,11%.
Εδώ το Cristinάκι με το σούπερ λατρεμένο προεδρικό ζεύγος της Uruguay, Pepe και Lucía. Χυμαδιό τελείως, αλλά οι άνθρωποι ήταν και αντάρτες παλιά. Χώρια που τα απογεύματα στα προεδρικά ρεπό έχουν να οργώσουν και με το τρακτέρ. Εν τω μεταξύ, τους έδωσαν και τη διαπίστευση για να πάνε στην ορκωμοσία και κυκλοφορούσαν με το ταμπελάκι όλη μέρα. Σαν την Γιάννα Αγγελοπούλου στην Αθήνα του 2004: η πέρλα των 2,5 εκατομμυρίων ευρώ και από πάνω η διαπίστευση. Και αν έβλεπες τη φωτογραφία στη διαπίστευση, θα έλεγες, «μπα, η κόρη της είναι». Τι να πεις. Και η ματαιοδοξία είναι στην ανθρώπινη φύση.
Εδώ κοίτα σκηνικό. Υποτίθεται ότι με διαβάζεις και ξέρεις ότι πρόκειται για την «Ντζιούλμα», την πρόεδρο της Βραζιλίας. Διότι αν δεν έχεις παρακολουθήσει τα προηγούμενα επεισόδια και αντικρύσεις αυτό το θέαμα για πρώτη φορά, θα λες κοίτα να δεις η Cristina αντάμωσε με τη χαμένη της αδελφή, 50 χρόνια μετά, χάρη στο πακέτο της Βίκυς Χατζηβασιλείου. Και η μία είχε γίνει κυρία, ενώ η άλλη έπλενε πιάτα στην Αστόρια. Εκεί τη βρήκε το παλικάρι για να της παραδώσει το πακέτο. Και εκείνη άκουσε ότι θα έβγαινε στην τηλεόραση και ξέθαψε τα σεμέν που φύλαγε η μητριά της. Τα έβαλε στη μηχανή τη Singer να τα περάσει δύο ραφές, τους πάτησε και ένα σίδερο και τα φόρεσε. Και βγήκε να πει τον πόνο της και δώστου κλάμα η Χατζηβασιλείου, και δώστου να ανεβαίνει η τηλεθέαση. Σου λέει, τη βγάλαμε και τη φετινή σεζόν που κοντεύουν να απολύσουν και τα πόμολα από τα δημοσιογραφικά γραφεία. Αχ βρε «Ντζιούλμα» γιατί μου τα κάνεις αυτά; Πώς θα σε εμφανίσω στο Mundial του 2014 να μου κηρύξεις την έναρξη με αυτά τα χάλια; Τουλάχιστον πέτυχε το χρώμα: γαλάζιο, για να τιμήσει την Argentina. Φαντάζεσαι να ήταν πράσινο το σεμέν; Σκέτος Αμαζόνιος και από τα σχεδιάκια να πετάγονται Anaconda. Nα και ο εκπρόσωπος του βασιλικού κουτσόσογου από την Ισπανία. Σου λέει, ορκωμοσία έχουν, μπουφές θα παίζει, κάτσε να πάμε να φάμε τίποτα γιατί τώρα που βγήκε ο Ραχόι θα πέσει τρελή πείνα. Βλέπεις, έβγαλαν τον Ραχόι, ο οποίος ακόμα δεν έχει καταλάβει σε τι λιβάδι με αγγούρια έπεσε. Τέσσερα χρόνια δεν έβγαλε κιχ για την κρίση και τώρα έγινε παντοδύναμος πρωθυπουργός. Tα ακούς Αντωνάκη Σαμαρά που θέλεις να εφαρμόσεις και «συνταγή Ραχόι»; Αυτά βλέπει και ο πρίγκιπας και πήγε στην Argentina να λαδώσει το άντερό του. Ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος έκατσε σπίτι να δει το clásico Real-Barcelona. Δες επάνω αβρότητες με την πρόεδρο. Μωρέ, αν είχα τη ράβδο, θα του είχα ρίξει μία κατακέφαλα, αλλά ας όψεται το πρωτόκολλο.
Μετά τις χαιρετούρες ακολούθησε συναυλία μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο. Στη φωτό βλέπεις δύο θρύλους μαζί: Το Cristinάκι με την κορδέλα και δίπλα ο θρύλος της ροκ Charly García. Το άτομο απλά δεν υπάρχει. Mεγάλη μορφή, τεράστια καριέρα, φοβερό ταλέντο και ατέλειωτα σκάνδαλα. Κάποτε μετά από μια συναυλία τον κυνηγούσε στο ξενοδοχείο η Αστυνομία (πολύ συχνά τον κυνηγά η Αστυνομία). «Ανοιξε την πόρτα είμαι αστυνομικός!» του φώναξε ένας και ο Charly απάντησε: «Και εγώ τι φταίω που είσαι αγράμματος;».
Σε ένα άλλο περιστατικό, εμφανίστηκε καλεσμένος σε μια πολύ γνωστή εκπομπή. «Είσαι πιο χοντρός από κοντά!» του είπε η διάσημη παρουσιάστρια. «Και εσύ το ίδιο!» της απάντησε.

Αυτά που λες έγιναν. Ε, μετά σχόλασε το event, το Cristinάκι πήγε στο γραφείο, έβγαλε την κορδέλα και έκατσε να κάνει και καμιά δουλειά...

Αντε και στις δικές μας κορδέλες.

Perfume

2011-12-06T18:39:00.007+02:00

Έχεις ακούσει που λένε «όλα σε ένα, νοικυρεμένα;». Ιδού η απόδειξις:

Οι αγαπημένοι Bajofondo και στο video clip του Perfume παρελαύνει ένα σύμπαν αστέρια: η Adriana Varela (δώσε βάση στη φωνή, τι άλλο να σου πω;), ο Gustavo Santaolalla (θεός, τουλάχιστον), ο Javier Casalla με το βιολί του (κυριολεκτικά) και Cristóbal Repetto (δεν υπάρχει αυτή η περίεργη φωνή).

Kαι οι στίχοι. Τρεις αράδες όλες κι όλες, αλλά για να έχουν νόημα πρέπει να έχεις γίνει Ένα με το ταίρι σου. Κατά προτίμηση σε μια παρτίδα tango, όπου αναζητάς το ίχνος, το μονοπάτι και την ηχώ του αρώματός του/της.

Perseguiré los rastros de este afán, como busca el agua la sed. La estela de tu perfume.
(Θα κυνηγήσω το μονοπάτι αυτής της επιθυμίας, όπως η δίψα αναζητά το νερό. Το ίχνος του αρώματός σου)

Me atravesó tu suave vendaval, rumbo a tu recuerdo seguí. La senda de tu perfume.
(Mε ταξίδεψε η γλυκιά σου θύελλα, ακολουθώντας το δρόμο της μνήμης σου. Το μονοπάτι του αρώματός σου)

No hay soledad que aguante el envión, el impulso antiguo y sútil, del eco de tu perfume.
(Δεν υπάρχει μοναξιά που να αντέχει την πίεση, την πρωτόγονη και φίνα ορμή από την ηχώ του αρώματός σου).

Quiz

2011-12-01T00:00:00.007+02:00

Το quiz που περίμενες (λέμε τώρα) ήρθε και φέτος στην ώρα του. Και πρόσεξε: Στο τέλος έχει και αποτελέσματα!

1. Και έτσι έφτασες στα φετινά Χριστούγεννα:
Α. Τι εννοείς;
Β. Έτσι έφτασες;
Γ. Αυτό το μαύρο χάλι παντού το λες Χριστούγεννα; Θα ορκιζόμουν ότι το λένε «κηδεία».
Δ. Είμαι βαθύτατα συγκινημένος. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

2. Πόσα λαμπάκια θα βάλεις φέτος στο Δέντρο;
Α. Τα δέκα οικολογικά που μας χάρισε πέρυσι ο Πορτοσάλτε του ΣΚΑΙ. Επειδή είπαμε ότι οι υπάλληλοι του ΠΑΜΕ και η μουτσούνα της όψιμης κομμουνίστριας διώχνουν τον τουρισμό.
Β. Έχω βρει κάτι καταπληκτικά μωβ στο κλίμα της εποχής με κουμπί που παίζει αντιμνημονιακά τραγούδια: «Ρούντολφ, το τροϊκάκι» και τέτοια.
Γ. Θα ανάψω μία σειρά. Τα υπόλοιπα σε εφεδρεία και από εκεί πακέτο για το Δέντρο που θα βάλουμε στο κελί του αντιστασιακού ΓΕΝΟΠίτη Φωτόπουλου.
Δ. Περίπου 2.500 λαμπάκια εθνικής σωτηρίας. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

3. Με τι νόμισμα θα πληρώσεις φέτος τα κωλόπαιδα στα κάλαντα;
Α. Με το ίδιο νόμισμα.
Β. Έτσι και σκάσει μύτη το περυσινό τεκνό, και το χαράτσι της ΔΕΗ πληρώνω για πάρτη του.
Γ. Κατοχικές δραχμές. Το είπε και ο Τράγκας σε ένα παραλήρημα κατά της Μέρκελ.
Δ. Με το νέο κατοχικό ευρώ. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

4. Τι θα ζητήσεις από τον i-Bασίλη;
Α. Να δω από κοντά την 6η δόση, που μου τα έκαναν τσουρέκια.
Β. Να μου πληρώσει όλους τους λογαριασμούς-τέλη-έκτακτα τέλη-χαράτσια για τα επόμενα δέκα χρόνια που θα κρατήσει η ύφεση.
Γ. Την υπογραφή του Σαμαρά επί πίνακι.
Δ. Ένα Mac. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

5. Πού θα ήθελες να σε βρει η αλλαγή του Έτους;
Α. Πάντως μακριά από τη θεία Φυστικούλα. Εκείνη τη στιγμή την πιάνει ένας παροξυσμός για τον αλήτη τον Μητσοτάκη που της έκοψε την ΑΤΑ το 1991. Πόσες φορές να ακούσεις την ίδια ιστορία;
Β. Στην αγκαλιά σου.
Γ. Μακριά από αυτή την κωλο-χώρα.
Δ. Πρώτο τραπέζι σε ξένο μπουφέ. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

6. Το soundtrack του φετινού Ρεβεγιόν:
Α. «Θα κάνω ζημιές, θα κάνω ζημιές και στο λογαριασμό μου ας χρεωθούν και αυτές» (Χαρά Βέρρα)
Β. «Δεν κόβω εγώ τις τρέλες μου δεν κόβω τα ξενύχτια. Δεν πα να λες δεν πα να κλαις, στο λέω αυτό αλήθεια» (Γ.Μαργαρίτης)
Γ. «Γαμώ την καλωσύνη μου και όλα τα καλά μου, που άφησα ξεκλείδωτη την όμορφη καρδιά μου» (Ζαφείρης Μελάς)
Δ. «Κορμί κι αλάτι κι άσπρα πουλιά, γαλάζια μάτια μαύρα μαλλιά» (Μπέσσυ)

7. Το καλύτερο χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα θα το δείξει:
Α. Φυσικά ο ΣΚΑΙ. Ο γνωστός Μπάμπης να ωρύεται τι άχρηστοι που είμαστε όλοι και τι καλά που είναι να πληρώνουμε χαράτσια.
Β. Η κρατικο-δημόσια ΕΡΤ. Εκτάκτως φέτος μαζί με τις κάρτες απεργίας της ΠΟΣΠΕΡΤ, το διάγγελμα της ΑΜ της βασιλίσσης Φρειδερίκης. Για να συνηθίζουμε.
Γ. Φυσικά η Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της. Το γνωστό τροπάριο: τι καλός που είναι ο Παπαδήμος και τι καλλιτεχνική τζίφρα που έχει ο Σαμαράς.
Δ. Το STAR με τις πίστες που δεν πέφτει καρφίτσα από το σουτιέν του ξέκωλου. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

8. Τσόχα με «black jack» ή «31»;
Α. Με τη θεία Βερυκοκούλα στο σπίτι, αυστηρά και μόνο μπιρίμπα. Η οποία από τον καταρράκτη στα μάτια πιάνει με το καλημέρα «παιζάμενο» μπιριμπάκι και σου κατεβάζει στο καπάκι «ατουδένια» καθαρή.
Β. Εννοείται «black jack». Έκανα και προπόνηση με τα CD που μοίρασε το υπουργείο Παιδείας αντί για σχολικά βιβλία.
Γ. Μήπως αντί για Τσόχα να καλούσαμε τον σύντροφο Τσοχατζόπουλο που είναι και κιμπάρης άνθρωπος;
Δ. Εμείς θα παίξουμε over-under τα χαράτσια του Βενιζέλου. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

9. Τι θα σου μείνει αξέχαστο από το 2011;
Α. Η τιμημένη 6η δόση.
Β. Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις-νάζια του βαθέως ΠΑΣΟΚ.
Γ. Τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά του Θύμιου Λυμπερόπουλου.
Δ. Η πρωθυπουργοποίηση Πετσάλνικου.

10. Η ευχή σου για το 2012:
Α. Να παραχωρήσει αμέσως τη θέση του στο 2013.
Β. Να ξαναγίνει πρωθυπουργός ο Μπερλουσκόνι.
Γ. Να πάθει τριχοφάγο η Μέρκελ.
Δ. Να είναι όσο καταπληκτικό ήταν το 2011. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Περισσότερα Α: Αντιμετωπίζεις με κυνισμό τα Χριστούγεννα και αυτό δεν θα στο συγχωρέσει ο ΛΑΟ-Σαμαράς όταν γίνει πρωθυπουργός
Περισσότερα Β: Έχεις χιούμορ και είσαι πρακτικός. Με λίγα λόγια, είσαι way past Xmas, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας.
Περισσότερα Γ: Διακρίνω μία κακία. Μάλλον έχεις μπει ήδη στη μαύρη λίστα του i-Bασίλη.
Περισσότερα Δ: Αθεράπευτα ρομαντικός και ΠΑΣΟΚ. Ίσως και ΠΑΣΟΚ plus.

Μαρθέλα

2011-11-22T01:31:00.005+02:00

Πρόσεξε ταινία: ισπανικός τίτλος Amadοr. Μετάφραση στα ελληνικά, Η Ζωή που θα έρθει. Εμένα με ξέρεις τι γκρίνιας που είμαι με τις μεταφράσεις των ταινιών, αλλά αυτή τη φορά νομίζω ότι το πέτυχε ο καλλιτέχνης. Διότι αυτή «η ζωή που θα έρθει», άμα έρθει εμένα να μου γράψεις γράμμα σαν αυτό που περιμένει η Κομισιόν από τον Αντωνάκη-Φαήλο Σαμαρά.
Και πώς να έρθει η ζωή όταν βρίσκεσαι στην Ισπανία ως μετανάστρια από την Βολιβία. Δεν παίρνω και όρκο για την προέλευση, αλλά αυτή η προφορά κάτι ανάμεσα σε Βολιβία και Περού μου έκανε. Έχεις λοιπόν την πρωταγωνίστρια, η οποία έχει μετακομίσει στην Ισπανία μαζί με τον αγαπημένο της για μια καλύτερη ζωή. Και τι περιλαμβάνει το μενού της καλύτερης ζωής; Σουφρώνουμε τα λουλούδια, τα φροντίζουμε, τα ψεκάζουμε, τα κλείνουμε σε ένα ψυγείο και τα πουλάμε στα φανάρια. Διότι τα λουλούδια ως γνωστόν ακόμα και νεκρά, έχουν πέραση. Σαν τις ιδεολογίες.
Έλα όμως που η πρωταγωνίστρια δεν πολύ-γουστάρει αυτή τη ζωή. Όχι ότι φαντάστηκε τίποτα καλύτερο όταν πήγε στην Ιβηρική, αλλά όπως και να το κάνεις, από τη μία τα λουλούδια, από την άλλη ο αγαπητικός περιτριγυρισμένος από διάφορες σουρ-λουλούδες, τα παίρνεις στην κράνα. «Ζωή μισή, δεν θέλω πια να ζω» που λέει και το τραγούδι.
Αλλά τι τα θέλεις μανίτσα μου; Αμα είσαι μετανάστης, το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου. Νομίζεις ότι εκεί που πας θα το λύσεις; Αμ δε! Ακόμα και σε χώρα που μιλάνε την ίδια γλώσσα να βρεθείς, full ξένος θα είσαι. Παράδειγμα η πρωταγωνίστρια: Μαρσέλα τη φώναζαν στο σπίτι, Μαρθέλα την φωνάζουν στην Ισπανία.
Έτσι που λες. Δεν πολύ-γουστάρει η τύπισσα. Και πάνω που είναι έτοιμη να την κάνει με συνοπτικές, άγνωστο για πού, συνειδητοποιεί ότι είναι έγκυος. Από τον αγαπητικό με το τιγκαρισμένο από λουλούδια ψυγείο.
Στράβωσε λίγο το πλάνο της νυν Μαρθέλα (πρώην Μαρσέλα), λόγω εγκυμοσύνης, αλλά μην φανταστείς τελείως. Σου λέει, ας βρω μια δουλειά να βοηθήσω την κατάσταση και κυρίως τον εαυτό μου. Και βρίσκει τη γνωστή δουλειά: να φροντίζει τον κατάκοιτο γέρο-Amador. Εύκολα πράγματα. Ο γέρος διαβάζει, παλεύει ένα παζλ, παίρνει τα χάπια του, το παίζει και πνεύμα αντιλογίας. Πετάει όμως στο ξεκάρφωτο και την absolut ατάκα: «Η δουλειά δεν μπορεί να είναι καλό πράγμα, γιατί την ανακάλυψαν τα αφεντικά». Respect στον Amador.
Mε τούτα και με εκείνα, η ώρα περνάει και το παραδάκι πέφτει κάθε μήνα στο χέρι της νυν Μαρθέλα (πρώην Μαρσέλα). Λες, προς στιγμήν: ιδού πώς η τύχη χαμογέλασε στην άμοιρη μετανάστρια με το θλιμμένο βλέμα. Αμ δε! Τα είπαμε: άμα είσαι μετανάστης, το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου.
Και το πρόβλημα της πρωταγωνίστριας είναι ότι ο βολικός γέρος αποφασίζει να την κάνει για τον άλλο κόσμο. Πολύ βολικός για να είναι αληθινός. Μετά μου λες εμένα γιατί τα έχω με τις γριές που τη στήνουν στα ΕΛΤΑ με το λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ (των 3 ευρώ). Πάνω που τα είχε βάλει σε μια σειρά η νυν Μαρθέλα (πρώην Μαρσέλα) ο γέρο-Amador τίναξε τα πέταλα.
Και ρωτώ εγώ: τώρα τι κάνεις Μαρθέλα μου; Και μου απαντάς εσύ: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός είναι το παραδάκι και τα μέσα είναι τα λουλούδια. Τα είπαμε, δεν τα είπαμε; Το νεκρό λουλούδι με λίγη φροντίδα μένει ζωντανό, μυρίζει ωραία, στολίζει χώρους, εξωραΐζει καταστάσεις, κρύβει και την απελπισία που σε κυριεύει όταν ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι τόσο μα τόσο λάθος.
Βρέθηκε η λύση. Με βοηθό μια αλμοδοβαρική περσόνα που πετά τρελές ατάκες και άλλους συμμάχους που προκύπτουν απρόσμενα στην πορεία.
Η ταινία σε αγχώνει λίγο, στην προσπάθεια να αντέξεις την ταλαιπωρία που περνά η σκυθρωπή Μαρθέλα και να αποφασίσεις μέχρι πού μπορεί ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα.
Αλλά ο γερο-Amador όσο ζούσε και πάλευε εκείνο το ρημάδι το παζλ τα είχε πει όλα: «Η Ζωή που θα έρθει» είναι το πάντα ο σκοπός. Και αυτό το έμαθε καλά η Μαρθέλα.

* Το Amador είναι του Fernando León de Aranoa, γνωστού από τις «Δευτέρες με λιακάδα». Mιας ταινίας που γυρίστηκε το 2002 και σήμερα είναι πολύ επίκαιρη.

Kουακέρος

2011-11-16T10:54:00.001+02:00

Δεν ξέρω αν το έμαθες, αλλά μπλέξαμε με τον Παπαδήμο. Δεν είναι το θέμα ότι είναι τραπεζίτης, θα μπορούσε να είναι και Κυνόδοντας και να μπλέξουμε χειρότερα. Το θέμα είναι ότι ανήκει στο club Bildeberg και στο video club της γειτονιάς του. Κάτι δαιμόνιοι τον είδαν τις προάλλες να παρακολουθεί την ταινία illuminati, δευτερόλεπτα πριν ορκιστεί πρωθυπουργός εθνικής ενότητας.

Σύμφωνα με τον Πάνο (εντελώς) Καμμένο, ανήκει και στο Club των ισχυρών που ευθύνεται για τη στάση πληρωμών στην Ατλαντίδα, που τελικά οδήγησε στη μεγάλη πλημμύρα.
Ακουσα και στο δρόμο ότι είναι μασόνος και προτεστάντης. Η θεία η Φυστικούλα έμαθε από τον περιπτερά της γειτονιάς ότι είναι και κουακέρος, επειδή κάποιος που ψώνιζε τέμπερες από το μαγαζί που ψωνίζει και η γυναίκα του Παπαδήμου, μια λαθρομετανάστρια της συμφοράς, την είδε να κρατά ένα κουτί δημητριακά που επάνω του είχε έναν κουακέρο που ήταν φτυστός ο Παπαδήμος. Φρικτή πλεκτάνη.
Έχει και συνέχεια. Όπως ξέρεις, οι εξωγήινοι είναι πίσω από τη Σελήνη και μας παρακολουθούν. Αλλωστε είναι πλέον επιβεβαιωμένο ότι έχουν στείλει στην Ελλάδα για προπαγάνδα τους Γιώργο Αφτιά, Γιώργο Παπαδάκη, Ελεωνόρα Μελέτη, Νότη Σφακιανάκη, Χρυσόστομο Ψωμιάδη και Σία Κοσιώνη. Μια νύχτα με πανσέληνο, η γειτόνισσα που φοράει ακουστικό βαρηκοΐας το γύρισε προς τη μεριά του Φεγγαριού και τους άκουσε να λένε ότι τελικά αποφάσισαν να καταστρέψουν τα ελληνικά κόμματα. Στο τσακ πρόλαβε και άλλαξε την ΑΑΑ μπαταρία και άκουσε ακόμα ότι το σατανικό σχέδιο είναι να βάλουν τον Παπαδήμο, εκείνος να προκύψει καταπληκτικός πρωθυπουργός και ο κόσμος να μην θέλει αυτοδύναμο Αντωνάκη Σαμαρά. Έτσι, θα μείνει για πάντα πρωθυπουργός ο κουακέρος και δεν θα γίνει Επανάσταση.

Η ίδια γειτόνισσα είπε ακόμα ότι είδε στην πίσω μεριά του Φεγγαριού τον Ομπάμα, ο οποίος δεν είμαι μαύρος, αλλά χρησιμοποιεί την ίδια βαφή μαλλιών που χρησιμοποιούν και οι Κινέζοι κομμουνιστές-καπιταλιστές επιχειρηματίες. Αυτό προσωπικά δεν το πίστεψα, γιατί η γειτόνισσα μπορεί να έχει βιονικό αφτί, αλλά ο καταρράκτης στα μάτια κοντεύει να ξεπεράσει σε τουρισμό και τον Νιαγάρα.
Εν τω μεταξύ, μια άλλη γειτόνισσα που η κόρη της πλένει ρούχα στη σκάφη δύο συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και καθαρίζει το τασάκι της γνώστης όψιμης κουμμουνίστριας, άκουσε την ώρα που άλλαζε το χλώριο στη θερμαινόμενη πισίνα ότι ξεκινά νέο αντάρτικο κατά του κουακέρου Παπαδήμου και έχουν πέσει τώρα τα επιτελεία να διαλέξουν βουνά. Ο Πάνος (εντελώς) Καμμένος θα ξεκινήσει από το Mont Blac και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης με τη Μιλένα Αποστολάκη, την Εύα Καϊλή και την Εύη Χριστοφιλοπούλου θα πιάσουν τον Παρνασσό, επειδή από κάτω είναι η Αράχωβα την οποία ελέγχει η εκδοτική διαπλοκή. Το ΠΑΜΕ θα κάνει χωριστό αντάρτικο, αρχικά στην Ομόνοια και μετά στα Ουράλια Όρη που χωρίζουν την Ευρώπη από την Ασία, για να δείξει το συμβολισμό ότι η χώρα πρέπει να πάψει να ανήκει στην Ευρώπη.
Και όλα αυτά γίνονται για να προκληθεί γαλαξιακό χάος και να ξυπνήσουν τελικά οι Χερουβείμ και ο μακαριστός Σεραφείμ, ο οποίος είχε και ένα στόμα -άστα να πάνε. Πουλάνε και ένα βιβλίο στην TV για τον Σεραφείμ και πώς οι ειδικοί έχουν προβλέψει ότι ο μακαριστός θα σηκωθεί από τον τάφο, όταν το ξανθό γένος θα βγάλει πάλι Πρόεδρο Πούτιν, και θα πάρει το τσεκούρι του Μάκη-Νότη-Μαυρουδή Βορίδη και θα κόψει το κεφάλι του κουακέρου Παπαδήμου.
Αλλά η συνωμοσία δεν είναι τόσο απλή. Η άλλη η θεία η Βερυκοκούλα είπε ότι ο ανθοπώλης στη βασιλίσσης Σοφίας έχει το γιο του στην Προεδρική Φρουρά. Ένα βράδυ που κατέβαινε ο λεβέντης τσολιάς το δρόμο για να πιάσει υπηρεσία στον Αγνωστο Στρατιώτη, άκουσε στο προαύλιο της Βουλής ψιθύρους ότι την επόμενη Κυριακή μια εφημερίδα θα δώσει (στην έκδοση των 2 ευρώ) ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο, όπου ο κουακέρος Παπαδήμος κάθεται σε ένα τραπέζι με τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί και γράφουν την επιστολή που θα αναγκάσουν τον Σαμαρά να υπογράψει. To τραπεζομάντηλο εν τω μεταξύ δεν έγραφε «καλώς ήρθατε, καλή όρεξη», αλλά «Standard and Poor's RULEZ». Στο βάθος της φωτογραφίας διακρίνεται σαφώς ο Σόιμπλε να χορεύει το YMCA, άρα μαϊμού-ανάπηρος είναι και του λόγου του. Με το άκουσμα της είδησης, η θεία έπαθε διπλό κοιλιακό άλγος.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό του τσολιά και δεν πρόλαβε να ακούσει παρακάτω, γιατί έπρεπε να ηρεμήσει τον υστερικό γκόμενο που ακόμα βάραγε γερμανικό νούμερο στον Έβρο. Όταν τελικά έκλεισε το ρημάδι το κινητό, άκουσε κι άλλους ψιθύρους ότι η εφημερίδα θα αποκαλύψει ότι οι Μέρκελ-Σαρκοζί και ο κουακέρος Παπαδήμος έχουν ουρά, άρα δεν είναι άνθρωποι, αλλά εξωγήινα τέρατα. Πάνω από το κεφάλι της Μέρκελ υπάρχουν δύο κέρατα, αλλά η εφημερίδα (επειδή είναι έγκυρη) εξηγεί ότι τελικά ήταν ο Μπερλουσκόνι που έκανε ένα από τα γνωστά του αστεία.
Πάντως, η εφημερίδα παραθέτει και το ακουστικό βαρηκοϊας της γειτόνισσας, όπως και τις μπαταρίες ΑΑΑ με τις οποίες είχε πρώτη επιβεβαιώσει τη φρικτή συνωμοσία.

Ο τσολιάς άκουσε μια άλλη εκδοχή ότι ο κουακέρος Παπαδήμος θα παραιτηθεί για να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό πάλι τον trendy και fit Γιώργο και αντιπροέδρους τον Πετσάλνικο, τον Απόστολο Κακλαμάνη, τον Νικήτα Κακλαμάνη και την Παρθένα Φουντουκίδου. Κάτι ακούστηκε και για τον Κίμωνα Κουλούρη, αλλά ο τσολιάς είχε και πάλι τηλεφώνημα από τον υστερικό και δυστυχώς ο ανθοπώλης δεν πρόλαβε να μάθει περισσότερα από τον κουτσομπόλη, όπως αποδείχθηκε, γιο.

Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Έτσι και καβατζώσουμε μερικές μπαταρίες ΑΑΑ θα μάθουμε πολλά ακόμα. Και η επίσκεψη στον καταρράκτη, δωρεάν.

Πομπηία

2011-11-10T11:23:00.001+02:00

Έψαχνα να βρω τον ορισμό της Οπερέτας, επειδή το είδα να παίζει πολύ σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν: είναι -λέει- ένα είδος όπερας σε μικρότερη, απλούστερη και ελαφρότερη απόδοση με κωμικό χαρακτήρα. Στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο διαδεδομένο, τουλάχιστον όχι στο φυσικό του χώρο που είναι η Λυρική Σκηνή -το γνωστό άθλιο παράπηγμα της οδού Ακαδημίας.
Υπάρχουν, πάντως, δύο οπερέτες που -είδες πώς τα φέρνει η ζωή;- απέκτησαν ξαφνικά επικαιρότητα: «Ο Βαφτιστικός» και «Οι απάχηδες των Αθηνών».
Σε «βαφτιστικό» έπαιξαν πολλά ονόματα. Όποιος φουκαράς είχε την ευκαιρία να φύγει από αυτή τη χώρα και να διαπρέψει στο εξωτερικό, προτάθηκε για «βαφτιστικός». Οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα και κατά πάσα πιθανότητα έφτυσαν τον κόρφο τους. Μετά περάσαμε σε πιο συμβατικά ονόματα με κορυφαίο εκείνο του προέδρου της Βουλής. Ειλικρινά δηλαδή, θα στο πω όπως στα Τρίκαλα Κορινθίας: what was he thinking? Στον trendy και fit Γιώργο αναφέρομαι. Μα τον Πετσάλνικο; Εντάξει, τους κούφανες όλους με το δημοψήφισμα, αλλά πόσα χτυπήματα να δεχθώ ο άνθρωπος; Τον Πετσάλνικο; Τα ύστερα του κόσμου.
Αλλά και σε «Απάχηδες», full house. Καλύτερα να τους πεις «εν αναμονή πρωθυπουργούς». Ο πρώην καταλληλότερος και νυν βουβό πρόσωπο έγινε «απάχης» το 2000 για περίπου 2 ώρες. Τόσο κράτησε η «ώρα του Καραμανλή» μέχρι που βγήκαν οι αληθινοί ψήφοι και σχόλασε ο γάμος. Εκ των υστέρων, νομίζω ότι εκείνη η virtual «ώρα» ήταν ό,τι καλύτερο του είχε συμβεί. Γιατί μετά που έγινε αληθινός πρωθυπουργός, άστο. Βαρέθηκε και την όψη του χοιρινού σε γύρο.
Ο δε Πετσάλνικος έγινε πρωθυπουργός για περίπου 1,5 ώρα, ενώ στην Καστοριά έσφαξαν τα πρώτα αρνιά. Προηγήθηκε η πρωθυπουργία Κακλαμάνη για περίπου 45 λεπτά: τόση είναι η απόσταση από τη Βουλή στη Συγγρού -σε ταξί με κίνηση- όπου έσπευσε για να του δώσει ψήφο εμπιστοσύνης ο Αντωνάκης ο Σαμαράς.

Εν τω μεταξύ, δεν ξέρω αν το έμαθες, αλλά στα κόμματα έφτιαξαν και επιλοχάδικο. Βγαίνουν καθημερινά υπηρεσίες για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις. Παράδειγμα: Μπακογιάννη: 6-8 στη ΝΕΤ, 2-4 γερμανικό νούμερο στο ΣΚΑΙ και όλο το πρωινό σε ό,τι περίσσεψε. Αν έρθει ο δεκανέας αλλαγής Μαρκογιαννάκης να την αλλάξει, έχει καλώς. Αλλιώς θα ξεμείνει στον ΣΚΑΙ με την Πόπη και τον Πορτοσάλτε. Στον Περισσό, βέβαια το έχουν λύσει αλλιώς: μαγνητοσκόπησαν τον Πεντεδέκα (ή κάπως έτσι) και παίζει η ίδια κασέτα σε όλες τις εκπομπές. Αλλωστε, τι έχει να σου πει; Ότι εκείνοι τα είχαν προβλέψει από το 1992. Μέχρι που πήρε τηλέφωνο ο Κώστας Λεφάκης και έκανε μήνυση στη μαγνητοσκόπηση, διότι και εκείνος τα είχε προβλέψει όλα από το 1831, όταν οι γιοι του Πετρόμπεη δολοφόνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια. Εξαιρώ τη Θεοδώρα Ντάκου που είχε προβλέψει στον βασιλιά Κωνσταντίνο ότι ποτέ δεν θα του κάνει το τηλεφώνημα ο «εθνάρχης» να επιστρέψει το 1974. Και έτσι την πάτησε όπως ο Πετσάλνικος....

Τι από όλα αυτά σου κάνει εντύπωση; Εμένα τίποτα. Το λέμε δύο χρόνια τώρα: από την κρίση δεν θα σε βγάλουν αυτοί που την προκάλεσαν και όσοι την ανέχθηκαν. Μην το ξεχνάς το τελευταίο, γιατί ορισμένοι βολεύονται με συνθήματα-μούτζες και τον μπαμπούλα του δικομματισμού.
Και ποια είναι η εναλλακτική στον δικομματισμό; Τριάντα χρόνια περιμένω να την ακούσω: έβλεπα προχθές τον Πεντεδέκα (ή κάπως έτσι) να τσακώνεται με μια εξυπνιάδου του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κανάλι. Η γκόμενα είναι ένα μείγμα Παπακώστα-Μιλένα-Αννα Νταλάρα. Τα ξέρει όλα ή σχεδόν όλα και δεν σηκώνει κουβέντα. Και τσακωνόταν με τον Πεντεδέκα για την Αριστερά και ποιος είναι καλύτερος. Και μια του ΠΑΣΟΚ καθόταν αμίλητη και τους κοίταζε. Και φυσικά έτριβε τα χέρια της με το αποκρουστικό θέαμα. Περιττό να σου πω ότι με τέτοιο καβγά, συμπάθησα τον Πεντεδέκα. Μέχρι και το DVD σκέφτομαι να αγοράσω. Χώρια κάτι άλλοι μωροφιλόδοξοι που ιδρύουν «Αρματα», «Κινήματα» και «Ομίλους». Πάρε κόσμε.
Βρήκα όμως τι με ενόχλησε περισσότερο: αυτή η δήθεν οργή για την προσβολή της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Ιδιαίτερα τσάντισε τον Αντωνάκη τον Σαμαρά, ο οποίος για να ηρεμήσει πετάχτηκε στα Media Markt και έσπασε δύο γερμανικά σίδερα και μια γαλλική φριτέζα. Ακούς εκεί να του πουν πού θα βάζει την υπογραφή του και το πουλί του, κοτζαμάν Αντωνάκη. Το φαντάζεσαι;
Ξεχνάμε βέβαια ότι πριν μας «προσβάλουν» εκείνοι, τούς είχαμε προλάβει εμείς: εδώ και 30 χρόνια οι Ευρωπαίοι είναι κάτι κουτόφραγκοι που μας δίνουν λεφτά. Τώρα όμως που τα λεφτά είναι δανεικά, αντί να τους πούμε «εξυπνόφραγκους» και να δούμε τι θα κάνουμε, τούς βαφτίσαμε κακούς.
Να με συμπαθάς, αλλά εμένα δεν με προσβάλει καμία Μέρκελ και κανένας Σαρκοζί. Δεν θα σπάω φριτέζες και σίδερα. Περισσότερο με προσβάλει το λαμόγιο που έμεινε ατιμώρητο όταν με τα λεφτά των ασφαλιστικών μου εισφορών αγόραζε τοξικά ομόλογα. Εξίσου με προσβάλει το φαύλο παρεάκι που είχε μαζέψει γύρω του ένας πρωθυπουργός και διαπραγματευόταν πώς θα χαρίσει ολυμπιακά ακίνητα σε ένα χυδαίο παρεάκι με έδρα το Αγιο Όρος. Εξίσου με προσβάλει καθημερινά ο κάθε εργατοπατέρας-εργατοσυντεχνίας που δεν πέταξε με τις κλωτσιές από το παράθυρο έναν δημόσιο υπάλληλο ή γιατρό που χρηματίζεται. Ξέρεις πόσα τέτοια θα βρεις, αν κάτσεις να σκεφτείς; Τόσα πολλά που στο τέλος δεν θα θυμάσαι ποια είναι η Μέρκελ και ποιος ο Σαρκοζί.
Κάπως έτσι πρέπει να ήταν και οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας. H λάβα κατεβαίνει και εμείς το διασκεδάζουμε με μηνύματα στο twitter και στο facebook. Επειδή ξεμείναμε με Αντωνάκηδες, Πετσάλνικους, ατακαδόρους πατριώτες, τον Πεντεδέκα (ή κάπως έτσι), την εξυπνιάδου του ΣΥΡΙΖΑ, την Ντόρα που βαράει γερμανικό νούμερο στο ΣΚΑΙ, τους Λυμπερόπουλους, τους Μπαλασόπουλους, τους Φωτόπουλους και το ΠΑΜΕ να φυλάττει Θερμοπύλες στο Σύνταγμα.
Και για να μην ανησυχείς: η όποια νέα κυβέρνηση δεν θα κάνει τίποτα. Γιατί έχουμε εκλογές. Συγκρίνεται με τίποτα η κάλπη; Ακόμα και αν όλα τα πλακώσει η λάβα που έρχεται, η κάλπη θα ζήσει. «Θαύμα! Θαύμα!» θα φωνάξουν οι ελάχιστοι επιζήσαντες...
Οπερέτα.

Lila

2011-11-08T23:54:00.000+02:00

Ξέρεις πόσο πολύ λατρεύει αυτό το blog την Lila Downs. Kαι δεν θα μπορούσε να λείψει από την πρεμιέρα του νέου της άλμπουμ με τίτλο Pecados y Milagros. Δεν μπορείς να πεις, επίκαιρος ο τίτλος: «Αμαρτίες και Θαύματα». Τώρα πού είναι οι αμαρτίες και πού τα θαύματα, δεν έχω απάντηση.
Το πρώτο τραγούδι που άκουσα είναι ριμέικ μιας τεράστιας επιτυχίας που την έχουν ερμηνεύσει οι πάντες. Με πρώτη και καλύτερη, από τη γυναίκα-θρύλο που ακούει στο όνομα Chavela Vargas. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την Chavela Vargas. Νομίζω ότι είναι κομμάτι της ιστορίας του México. Δεν ξέρω αν διδάσκεται στα σχολεία μαζί με τους Αζτέκους, την αλητεία των Ισπανών conquistadores και τον ηρωισμό του Zapata, θα έπρεπε όμως. Πρώτη ώρα Chavela Vargas, δεύτερη ώρα Frida Kahlo, τρίτη ώρα Juán Rulfo. Και πάει λέγοντας.
Μην σε κουράζω άλλο. Το πρώτο τραγούδι, το ριμέικ που λέγαμε πριν τη φλυαρία, έχει τίτλο Cruz de Olvido (Σταυρός της Λήθης). Και κάτι στίχους, μαχαίρι. Καλύτερα να μην μας τύχει.

Ιδού και οι δύο εκδοχές (Mε κρυφή αφιέρωση σε σένα και σε σένα...)

H Chavela Vargas τραγουδά στη συνέχεια ζωντανά στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης:

Όμιλος

2011-11-05T12:02:00.000+02:00

Μέσα στο κλίμα των ημερών είναι πραγματικά σπάνιες οι ευκαιρίες που έχεις για να κλάψεις από τα γέλια. Εντάξει, δεν λέω, υπάρχει και η πολιτική φαρσοκωμωδία για το ποιος θα κάτσει στην καρέκλα του πρωθυπουργού για να χαζεύει τη χώρα να βουλιάζει. Υπάρχει όμως και καλύτερο. Διαμαντάκι ανακάλυψα και στο αποκαλύπτω: «Αλπεις», η νέα ταινία του what's his name. Eίναι αυτός που έκανε και τον Κυνόδοντα, ο οποίος ήταν ριμέικ μεξικάνικης ταινίας του 1970, γεγονός που ουδέποτε έμαθες, ώστε τουλάχιστον να μην αποθεώνεις άδικα το φοβερό εύρημα.
Ακου τώρα νέο εύρημα: οι Αλπεις διαδραματίζονται σε μια απρόσωπη πόλη-κοινωνία με λοβοτομημένους ανθρώπους. Το βλέμμα κενό, καταθλιπτικό σχεδόν. Μιλάμε για τόνους χάπια. Ευτυχώς που μπήκε η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, γιατί θα είχε βουλιάξει το σύστημα και θα θέλαμε νέα μέτρα, Ανδρέα μου Λοβέρδο μου.
Και ξάφνου ένας τύπος, έχει μια φοβερή (sic) ιδέα. Να φτιάξει έναν «Όμιλο Προβληματισμού» σαν του Φλωρίδη για να προσφέρει -με το αζημίωτο- παρηγοριά σε λοβοτομημένους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα. Ή που πέταξαν σε μια άλλη κοινωνία, μακριά από τη λοβοτομημένη.
Πώς θα γίνει αυτό; Τα μέλη του «Ομίλου» θα αντικαθιστούν τους νεκρούς. Το όνομα του «Ομίλου» είναι «Αλπεις», επειδή -λέει- οι Αλπεις είναι αξεπέραστες ή κάτι τέτοιο. Να, αυτά είναι. Δεν έχεις δει τις Ανδεις και λες ότι οι Αλπεις είναι αξεπέραστες. Δεν βαριέσαι, μην το παίζεις σνομπ επειδή εσύ πας κάθε χρόνο και βλέπεις τις Ανδεις. Αλλοι πάνε και στα Ιμαλάια.
Πάμε παρακάτω: και πώς θα λέγονται τα μέλη των «Αλπεων»; Απλό: πιάνουμε τα ονόματα των γνωστότερων κορυφών: Mont Blanc, Monte Rosa, Gran Paradiso και τα ρέστα. Να, αυτά είναι. Πάλι με την ξενομανία. Και γιατί, μανίτσα μου, να μην τον πούμε «Πίνδος» να τιμήσουμε και την παράδοση; Εξαιρώ την πληθώρα βουνοκορφών: Σμόλικας, Γράμμος, Αγραφα, Γκιώνα.
Τώρα εντελώς μεταξύ μας, αν εσύ έχανες έναν δικό σου, πόσες πιθανότητες θα έδινες να επέτρεπες να σου κατσικωθεί στο σπίτι (ή στο σβέρκο) ένα λοβοτομημένο ατομάκι να σου παριστάνει το υποκατάστατο; Ουτοπίες ή απλά ανοησίες;
Αντε να πάμε παρακάτω: Πιάνουν λοιπόν δουλειά οι «βουνοκορφές» να παρηγορήσουν το λοβοτομημένο-αλλόκοτο κόσμο που -υποτίθεται- ότι πενθεί. Με μάλλον σκανδιναβικό τρόπο.
Έχω βέβαια να σου καταθέσω την καταγγελία του σκηνοθέτου: ακόμα και σε μία λοβοτομημένη κενωνία, δεν λείπουν τα πάθη κανονικών ανθρώπων, ο εθισμός στις ζωές των άλλων, η κουτοπονηριά, μην σου πω και η τάση φοροδιαφυγής. Διότι η παραοικονομία βασιλεύει Βαγγέλη μου Βενιζέλο μου, που θέλεις να πιάσεις και τους στόχους της τρόικας. Έτσι μια από τις «βουνοκορφές» αποφασίζει να αποκρύψει από τον αρχηγό του «Ομίλου» ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της σε μια λοβοτομημένη-χαροκαμένη οικογένεια, ώστε να βάλει δύο μαύρα φραγκάκια στην άκρη, τώρα που επιστρέφουμε στη δραχμή. Εξαιρώ που βρίσκει και ένα τεκνό να κουτουπώσει. Το οποίο τεκνό, δεν το λες και λοβοτομημένο. Αυτά είναι. Δες ποιες έχουν τις τύχες τις καλές.
Θες να πάμε παρακάτω; Δεν έχει παρακάτω, αυτό είναι. Προσφορά, λύτρωση, περισσότερος πόνος και τελικά τιμωρία. Τόση μα τόση ταινία για τα αυτονόητα; Γιατί;
Θέλεις να σου πω για τους διαλόγους; Δεν ξέρω αν είναι «τέχνη» ή «άποψη», εμένα πάλι μου έφερε δάκρυα στα μάτια: ηθοποιοί (λέμε τώρα) να συλλαβίζουν κείμενα, όπως ο ανιψιός μου όταν ήταν 4 ετών. Το επίπεδο των κειμένων; «Λόλα, να ένα μήλο», «Γιώργο, να 153 βουλευτές», «Αργησες. Είναι δέκα παρά πέντε. Όχι, είναι δέκα και πέντε. Συγγνώμη», «Ο Βασίλης είναι ο φίλος μου. Θα πάμε στο δωμάτιο. Αν η ένταση του ήχου είναι ψηλά, ελάτε να μας το πείτε», «Don't stop, it feels like heaven», «Φάει λίγο τα νύχια σου. Φτάνει», «Έχεις ωραίο σώμα. Κρυώνεις; Έχω ανάψει καλοριφέρ, αλλά παίρνει λίγη ώρα να ζεστάνει». Και άλλα τέτοια.

Θα μου πεις, τι ξέρεις εσύ από τέχνη. Τι ξέρεις εσύ από «Αλπεις», που σε έφαγαν τα ταξίδια στις Ανδεις. Σωστό.
Αλλωστε, όπως λέει και ο καλλιτέχνης-σκηνοθέτης-δημιουργός: «Δεν είσαι έτοιμος για κάτι πιο pop».
Πάντως, σε προειδοποιώ: Αν υποψιαστώ ότι θα πληρώνουμε μια ζωή την οσκαρική υποψηφιότητα Λανθίμου, όπως πληρώσαμε το χρυσό του ολυμπιονίκου Ιωάννου Μελισσανίδη... θα ιδρύσω «Όμιλο».

Κάννες

2011-11-02T12:31:00.007+02:00

Tου το είχες εσύ του trendy και fit Γιώργου ότι θα πήγαινε Κάννες; Ενθουσιάστηκα, δεν στο κρύβω. Προφανώς άλλαξε και η ημερομηνία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου μαζί με την αλλαγή ώρας, τι να πω;
Μπράβο όμως που πάει να προμοτάρει την ελληνική ταινία, αν και η κριτική επιτροπή αποτελείται από εξαιρετικά δυσκοίλιες φάτσες και δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Ακουσα ότι θα είναι η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και το κακό συναπάντημα. Είναι και ο ανταγωνισμός κομματάκι σκληρός. Θα το παλέψει όμως γιατί είναι στο DNA του. Ή στο DNA της mother του. Δες τώρα τις υποψήφιες ταινίες:

«Το δράμα ενός λουστράκου». Αυτή είναι η ελληνική συμμετοχή που προμοτάρει ο Γιώργος. Πρόκειται για ριμέικ της παλιάς ελληνικής ταινίας «Το δράμα ενός ξενιτεμένου». Όσοι την είδαν μιλούν ήδη για παραγωγή εφάμιλλη ταινιών όπως «Τα τσόλια της οδού Σταδίου», «Η Στεφανία στεγνή στο Αναμορφωτήριο» και «Αμάρτησα για το Παιδί και τη Δραχμή μου». Η ταινία αφηγείται τη δύσκολη ζωή ενός λουστράκου, ο οποίος έχει στήσει το κασελάκι του απέναντι από τη Βουλή και καταριέται συμφέροντα και διαπλοκές (χωρίς να τα κατονομάζει) που δεν τον αφήνουν να βγάλει τίμια το ψωμί του. Γύρω του έχουν μαζευτεί διάφοροι πονηροί τύποι και τύπισσες, οι οποίοι θέλουν να γίνουν λουστράκοι στη θέση του για να κάνουν ακριβώς τα ίδια. Το καστ της ταινίας αποτελεί έκπληξη. Ή μήπως όχι;

«Νο euro please, we are British». Ένα ακόμα ριμέικ της παλιάς βρετανικής ταινίας «No sex please, we are British». Πρόκειται για «θεατρική» ταινία, στην οποία πρωταγωνιστούν ο David και ο Nick, δύο 40άρηδες που συζούν σε ένα ταπεινό σπίτι κάπου στο Silvertown του Λονδίνου. Περνούν τη μέρα τους βλέποντας το θρυλικό σίριαλ Coronation Street, αλλά ξαφνικά ανακαλύπτουν την κρυφή γοητεία που έχει το σίριαλ των χωρών της Ευρωζώνης. Και αποφασίζουν να κάνουν την επανάσταση. Ή μήπως όχι;

«Raus!». Η γερμανική συμμετοχή, η οποία στα ελληνικά έχει μεταφραστεί «Ουστ!» Πρόκειται για ριάλιτι ταινία, μονοκάμερη σε στυλ Φον Τρίερ. Ένας παλαβός Γερμανός βγαίνει στους δρόμους με μια κάμερα και σταματά συμπολίτες του. Τους χαμογελά, γιατί και είναι και όμορφος, εκείνοι και εκείνες συνήθως ανταποκρίνονται και μετά τους λέει τη φράση: «οι Έλληνες θα κάνουν δημοψήφισμα για το αν θέλουν τα λεφτά σας». Λόγω του αυθόρμητου των απαντήσεων, η ταινία είναι κατάλληλη άνω των 17. Ή μήπως όχι;

«Εύα Καϊλή è pulcina bella». Μετάφραση στα ελληνικά: «Η Εύα Καϊλή είναι ωραίο γκομενάκι». Ιταλική φάρσα που θυμίζει τα χρυσά χρόνια του Μάριο Μονιτσέλι και των ταινιών «Εντιμότατοι Φίλοι μου», όπου πρωταγωνιστούσε ο Ούγκο Τονιάτσι και η τρελοπαρέα του. Ένας Ιταλός επιχειρηματίας, αφού έχει πάει με όλο το θηλυκό πληθυσμό της χώρας, αισθάνεται κενός και μονός. Αυτός και οι βαφές των μαλλιών του. Ξαφνικά ανοίγει την τηλεόραση και βλέπει μπροστά του τη Βάσω Παπανδρέου να ζητά εκλογές. «Ma che puzza!» φωνάζει έντρομος και ετοιμάζεται να απολύσει όλους όσοι εργάζονται στις επιχειρήσεις του. Μέχρι που αντικρύζει την Καϊλή να απειλεί με παραίτηση και βάζει σκοπό της ζωής του να την γνωρίσει και να την παντρευτεί. Ή μήπως όχι;

«Älä hukuttaa Kreikan kanssa, mennä saunaan». Μετάφραση στα ελληνικά: «Μην με κουράζετε με την Ελλάδα, πάω για σάουνα». Η φινλανδική συμμετοχή. Πρόκειται για βιογραφική-αφασιακή ταινία, η οποία περιγράφει τη ζωή της οικογένειας του Όλι Ρεν. Όταν λέμε περιγράφει, απλά έχει δύο πλάνα: το χερούλι της σάουνας και ένα χέρι να χαϊδεύει εναλλάξ ένα τηλεκοντρόλ και ένα ποτήρι ουίσκι. Κάτι μυστήριοι, ανέκφραστοι και άσπροι τύποι περιφέρονται σε ένα σπίτι χωρίς να μιλάνε. Απλά παρακολουθούν στην τηλεόραση τα απανωτά Υπουργικά Συμβούλια στην Ελλάδα και μετά μπαίνουν στη σάουνα. Φήμες θέλουν την παραγωγή της ταινίας να έχει κάνει ο Λάνθιμος. Ή μήπως όχι;

«Cheee,¿qué hacés boludo?». Μετάφραση: «Ρεεεεε, τι κάνεις παπάρα;» Αργεντινή παραγωγή που γνώρισε δόξες στη Νότιο Αμερική. Ένας ωραίος τύπος κάθεται μπροστά στην LCD τηλεόρασή του και παρακολουθεί τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά που ακούει για μέτρα και νέους φόρους και άλλες τέτοιες πίπες, αναφωνεί τον τίτλο της ταινίας. Στο τέλος, τα έχει πάρει τόσο στο κρανίο, που ετοιμάζεται να πετάξει το mate που πίνει πάνω στην οθόνη. Ή μήπως όχι;

Hors de concour (εκτός συναγωνισμού) θα προβληθεί η ταινία: «Μην μας κουράζετεν με όλαν αυτάν. Εμείς έχομεν πολλάν ριάλιαν, γιατί βάλαμεν το τρυπάνιν και βγάζειν αέριον. Φιλούθκια». Πρόκειται για κυπριακή ταινία μικρού μήκους, όπου παρακολουθούμε τις εργασίες σε μια εξέδρα άντλησης πλούτου από το βυθό της θάλασσας. Την παραγωγή έχει κάνει ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστόφιας. Ο μοναδικός σοβαρός κομμουνιστής ηγέτης, διότι δεν απολύει εργαζόμενους, αλλά προσλαμβάνει.

Καλή επιτυχία trendy και fit Γιώργο! Εύχομαι να μην φας πολύ ξύλο από την κριτική επιτροπή.

ΥΓ Το χρηματικό έπαθλο για τη νικήτρια ταινία θα είναι η 6η δόση. Η γνωστή...

Manual

2011-11-01T00:27:00.005+02:00

Nα δεις πώς το λέει ο Αυλωνίτης στον Ρίζο στην ταινία Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός: «ίδρωσα, αλλά σ' έσωσα!»
Η ατάκα γυρίζει στο μυαλό μου συνέχεια τα τελευταία δύο χρόνια που ακούω τον trendy και fit Γιώργο να μου επαναλαμβάνει κάτι ανάλογο. Μόλις προχθές με έσωσε για πέμπτη φορά ή μήπως έκτη; Έχω χάσει το μέτρημα. Πόσα Υπουργικά, πόσα διαγγέλματα, πόσες διαβεβαιώσεις.
Και εκεί που κάπως είχα ησυχάσει, έρχεται να μου ρίξει και ένα δημοψήφισμα, για να αποδείξουμε στη γαϊδάρα την Μέρκελ (αλλά κυρίως στους εσωκομματικούς-πολιτικούς μας αντιπάλους) πόσο λεβέντες και καραμπουζουκλήδες είμαστε που θα τα κάνουμε όλα πουτάνα.
Επιτέλους ήλθε η ώρα που ο κάθε τίμιος αριστερός ή/και οπαδός του ΛΑΟΣ περίμενε: η πτωχή πλην τιμία Ελλάς θα ζωστεί με την κάλπη του δημοψηφίσματος και θα τινάξει τον πλανήτη στον αέρα.
Ήλθε η ώρα να κατεβάσουμε και πάλι το λάβαρο του 1821, όπως τότε που το ανέμιζε στο Σύνταγμα εκείνος ο αλήστου μνήμης τράγος.
Και κάπου εκεί στο μυαλό μου άρχισε να γυρίζει η Χρύσπα: «Μου κάνει πλάκα ο θεός».
Κανονικά όταν φτάνεις στη χρεοκοπία, μετά παίρνεις τα πάνω σου. Αυτό λέει το manual. Εδώ στην παράγκα μας, όμως, φτάνεις στη χρεοκοπία και σκίζεις τo manual. Προφανώς γιατί ο πάτος είναι σχετική έννοια.
Αλλά μην κάνουμε σοβαρό ένα θέμα εξαιρετικά γελοίο. Στα δημοψηφίσματα ο κόσμος δεν απαντά στην ερώτηση, αλλά τιμωρεί αυτόν που τον κουβάλησε πρωινιάτικα στο εκλογικό τμήμα.
Και ένας trendy και fit Γιώργος δεν θα ήθελε ποτέ να τον τιμωρήσει η κάθε γριά. Δεν του το επιτρέπει η αυταρέσκειά του και -κυρίως- η mother του.

Ιδού λοιπόν καλύτερες και σοβαρότερες προτάσεις δημοψηφίσματος:

Τι ώρες θέλετε να δέχεται ο Κ.Παπούλιας στο Προεδρικό;

1. Να απελευθερωθεί το ωράριο του Προέδρου της Δημοκρατίας
2. Πρωινές για τον Καρατζαφέρη και απόγευμα για αριστερούς, επειδή απαγορεύεται αριστερός άνθρωπος να ξυπνά πριν τις 12.
3. Να καεί τώρα η εξέδρα και το μπουρδέλο η Βουλή
4. Οποιαδήποτε ώρα, αρκεί να έχει μπουφέ

Θέλετε να μπει πλαφόν στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του Βενιζέλου;

1. Μπορείς να βάλεις πλαφόν στις τηλεοπτικές εμφανίσεις ενός ανθρώπου που λατρεύει τόσο πολύ να ακούει τη φωνή του;

(δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη απάντηση)

Πόσους φόρους θέλετε να καταργήσει ο Αντωνάκης Σαμαράς όταν γίνει κυβέρνηση;

1. Όλους τους φόρους του Ευάγγελου Βενιζέλου
2. Όλους τους φόρους από την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου
3. Όλους όσους επιβληθούν μέχρι να τελειώσει το post
4. Μήπως ξέρει κανείς πόσο πάει το τετραγωνικό στη Λούτσα για το τέλος ακινήτων;

Πού θέλετε να γίνονται στο εξής οι παρελάσεις;

1. Στα Βλάχικα της Βάρης
2. Στα Λαδάδικα
3. Στην «Εμπατή North» όπου εμφανίζεται το θρυλικό δίδυμο Αντύπα-Lady Αντζελα
4. Στην Ψαρρού
5. Στο πρωινο-δεκατιανο-μεσημεριανό του ΑΝΤ1. Κάπου μεταξύ Λίτσας Πατέρα και Αργυρούς Μπαρμπα-something.

Ποιο δίδυμο πρωθυπουργου-αντιπροέδρου θα θέλατε να βγάλει τη χώρα από την κρίση;

1. Φαίδωνος Γκιζίκη - Ξενοφώντος Ζολώτα
2. ΓΕΝΟΠ-ΠΟΕ/ΟΤΑ
3. Έρρικας και Μαρίας Μπρόγιερ
4. Ρόμπερτ Ουίλιαμς - Μπέσυς Αργυράκη
5. Ρίκας Διαλυνά - Ζωζούς Σαπουτζάκη
6. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη - Ντόρας Μπακογιάννη
7. Αχιλλέως Μπέου - Χρυσοστόμου Ψωμιάδη
8. Dra Cristina Fernández de Kirchner - Sebastián Eduardo Leto

Tι άλλο δημοψήφισμα-δίλημμα θέλετε να θέσει η κυβέρνηση;

1. Φρειδερίκη ή τανκς;
2. Έξω ή μέσα οι βάσεις του θανάτου;
3. Κιθαρίστας ή ντράμερ;
4. Να κλείσει ή όχι η «Ραδιοτηλεόραση»;
5. Κάλη Καρατζά ή Χρύσα Δημουλίδου;
6. Τρύφων ή Αντώνιος Σαμαράς;
7. Τζένη Βάνου ή Πόλυ Πάνου;
8. Δελτίο καιρού με Χριστίνα Σούζη ή Τάσο Αρνιακό;
9. Γεμιστά με ρύζι ή με κιμά;
10. Φιδάκι ή παστίλια για τα κουνούπια;
11. Όσο έχω φωνή θα στο τραγουδάω;

Τέλος, λύσε μου μια απορία: αν στο δημοψήφισμα αποφασίσουμε ότι θέλουμε τα δανεικά, θα μας παρακρατήσουν τα δανεικά που χρησιμοποιήσαμε για να κάνουμε το δημοψήφισμα;

ΥΓ Ακόμα πληρέστερο (και σοβαρότερο) ερωτηματολόγιο, εδώ. Όπως μόνο οι γαλαζοαίματοι γνωρίζουν.

Moderator

2011-10-31T09:43:00.008+02:00

Είχα ξεχάσει το σημαντικότερο να σου πω προχθές που γιορτάζαμε τα 30 χρόνια ΠΑΣΟΚ: ο Ανδρέας ήταν ο πολιτικός που «κούρεψε» τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Που λες, μια φορά και έναν καιρό, φτιάχτηκε ένα Σύνταγμα για να γιορτάσουμε τη Μεταπολίτευση. Περιττό να σου πω ότι αν είχες μόλις προσγειωθεί από τον Αρη, θα έλεγες ότι το Σύνταγμα εκείνο δεν ήταν της Ελλάδας, αλλά της αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ. Όλα κρατικά. Από τράπουλες μέχρι χαρτί τουαλέτας.
Με εκείνο το Σύνταγμα ο Πρόεδρος ήταν «ρυθμιστής» του πολιτεύματος. Σήμερα θα τον αποκαλούσαμε moderator. Μπορούσε να διαλύσει τη Βουλή αν διαπίστωνε «δυσαρμονία» μεταξύ της σύνθεσής της (δηλαδή της κυβέρνησης) και του λαϊκού αισθήματος. Μπορούσε ακόμα και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.
Ο μέγας Ανδρέας όμως είχε άλλο σχέδιο. Το 1985, αφού έστειλε στη σύνταξη τον «εθνάρχη», κάνοντας Πρόεδρο εκείνο τον ανεκδιήγητο δημόσιο υπάλληλο, κατήργησε οριστικά τις εξουσίες του Προέδρου. Και περάσαμε στην «πρωθυπουργική δημοκρατία», όπου όλοι οι υπόλοιποι απλά παρακολουθούν ως θεατές έναν παντοδύναμο πρωθυπουργό.
Έκτοτε, ο moderator Πρόεδρος έγινε τελετάρχης. Πάει ταξίδια, κόβει κορδέλες, ανεβαίνει στις εξέδρες. Ή ανοίγει το γραφείο του για να πηγαίνουν να τον βλέπουν οι Καρατζαφέρηδες και οι Τσίπρες, προφανέστατα γιατί δεν έχουν και τίποτα καλύτερο να κάνουν. Το έχουν αυτό οι εύποροι: βαριούνται και βαράνε κουδούνια για να τους κεράσεις καφέ. Διότι εκτός από εύποροι είναι και ταληρο-φονιάδες. Αλλωστε τα χρήματα τα υπολογίζουν μόνον όσοι τα έχουν.
Εξαίρεση αποτέλεσε ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, ο οποίος σφύριξε και δύο φωνήεντα στον «πλανητάρχη» Κλίντον, τότε που βομβάρδιζε τους Σέρβους. Ο Στεφανόπουλος έγινε αρχικά Πρόεδρος με την ψήφο του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Όχι της σημερινής Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Της τότε Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Ήταν δε ο ένας και μοναδικός τίμιος που βρέθηκε το 1995 για να αναλάβει. Καταλαβαίνεις τι θα γινόταν σήμερα αν ψάχναμε τίμιο για Πρόεδρο. Μάλλον σε κάποια persona από τα «Παρατράγουδα» της Αννίτας θα καταλήγαμε.
Υπόψη ότι ο Στεφανόπουλος είναι ο μοναδικός Έλλην πολιτικός που επέστρεψε την κρατική επιχορήγηση για το κόμμα του, όταν αυτό δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή το 1999. Ξανά υπόψη ότι οι κρατικές επιχορηγήσεις (εκατομμύρια ευρώ) καταβάλονται κανονικότατα σε όλα τα κόμματα, υποθέτω εν γνώσει τους ότι πρόκειται για τα χρήματα του Μνημονίου και της τρόικας.
Πέραν του Στεφανόπουλου δεν έχω κάτι άλλο αξιόλογο να θυμηθώ. Ο «εθνάρχης» της β' περιόδου (1990-1995) βασικά επειδή είχε καβατζώσει και τα 80, καθόταν σε μια καρέκλα και τακτοποιούσε τη μασέλα του. Όσο για τον νυν Πρόεδρο, αυτόν τον επέλεξε ο πρώην καταλληλότερος και νυν βουβό πρόσωπο, προκειμένου (υποτίθεται) να αναγκάσει και το ΠΑΣΟΚ να τον ψηφίσει. Τέτοια πολιτική οξυδέρκεια από έναν άνθρωπο που βαριόταν τόσο πολύ να είναι πρωθυπουργός, δεν του την είχα. Ίσως βοηθά και η πρωτεΐνη που έχουν τα σουβλάκια.
Και φτάσαμε αισίως στο 2011 να βρίζουμε έναν Θεσμό (εξαιρώ το πρόσωπο) επειδή απλά κόβει κορδέλες όπως η λατρεμένη μου Ελισάβετ.
Όταν ο Πρόεδρος είχε εξουσίες, αυτές που σήμερα θα ήταν τόσο μα τόσο επίκαιρες, τις «κουρέψαμε» γιατί ήταν αντιδημοκρατικές. Υποθέτω ότι σε ορισμένους θύμιζαν παλαιότερες εποχές, τότε που ο βασιλεύς της Ελλάδος διόριζε πρωθυπουργό ακόμα και τον κηπουρό του. Ενώ σήμερα δεν μας πειράζει ιδιαίτερα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδος διορίζει υπουργούς τους κηπουρούς του. Τότε θεωρήθηκε αντιδημοκρατικό ένας Πρόεδρος να καταργεί την ίδια την Βουλή που τον εξέλεξε και να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές. Ενώ σήμερα δεν μας πειράζει, όταν το ίδιο κάνουν οι προϊστάμενοι της κάθε Όλγας και του (χυδαίου) παρεακίου της.
Ξανά υπόψη ότι από τότε που «κουρεύτηκαν» οι εξουσίες του Προέδρου, ουδέποτε τα κόμματα στη Βουλή συμφώνησαν σε συνταγματική αναθεώρηση για την επαναφορά τους ή έστω για την ενίσχυση του Θεσμού, μήπως βρε αδερφέ, κάποτε χρειαστεί. Παράδειγμα: να εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες, οπότε να δικαιολογούνται και οι όποιες εξουσίες του. Θα μου πεις, εδώ δεν συμφώνησαν σε άλλα.
Αυτό το τελευταίο το αφιερώνω στους ρομαντικούς (ή και ανόητους) που προπαγανδίζουν την απλή αναλογική. Σε μια χώρα που τα κόμματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για το πώς θα μαζευτούν τα σκουπίδια, υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουν να κυβερνήσουν; Εκτός και αν ήμασταν Βέλγιο, όπου έμειναν 1,5 χρόνο χωρίς κυβέρνηση και κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι χρειάζεται κυβέρνηση για να λειτουργήσει η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων...
Και να λοιπόν που τώρα χρειάστηκε ένας Θεσμός-αντίβαρο στην «πρωθυπουργική δημοκρατία» και όχι ένας άνθρωπος για να κόβει κορδέλες ή να ανεβο-κατεβαίνει σε εξέδρες επισήμων.
Χρειαζόταν τώρα ένας moderator, έστω και για να υπηρετήσει την πλέον καχεκτική εκδοχή Δημοκρατίας στην Ευρώπη. Ίσως να είχε λειτουργήσει και ως moderator στον τρόπο εκδήλωσης της διαμαρτυρίας μας.
Το έχεις καταλάβει και εσύ υποθέτω: το πολιτικό κουστουμάκι που φοριέται non stop τα τελευταία 30 χρόνια (με την ψήφο μας, μην το ξεχνάς), το έφαγε ο σκώρος. Δεν χρειάζεται καν να μπει στο πατάρι. Το πολύ σε ένα Μουσείο με το ταμπελάκι «ποτέ ξανά»: κόμματα εξουσίας, κόμματα διαμαρτυρίας της πλάκας, εργατοπατέρες, διορισμοί, Δημόσια, αυθαίρετα, φακελάκια, διαφθορά.
Κρίμα που ο μοναδικός Θεσμός που είχε έναν σεβασμό, κινδυνεύει και αυτός να μπει στο ίδιο Μουσείο. Δυστυχώς, όχι για να κόψει την κορδέλα...

Sevilla

2011-10-27T00:01:00.013+03:00

H αλήθεια είναι ότι δεν έχω θέμα με το «κούρεμα». Εσύ που με γνωρίζεις, έχεις δει την κατάσταση: εδώ και χιλιάδες χρόνια έχω υποστεί απώλειες της τάξης του 75%, κατά συνέπεια δεν έχει μείνει και τίποτα για «κούρεμα». Με ένα wettexάκι το περνάμε το κεφάλι και με μια μηχανή (γερμανική παρακαλώ) θερίζουμε και ό,τι απέμεινε. Με απόλυτη ακρίβεια. Αν είχα Γερμανό επίτροπο θα ήταν πολύ περήφανος για τη συνέπεια και την πειθαρχία μου, δεν το συζητώ.
Επομένως σε κουρέα δεν έχω κάτι. Έχω όμως πρόταση στο άλλο σκέλος: Σεβίλλη.
Πρωτεύουσα της ζεστής και ξερής Ανδαλουσίας, μικρή και ανθρώπινη, διάσημη για χιλιάδες λόγους, ιστορική για εκατομμύρια άλλους, φοβερή μουσική παράδοση, καταπληκτικό φαγητό και μοναδική ισπανική προφορά. Έχει και υπερβολική θρησκευτικότητα που σε τρομάζει, ειδικά όταν βλέπεις τις μαύρες κουκούλες της Semana Santa να κοσμούν με περηφάνεια τα bar. Δυστυχώς.
Πάνω στη φωτογραφία το σύμβολο της πόλης. La Giralda. Ένας μιναρές που έγινε καμπαναριό, γιατί η Ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές. Και όταν η Ισπανία έδιωξε τους Άραβες (moros), η «Ισπμιλίγια» ονομάστηκε Sevilla. Kαι το τζαμί έγινε Καθεδρικός. Σου συστήνω ένα ωραίο βιβλίο για το θέμα. Tariq Ali, Στον Ίσκιο της Ροδιάς (εκδ. Αγρα).
Το εσωτερικό του Παλατιού, Reales Alcázares, ισπανιστί. Προφανώς ήταν αραβικό παλάτι, το βλέπεις από το στυλ, αλλά και από το νερό στη μέση. Οι Αραβες λάτρευαν το νερό, όπως εύκολα διαπιστώνεις σε όποιο παλάτι βρεθείς. Ιδιαίτερα στην Granada. Eδώ στη Sevilla υπάρχει αυτό το παλάτι, τμήμα του οποίου χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από το γνωστό κουτσόσογο, τον μπαρμπά Χούαν Κάρλος, την κόρη της Φρειδερίκης και τους υπόλοιπους. Στην πόλη έγιναν οι γάμοι και της μεγάλης κόρης του κουτσόσογου, της πιο άσχημης. Ο γάμος (εννοείται) ότι διαλύθηκε, διότι τόση ασχήμια πόσο να την αντέξει ο γαμπρός; Κρίμα τα έξοδα.
Ο ποταμός Guadalquivir, αν και στην πραγματικότητα εδώ είναι ο παραπόταμος. Το κτίριο δεξιά λέγεται Torre de Oro και τηρουμένων των αναλογιών είναι ο Λευκός Πύργος: αρχικά φυλακή και μετά θησαυροφυλάκιο. Εκεί μάζευαν το χρυσάφι που έκλεβαν οι conquistadores από τη Νότιο και Κεντρική Αμερική. Έφτανε το βαπόρο και ξεφόρτωνε: κολιέδες, χρυσά δόντια, μασέλες, ράβδους και ό,τι άλλο φανταστείς. Και οι Ισπανοί κολύμπαγαν στο χρυσάφι σαν τον Σκρουτζ, κοροϊδεύοντας όλους τους υπόλοιπους ισχυρούς εκείνης της περιόδου που δεν κατέβασε η κούτρα τους να δανείσουν εκείνοι δύο φραγκάκια στον Κολόμβο να σκυλο-πνιγεί για χατήρι τους. Καλά, ας ζούσε τότε η Μέρκελ και θα σου έλεγα εγώ ποιος θα κολύμπαγε στο χρυσάφι.
Plaza de España. Μια τεράστια πλατεία, μείγμα art deco και αραβικής αρχιτεκτονικής, η οποία βρίσκεται εντός του πιο γνωστού πάρκου της πόλης. Το κτίριο κατασκευάστηκε πριν τον Εμφύλιο για να στεγάσει μια παγκόσμια έκθεση. Υπόψη ότι η Sevilla ήταν από τις πρώτες πόλεις που έπεσαν στα χέρια του Franco. Υπενθύμιση: λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, μόλις ένα μήνα μετά την έναρξη του Εμφυλίου, δολοφονήθηκε ο Federico García Lorca.
Το σήμα-κατατεθέν της Ανδαλουσίας, ίσως και όλης της Ισπανίας. Abanico ή πιο απλά βεντάλια. Εδώ μια τσιγγάνα έχει πιάσει πόστο. Κανονική βδέλα για να αγοράσεις, δεν το συζητώ, δύσκολα γλίτωνες. Αλλά και η ποικιλία, απίστευτη.
Λεπτομέρεια από το κάγκελο (barandilla) σε μια γέφυρα εντός της ίδιας πλατείας. Φέρνει λίγο σε Βαρκελώνη.
Η Sevilla από το καμπαναριό που λέγαμε πριν. Στο πολύ βάθος, η καινούργια πόλη, η οποία αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στις αρχές του 1990 με αφορμή την Expo 92, την παγκόσμια έκθεση που συνέπεσε με τα 500 χρόνια από τα σκυλο-πνίχτικα ταξίδια του Χριστόφορου. Εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του 1990 έπεσε πολύ χρήμα στην πόλη από την κυβέρνηση του σοσιαλιστή Felipe González. Γενικά στην Ισπανία έπεφτε πολύ χρήμα και πολλά έργα, λόγω και των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης. Ίσως το πιο εμβληματικό έργο είναι το τρένο υψηλής ταχύτητας (ΑVΕ). Δες και τον παραλληλισμό: εκεί AVE και εδώ με τους Ολυμπιακούς της υπερφίαλης Γιάννας και της ισχυρής Ελλάδας του καθηγητάκου Σημίτη ένας ψωρο-προαστιακός και ένα λειψό Μετρό. Και στην Iσπανία το AVE επεκτείνεται ακόμα και σήμερα παντού, εδώ έχουμε τα τρένα του Τρικούπη και οι νέοι σταθμοί του Μετρό ρημάζουν, γιατί κανένα ευθυνόφοβο ανθρωπάκι επιπέδου Καστανίδη δεν θέλει να υπογράψει για τα συστήματα Siemens. Δεν βαριέσαι. Καλύτερα φτωχοί και μόνοι μας, που λένε και οι συνοδοποίροι πλέον ΛΑΟπρόεδρος και Αλέκα. Αυτό κι αν ήταν «Καλλικράτης». Απορώ που δεν συνένωσαν και τα κανάλια τους.
Να και μια προκομένη Sevillana σε μια από τις πιο όμορφες γειτονιές: Triana. Στενά δρομάκια, πολλές φορές μετά βίας χοράει αυτοκίνητο, πολύχρωμα σπίτια και ατελείωτες εκκλησίες. Η πόλη μπορεί να σου προκαλέσει μοναδικό θρησκευτικό δέος, αλλά και φόβο με την υπερβολική κατάνυξη της Semana Santa. To υπόλοιπο κομμάτι του χρόνου όμως, είναι ένα όνειρο. Στο ξαναλέω: πολλά κιλά ιστορίας με νικητές και ηττημένους, θρησκείες που εναλλάσσονταν, θεούς που φυγαδεύονταν νύχτα για να πάρουν άλλοι τη θέση τους, πολιτισμούς άλλων ηπείρων που γίνονταν λάφυρα φτιαγμένα από χρυσό.
Όσο δυνατά και να παίζει η μουσική, όσο θόρυβο και να κάνουν οι castañuelas, όσο και να σε κυνηγάει μια τσιγγάνα να σου πουλήσει οτιδήποτε, η Ιστορία παραμονεύει και σε κυνηγάει σε κάθε σου βήμα.
Αυτή είναι η Sevilla που έχω να σου προσφέρω. Για κουρέα ψάξε αλλού.

CRISTINAZO

2011-10-24T11:20:00.005+03:00

«Aυτή η γυναίκα» είναι ο τίτλος και το νέο έχει ήδη κυκλοφορήσει. Στα έχω κάνει και εγώ τσουρέκια τόσα χρόνια, οπότε τι να λέμε;
Ξέρεις όμως τι γίνεται; Όλα όσα συμβαίνουν στη δεύτερη πατρίδα είναι σαν να βλέπεις το ανάποδο από αυτό που συμβαίνει τώρα εδώ. Μήνες τώρα, έβλεπα τα προεκλογικά σποτ του Cristinακίου, τα οποία ήταν success stories: άνθρωποι κάθε ηλικίας και προέλευσης μιλούσαν για την απογοήτευση που έγινε ελπίδα, για την τάση φυγής που τελικά ακυρώθηκε, για την αδικία που διορθώθηκε, για την επιχείρηση που αναδείχθηκε, για την επιμονή που επιβραβεύθηκε, για το τραύμα της Δικτατορίας που δεν κουκουλώθηκε.
Θυμάμαι το τελευταίο προεκλογικό σποτ, όπου η ίδια η Cristina αναρωτιέται: «Πού βρήκαμε μέσα μας τη δύναμη να αναγεννηθούμε σαν χώρα; Πώς καταφέραμε να περάσουμε από το να μας λένε τι θα κάνουμε [αν σου θυμίζει κάτι αυτό] στο να μας ρωτάνε πώς τα καταφέραμε;»
Φυσικά την απάντηση την πήρε την Κυριακή. Ιστορικότατη απάντηση: η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στα 200 χρόνια της Argentina, έγινε και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος που επανεκλέγεται με συντριπτικό ποσοστό 54%. Σχεδόν 40% περισσότερο από τον δεύτερο υποψήφιο, την έκπληξη του σοσιαλιστή Hermes Binner, ενός χειρουργού που όπως λένε όλοι όσοι τον γνωρίζουν, έσωσε και σώζει ζωές με το μισθό του.
Η συγκομιδή ψήφων είναι η μεγαλύτερη από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1983, ενώ η διαφορά ψήφων από τον δεύτερο ξεπέρασε ακόμα και εκείνη στη νίκη του Juán Perón, το 1973.
To ποσοστό που έλαβε η Cristina είναι το τρίτο υψηλότερο στην ιστορία της χώρας. Ο ίδιος βέβαια ο Perón, ως αληθινός Θεός, έχει πετύχει δύο φορές 62%, ενώ το 1928 ο σπουδαίος Ριζοσπάστης πρόεδρος Hipólito Yrigoyen συγκέντρωσε 57%.

Ιδού και ο εκλογικός χάρτης του 2011. Μην σε μπερδεύει το χρώμα και νομίζεις ότι κέρδισε ο Αντωνάκης ο Σαμαράς. Το μπλε (βαθύ και light) είναι όπου επικράτησε το Cristinάκι. Εκείνη η νησίδα η πορτοκαλί στη μέση του πουθενά είναι το San Luis, ένα φέουδο 400 χιλιάδων κατοίκων, το οποίο ελέγχεται εδώ και 1,5 αιώνα από μία οικογένεια.
Είναι κάτι σαν γαλατικό χωριό, περονιστές βέβαια και εκεί, αλλά διαφορετικής τάσης. Υπόψη ότι ένας από τους φεουδάρχες του έγινε πρόεδρος το 2001 για 7 μέρες. Είναι τότε που έφυγε ο κανονικός πρόεδρος με το περίφημο ελικόπτερο και άλλαζαν οι πρόεδροι ανά μέρα ή βδομάδα. Ο συγκεκριμένος που έγινε για μια εβδομάδα πρόεδρος επέστρεψε μετά στο φέουδο και διοργάνωσε ένα γλέντι που κράτησε 48 ώρες. Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε και ακόμα το θυμούνται. Όπως κάποιοι θυμούνται και κάτι νυχτοπερπατήματά του σε ένα hotel. Τώρα hotel ήταν, novotel, γαμω-tel, θα σε γελάσω. Καταλαβαίνεις λοιπόν την ιδιαιτερότητα που έχει αυτό το πορτοκαλί στον χάρτη.

Να σου πω και κάτι τελευταίο που έχει σημασία. Tην πρώτη τετραετία, το Cristinάκι κυβερνούσε με τα μεγαλύτερα εκδοτικά-τηλεοπτικά-ραδιοφωνικά συγκροτήματα εναντίον της. Δηλητήριο έσταζαν και στάζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Θυμάμαι μια φορά πήγαινα από την La Plata στο αεροδρόμιο του Buenos Aires με ταξί και είχε βάλει ο χριστιανός έναν ελεεινό σταθμό. Μπροστά σε αυτούς που μίλαγαν, ο Τράγκας κάνει κήρυγμα από άμβωνος. Και του λέω του ταρίφα, βρε μανίτσα μου πρωί-πρωί δεν βάζεις κάτι άλλο; Και μου λέει: «εγώ για εσάς το έχω βάλει, νόμιζα ότι σας αρέσει που βρίζουν την Cristina».
Στο λέω αυτό, επειδή σε κάτι άλλες χώρες οι πρωθυπουργοί καλούν τους καναλάρχες στο Mαξίμου για friendly chat.
Kαι κάτι ακόμα: τα δύο τελευταία χρόνια, η Cristina δεν είχε την πλειοψηφία στο Κογκρέσο. Ούτε στη Βουλή ούτε στη Γερουσία. Βλέπεις, στην Argentina το σύστημα είναι όπως στις ΗΠΑ: ο πρόεδρος εκλέγεται πανηγυρικά και στις ενδιάμεσες εκλογές που γίνονται στη μέση της θητείας του, πέφτει «κούρεμα».
Αυτό φυσικά δεν την εμπόδισε σε τίποτα να κυβερνήσει. Δεν ξέρω αν εκβίασε, αν έθεσε διλήμματα, αν έκανε μασάζ σε βουλευτές (όπως αλλού). Υποθέτω όμως ότι το 54% που έφτιαξε αυτό τον χάρτη ξέρει καλύτερα.
Αλλωστε μην ξεχνάς: και ο Néstor Kirchner που έβγαλε τη χώρα από το χάος, είχε λάβει στις προεδρικές εκλογές του 2003 μόλις 20%. Φυσικά θα είχε πάρει γύρω στο 70% αν είχε γίνει δεύτερος γύρος, ο οποίος δεν έγινε γιατί ο συνυποψήφιός του την κοπάνησε.
Η Ιστορία όμως κατέγραψε 20%. Με αυτό το 20% έβγαλε τη χώρα από την κρίση. Προφανώς γιατί εφάρμοσε τη σωστή πολιτική.
Έχει και αυτό τη σημασία του, ειδικά αν σκεφτείς ότι στην παράγκα μας, διάφοροι Τσίπρες σού πιπιλίζουν το μυαλό περί «πολιτικής νομιμοποίησης». Τι να την κάνεις την «πολιτική νομιμοποίηση», βρε ανόητε, αν δεν πρόκειται να εφαρμόσεις τη σωστή πολιτική;
Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, το Cristinάκι θρηνούσε το χαμό του Néstor Kirchner. Έμοιαζε χαμένη πίσω από τα μαύρα γυαλιά και έγινε η χήρα με τα μαύρα. Ακόμα και για αυτό λοιδωρήθηκε.
Στις 23 Οκτωβρίου 2011, τα πήρε όλα. The widow takes it all. Σωστά το είπες εσύ.
Πόσο δύσκολο να έχεις τέτοιο ποσοστό στην πλάτη σου...

Αφιέρωμα

2011-10-22T17:33:00.025+03:00

Έφτασε λοιπόν αυτή η ευλογημένη ώρα των προεδρικών εκλογών στην Argentina, αλλά μην φανταστείς ότι ασχολείται κανένας. Παίζει να είμαι ο μοναδικός, αφού όλοι ξέρουν ποιος θα κερδίσει και βλέπουν ποδόσφαιρο. Μοναδική απορία, αν το Cristinάκι θα καταρρίψει ρεκόρ ποσοστών παλαιότερων προέδρων για τα οποία θα σου μιλήσω άλλη φορά.
Υπενθυμίζω: το Cristinάκι είναι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην ιστορία της χώρας, τουλάχιστον η πρώτη που εξελέγη με άμεση ψηφοφορία. Είχε προηγηθεί (1974-76) η Isabel Perón, η οποία όμως έγινε πρόεδρος από αντιπρόεδρος, επομένως κανείς δεν την είχε ψηφίσει. Και το πιο πιθανό είναι ότι κανείς δεν θα την ψήφιζε. Σαν trendy και fit Γιώργος: υποτίθεται ότι όλοι τον ψήφισαν επειδή είπε ότι «Λεφτά Υπάρχουν» (δεν έχω ακούσει πιο φτηνή δικαιολογία), ενώ αν έλεγε «θα σας βάλω 45 φόρους» δεν θα τον ψήφιζε κανένας. Απίστευτο; Εντελώς μεταξύ μας, αν αύριο το πρωί έλεγε «θα σας δώσω πίσω ό,τι χάσατε από εισόδημα», πάλι όλοι θα τον ψήφιζαν. Κρίμα δηλαδή και τις κρεμάλες που στήθηκαν στο Γουδί. Που τώρα λέγεται και Γουδή. Εν τω μεταξύ, μια λεπτομέρεια: οι «6» που εκτελέστηκαν στο Γουδί το 1922, αθωώθηκαν από δικαστήριο το 2010. Ενημερωτικά...
Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα μας. Εν όψει εκλογών, σου ετοίμασα ένα αφιέρωμα, κάτι σαν best of, με τις καλύτερες εμφανίσεις του Cristinακίου της πρώτης τετραετίας 2007-2011.

(στις φωτό με μαύρα ρούχα είναι μετά την 28η Οκτωβρίου 2010, που χήρεψε)

Ξεκινάμε με κάτι light. Η Madonna, η οποία έχει πάει ένα σκασμό φορές στην Argentina για συναυλίες (εμείς να τα βλέπουμε), πέρασε και μια βόλτα από την Casa Rosada. Βασικά είχε κάτι botox να πουλήσει στην Cristina και είπε να βγάλει κάτι παραπάνω με τόσο ταξίδι που έκανε. Χάλια η Madonna, εν τω μεταξύ. Σαν τον Τζακ Νίκολσον στον Batman χωρίς μέικ απ.
Σε κάτι ακόμα πιο light. Οι γνωστοί campeones Mundial 2010 Ισπανοί (βασικά Καταλανοί) πήγαν τσάρκα στην Argentina για να μας σπάσουν τα νεύρα που σήκωσαν την Κούπα. Πέρασαν μια βόλτα και από την Casa Rosada και χάρισαν και μια φανέλα στην πρόεδρο, η οποία είναι κατά τα 3/4 ισπανικής καταγωγής. Τα βλέπεις όλα τα παλικάρια στη σειρά με πρώτο και καλύτερο τον Iker Casillas, ο οποίος κάτι πήγε να πει για το πόσο καλός άνθρωπος είναι ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος, αλλά βλέπεις την άμεση αντίδραση της προέδρου...
Κατά φωνή και το κουτσόσογο. Στις αρχές σχεδόν της θητείας της, η πρόεδρος πήγε επίσημη επίσκεψη στην Ισπανία. Έβαλαν οι άνθρωποι τα καλά τους για να την υποδεχθούν, δηλαδή όσο κλεμμένο χρυσό κουβάλησαν οι conquistadores από τη Νότιο Αμερική. Εξαίρεση η κόρη της Φρειδερίκης που φοράει ό,τι πρόλαβε να σουφρώσει ο αδελφός της από το Τατόι με εκείνο το φορτηγό-οικοσκευή που οδηγούσε ο Επίτιμος παρέα με την Ντόρα. Στις δύο άκρες, ο γιόκας και η δημοσιογράφα σύζυγος. Δίπλα στο Cristinάκι ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος με ύφος όπως στη φωτογραφία διαβατηρίου. Δείχνει και τα χέρια του, σαν να τον έχει τσακώσει το FBI, ώστε κανείς να μην τον κατηγορήσει ότι πήγε να βάλει χέρι στην πρόεδρο (όπως σε άλλη περίσταση...). Απορία: στη Νότιο Αμερική οι πρόεδροι όταν εκλέγονται φοράνε μια κορδέλα. Αυτοί εδώ που δεν εκλέγονται, γιατί την φοράνε;
Αφού μιλάμε για Μοναρχία, από κοντά και το Βατικανό. Εδώ πήγαν σετάκι οι δύο πρόεδροι της Argentina και της Χιλής στον πανιερότατο-whatever. Συμφώνησαν να ντυθούν στα μαύρα και να βάλουν και μια κατσαρόλα στο κεφάλι, αλλά η Χιλιανή Michelle (τέως πρόεδρος πλέον) έκανε ζαβολιές και άνοιξε και λίγο το μπούστο να σπάσει η μαυρίλα. «Που λέτε κορίτσια, εδώ βλέπετε το ύψος του ελληνικού ελλείμματος και πόσες ακόμα φορές θα ψηφίσουν ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για να σώσουν τη χώρα» είπε ο πανιερότατος-whatever, ανοίγοντας ένα ειδικά κατασκευασμένο laptop για Βατικανούς τύπους. Η δικιά μου γελάει πονηρά, ενώ η Michelle κρατά ουδέτερη στάση. Σαν Ντόρα που περιμένει να αναλάβει υπουργός σε μια κάποια κυβέρνηση σωτηρίας. Υπόψη ότι η επίσκεψη έγινε πριν το Cristinάκι περάσει το νόμο υπέρ των γάμων ομόφυλων ζευγαριών. Έτσι γλίτωσε τον πανιερότατο-whatever από τον κόπο να προσποιηθεί ότι είναι εναντίον.
Εδώ με τον Μπαράκ και την Μπαράκαινα, η οποία είχε δει όραμα την περασμένη βραδιά ότι ήταν η Jennifer Lopez. «Και να σας ρωτήσω, κυρία Cristina μου, μπορείτε να μου εξηγήσετε τα λόγια του Qué Hiciste? Ωραίο τραγουδάκι και λέγαμε με τα κορίτσια στο White House να κάνουμε ένα προγραμματάκι για το American Idol». Ο άλλος δίπλα γελάει αμήχανα, ελπίζοντας στην επιτροπή του reality να είναι ακόμα η Paula Abdul, που τον ψήφισε...
Εδώ με το βουβαλόπαιδο τον πρόεδρο της Τουρκιάς σε εκείνη την αλήστου μνήμης περιοδεία σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Το βουβαλόπαιδο ήθελε να της πουλήσει τουρκικά σίριαλ, αλλά βλέπεις πώς τον κοίταξε. Εν τω μεταξύ, στην Αγκυρα πήγε, εδώ ούτε καν πέρασε. Καλύτερα, γιατί θα πάταγε ένα λούσιμο στον Βενιζέλο άλλο πράγμα. Χώρια το βρισίδι που θα έριχνε σε όσους μιλούν για «ανάπτυξη», «διαπραγμάτευση», «διαγραφή» και άλλα τέτοια χαριτωμένα σε μια χώρα που δεν παράγει ούτε τα βασικά για να φτιάξει χωριάτικη σαλάτα...
Επάνω με τη γνωστή Μέρκελ και καμιά 50αριά απόγονους του Γ' Ράιχ. Γελάει η Γερμανή γαϊδάρα από τη ζήλια της που είναι έτσι όπως είναι. Νέα απορία: αυτά τα ζακετάκια η Μέρκελ από το Lidl τα αγοράζει; Πρέπει να έχει τουλάχιστον δέκα. Δεν θα πω άλλα, γιατί η φωτογραφία μιλάει από μόνη της. Φταίω εγώ που θυμήθηκα την εξαιρετική Angela Lansbury να ερμηνεύει το Beauty and the Beast?
Κοίτα κατάσταση στην επίσημη επίσκεψη στην Κίνα. Δεξιά τα γνωστά δυσοίωνα κινέζικα μούτρα με το κορακί μαλλί. «Che, τούτος εδώ είναι αληθινός ή μας κουβάλησαν σε μουσείο με κέρινα;» ρωτάει η πρόεδρος τον υπουργό Εξωτερικών. Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα είναι τα βλέμματα των Κινέζων πρώην κομμουνιστών και νυν επιχειρηματιών στις φάμπρικες, όπου Κινεζάκια (έναντι ψίχουλων) κατασκευάζουν τις δυτικές μας ανάγκες. Καλά λένε ότι τα «αριστερά» αφεντικά είναι τα χειρότερα στον πλανήτη.
Πίσω στο glamour. Χρειάζονται συστάσεις; Ο Ricky στην Casa Rosada (όλο το βίντεο). Είπαμε, πρόεδρος σημαίνει και ολίγη από δημόσιες σχέσεις. Έτσι πρέπει να «πουλάς» την πατρίδα σου. Λες για αυτό να μην πατάει ψυχή (διαχρονικά) στο Μέγαρο Μαξίμου;
Και κλείνουμε με την αγαπημένη «Ντζιούλμα» της Βραζιλίας, η οποία μας τίμησε -δεν μπορώ να πω. Με το που βγήκε πρόεδρος, παραίτησε τρεις υπουργούς και ήρθε για επίσκεψη στην Argentina. Μην λέμε πάλι για το πουκαμισάκι, ας πάει το παλιάμπελο. Υπόψη ότι πριν λίγες μέρες η «Ντζιούλμα» παραίτησε και τον υπουργό υπεύθυνο για το Mundial 2014 που θα γίνει στη Βραζιλία και ανέλαβε η ίδια την υπόθεση. Κοινώς, έγινε μια Γιάννα Αγγελοπούλου, χωρίς τα ακριβά ρούχα και χωρίς τη ματαιοδοξία. Σημαντική διαφορά.

FUERZA CRISTINA - FUERZA ARGENTINA
Νéstor, tus ojos se cerraron, pero abriste millones.

Πανεπιστημίου

2011-10-20T19:30:00.009+03:00

Πόση αξία έχει η ανθρώπινη ζωή; Εξαρτάται. Αν είσαι αγωνιστής με το λαϊκό κίνημα, τεράστια. Αν είσαι εργαζόμενος σε μια τράπεζα και καίγεσαι ζωντανός, σαφώς μικρότερη. Αν έχεις και την ατυχία να είσαι νεαρός αστυνομικός που τον πρόδωσε το φτηνό (ελέω περικοπών) αλεξίσφαιρο γιλέκο, ακόμα μικρότερη. Κανονικό χρηματιστήριο και η ανθρώπινη ζωή, ανάλογα με το χρώμα γυαλιών που φορά ο καθένας. Δυστυχώς.
Σου έκανε τώρα εντύπωση που στη μεγάλη ψησταριά με χημικά που λειτουργεί επί 24ώρου στο Σύνταγμα, ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του; Ήταν και πάλι θέμα χρόνου να πέσουμε από τα σύννεφα, να χυθούν κροκοδείλια δάκρυα και να μετρήσουμε (με περισσή υποκρισία) την αξία που έχει η ανθρώπινη ζωή.
Εγώ πάλι έπεσα από τα σύννεφα με την Αλέκα. Πώς την πάτησε έτσι; Την είχα θαυμάσει το 2008, τότε που είχαν εξεγερθεί οι νέοι του γραφικού Αλέκου του 2,16%, και εκείνη είχε πετάξει μια ατάκα για τους μπαχαλάκηδες, που έθαψε εκλογικά τον Αλέξη και την παρέα του. Tρία χρόνια μετά, οι μπαχαλάκηδες έδωσαν τη δική τους απάντηση. Με φυσικό θεατή την Αστυνομία.
Ξέρεις τι πιστεύω, Αλέκα; Απλώθηκες πιο πέρα από το μαξιλάρι σου. Μια χαρά έκανες τα performance τόσα χρόνια: χωριστά εκεί στην Ομόνοια, μακριά από τους υπόλοιπους τους μιαρούς που δεν ξέρουν από αγώνα, με την περιφρούρησή σου, τα συνθήματά σου, τις νοικοκυροσύνες σου. Τι την ήθελες την «περικύκλωση του Συντάγματος»; Και να πω ότι την έκανες τη ρημάδα την «περικύκλωση»; Μόλις πήγε 5, σχόλασες. Σαν ωράριο 9 με 5 ένα πράγμα.
Ζόρικα τα πράγματα στο Σύνταγμα. Σκέτη ζούγκλα, όπου συνυπάρχουν διάφορες τάσεις, συνιστώσες, χρώματα και εμβλήματα. Πάνω από όλα, όμως, βασιλεύει ο νόμος του ισχυρού. Θες να τον πούμε «μπαχαλάκια»; Να τον πούμε. Σταθερή, διαχρονική, άρτια εξοπλισμένη και εξαιρετικά χρήσιμη αξία στο σύστημα, εσύ το ξέρεις καλύτερα. Γιατί πίστεψες ότι θα γλίτωνες; Επειδή έχεις σημαία; Ναι, αλλά εκείνος έχει τσεκούρι.
Ακου να δεις: δεν γίνεται ο καθένας να τραβάει εκεί που τον βολεύει τη γραμμή του νόμιμου. Ο ένας έκλεψε, ο άλλος έφαγε, ο άλλος δεν πλήρωσε διόδια, ο τρίτος έκλεισε τα εκδοτήρια, ο τέταρτος δεν πλήρωσε φόρους. Να τη χέσω την ιδεολογία. Γιατί κάπου εκεί σκάει μύτη και ο μπαχαλάκιας (αφού έτσι τον είπαμε) με το τσεκούρι και σου λέει, νόμιμο είναι να ανοίγω κεφάλια. Έτσι δουλεύει η ζούγκλα. Τελεία και παύλα.
Αμ εκείνα τα άτιμα τα Facebook, twitter και blog; Είδες πώς εξουσιάζουν; Περισσότερο από όσο φαντάζεσαι. Περισσότερο και από τα φυλλάδια που τυπώνεις εσύ, με όσους εργαζόμενους δεν απέλυσες.
Πολύ στεναχωρήθηκα που έπεσες στην παγίδα, γιατί ξέρεις: όσο και αν αυτά που πρεσβεύεις προσωπικά τα θεωρώ μπαρούφες, τουλάχιστον σου αναγνωρίζω αυθεντικότητα και συνέπεια. Θυμάσαι κάποτε που ψάχναμε έναν τίμιο για να τον κάνουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας και βρήκαμε τον Στεφανόπουλο; Αν σήμερα ψάχναμε έναν συνεπή του πολιτικού συστήματος, εγώ θα έλεγα Αλέκα δαγκωτό.
Αλλά ανοίχτηκες πολύ, μανίτσα μου. Ανηφόρισες την Πανεπιστημίου από την Ομόνοια, γιατί; Για να μην περάσει το πολυ-τέτοιο; Λοβοτομή έχει κάνει ο Βενιζέλος στους 154 για να ψηφίσουν. Εκείνη την Carmina Burana την ακούν και στον ύπνο τους. Κάθιδροι πετάγονται επάνω και φωνάζουν «έλεος, θα σώσω την πατρίδα! Αφήστε με να κοιμηθώ».
Χώρια που μου στεναχώρησες και τους Λάκηδες, που ξέρεις πόσο σε αγαπάνε Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο και τώρα θα βάζουν πλερέζα για να ακούσουν το ραδιοφωνικό σταθμό του ΣΥΡΙΖΑ Δευτέρες-Τετάρτες-Παρασκευές.
Μπορεί τώρα εγώ να σε πίκρανα, Αλέκα, αλλά ξέρεις πόσο σε πάω. Έλα τώρα να με πάρεις από το χέρι να κατηφορήσουμε την Πανεπιστημίου να πάμε πίσω Ομόνοια.
Σε κανά-δύο μήνες θα τρέχουμε πάλι να σώσουμε την πατρίδα για να πάρουμε την επόμενη δόση. Και εσύ, με αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά, ίσως να είσαι απαραίτητη. Εκτός από συνεπής.
Δικός σου.

Τούρτα

2011-10-18T12:59:00.015+03:00

Προφανώς θα περάσει στο ντούκου γιατί ποιος ειλικρινά θέλει να θυμάται; Εσύ μπορεί να ήσουν και αγέννητος. Εγώ πάλι όχι. Θυμάμαι αρκετά από εκείνη τη βραδιά της 18ης Οκτωβρίου 1981 («η 18 Οχτώβρη») που το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα ερχόταν στην εξουσία για πρώτη φορά.
Θυμάμαι δύο πράγματα πολύ καθαρά: τις κόκκινες μπογιές στους τοίχους της Αθήνας με το σύνθημα: «ΚΚΕ, 17% β' κατανομή» και τις αφίσες με το καλάθι της νοικοκυράς και το σλόγκαν: «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία».
Και το ΠΑΣΟΚ πράγματι ήρθε στην κυβέρνηση, για να πανικοβάλει την Ευρώπη και κυρίως τους Έλληνες συντηρητικούς, που έβλεπαν κάτι δυσοίωνες, άγνωστες και πεινασμένες φυσιογνωμίες να ορκίζονται στα υπουργεία. «Tότε δεν μας ήξερε ούτε ο θυρωρός μας» είχε πει κάποτε ίσως ο τιμιότερος από δαύτους.
Πολλοί πίστεψαν ότι θα έρθει ο σοσιαλισμός, η χώρα θα βγει από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ και θα γίνουμε σύμμαχοι με τον Καντάφι, τον κομμουνιστή-δικτάτορα Γιαρουζέλσκι και τον έτερο κομμουνιστή-δικτάτορα Τσαουσέσκου. Εξαιρώ τα γλωσσόφιλα με τον αδελφό Αραφάτ. Φυσικά ο σοσιαλισμός είχε έρθει πολύ πριν τον Ανδρέα. Είχε φροντίσει ο γερό-Καραμανλής και η κρατικο-μανία του: όποιον βιομήχανο ή τραπεζίτη δεν γούσταρε, τού κρατικοποιούσε την επιχείρηση. Κοινώς, τα κορόιδα οι φορολογούμενοι πλήρωναν.
Στρωμένο δρόμο βρήκε ο Ανδρέας για να περπατήσει και να μεγαλουργήσει. Θυμήσου, για παράδειγμα, τις «προβληματικές επιχειρήσεις» που φορτώθηκε ο φορολογούμενος, ενώ οι ιδιοκτήτες τους γλίτωσαν από τα κουτσά άλογα, βγάζοντας το χρήμα στο εξωτερικό. Εξόχως σοσιαλιστική ιδέα. Μέχρι και Οργανισμός φτιάχτηκε για την «ανασυγκρότησή» τους (έτσι λεγόταν τότε η εξυγίανση). Είναι οι ίδιες επιχειρήσεις που, εν έτει 2011, φιγουράρουν στις λίστες του Βενιζέλου με όσους χρωστούν στο Δημόσιο. Όχι, για να μην λες ότι το Κράτος δεν έχει συνέχεια...
Κατά τα άλλα, ο Ανδρέας δεν ήταν ανόητος να βγάλει τη χώρα από την ΕΟΚ. Η Margaret Thatcher στο βιβλίο της The Downing Street Years, είχε πει για τον Ανδρέα ότι ήταν σκληρός διαπραγματευτής στο πλαίσιο της -τότε- ΕΟΚ.
Ήξερε τι αγελάδα ήταν η Ευρώπη και κάπως έτσι την πλάσαρε στην ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα στην τιμημένη αγροτιά: εκεί κάπου μακρυά στις Βρυξέλλες οι κουτόφραγκοι μάς δίνουν χρήμα.
Ήταν γενικώς ικανός και χαρισματικός: θα στο πουν με βεβαιότητα οι εκατοντάδες χιλιάδες που διορίστηκαν στο Δημόσιο, χωρίς κανένα προσόν. Και επιπλέον, με κατάργηση της αξιολόγησης. Εντελώς μεταξύ μας: και εσύ να έμπαινες στο Δημόσιο χωρίς αξιολόγηση, θα σκιζόσουν στη δουλειά; Όσο και να ξεροστάλιαζε ο άλλος απέναντί σου στην ουρά για να τον εξυπηρετήσεις, πόσο θα ασχολούσουν σοβαρά μαζί του; Ένα χρόνο; Δύο; Τρία; Νισάφι πια.
Ήταν γενικώς ικανός και χαρισματικός: στο υποτιθέμενο «κοινωνικό κράτος» που δημιούργησε. Αλλά επειδή δεν μπορούσε να σε κάνει Σουηδία με επιδόματα, σου έλεγε: πλήρωσε εσύ από την τσέπη και θα τα βρούμε στις φοροαπαλλαγές: προστατευόμενα τέκνα, φοιτητές, ιατρικές δαπάνες και πάει λέγοντας. Και στείλε και τη γριά στα ΚΑΠΗ για κέντημα.
Και πίσω από το ΠΑΣΟΚ, η αμήχανη και κατακερματισμένη Αριστερά σε ρόλο κομπάρσου. Ακριβώς απέναντι, η «επάρατος» δεξιά. Μουδιασμένη και χαμένη, έκανε καλλιστεία για αρχηγό. Είχε να φάει τέτοιο σκαμπίλι από τη δεκαετία του 1960, τότε που ο γερο-Καραμανλής έριξε ένα στη λατρεμένη Φρειδερίκη.
Ήταν γενικώς ικανός και χαρισματικός ο Ανδρέας: ακόμα και στα «πέτρινα χρόνια» της υποτίμησης της δραχμής, της λιτότητας, των κακών ημερών που ήρθαν μετά το 1985. Αλλά δεν μάσησε: μέχρι και τον καθηγητάκο Σημίτη που είχε βάλει να νοικοκυρέψει την οικονομία, τον πέταξε στα σκουπίδια, όταν ΚΚΕδες και Δεξιοί του την έφεραν στις δημοτικές εκλογές του 1986. Σου λέει, καλύτερα να μοιράζω λεφτά, παρά να κόβω. Λογικό.
Το έφτιαξε καλά το μαγαζί ο Ανδρέας ακόμα και όταν η βρώμα από τα σκάνδαλα έφτασε μέχρι την Εκάλη. Ο κόσμος -λογικό ήταν- βαρέθηκε. Έβλεπε άλλωστε, εκεί προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990, εκείνους τους πρώην πεινασμένους υπουργούς να έχουν μεταλλαχθεί σαν X-men: χορτασμένοι «σύντροφοι», μην σου πω και σκασμένοι από τη φαυλότητα.
Αλλά ακόμα και όταν ο Ανδρέας έπεσε, ήταν αυτό που λέμε «διακοπή για διαφημίσεις». Να δεις πώς το έλεγε η Βέφα: «πάμε μια βολτούλα στην αγορά».
Γιατί το ΠΑΣΟΚικό Κράτος, αυτός ο σύγχρονος Αδης, είχε τους Κέρβερούς του να το φυλάνε: όλες αυτές οι σιχαμερές φάτσες των συνδικαλιστών που συγκυβερνούσαν. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ακόμα και πρωθυπουργός Μητσοτάκης να ήσουν, τι μπορούσες να κάνεις; Απλά υπομονή μέχρι ένας Αντωνάκης Σαμαράς να σε ανατρέψει.
Και να συνεχιστεί, δόξα και τιμή, η πορεία του ΠΑΣΟΚ στα 30 χρόνια: με τον καθηγητάκο Σημίτη σε πρώτο πλάνο. Προθέσεις υπήρχαν, αλλά το ΠΑΣΟΚ -τα στελέχη του- είχαν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Οι φίλοι άλλαξαν, το ίδιο και τα συνθήματα. Ως εκεί.
Και μην φανταστείς ότι η πορεία στα 30 χρόνια κόπηκε το 2004. Απλώς η «επάρατος» βρήκε τον τρόπο. Λογικό δεν ήταν; Πόσα χρόνια μετά τον Γεώργιο Ράλλη να μείνεις σε λήθαργο; Σου λέει το κόλπο είναι το Κράτος. Τραβάς μια «Επανίδρυση» -με ό,τι αυτό συνεπάγεται- και γίνεσαι εσύ ΠΑΣΟΚ στη θέση του. Τόσο απλό. Συμβαίνει και στις μεγάλες πίστες. Όταν το σούπερ όνομα είναι κόκκαλο, το πρόγραμμα θα στο βγάλουν οι μικροί. To σχήμα όμως στη μαρκίζα δεν αλλάζει.
Και μην πέφτεις στην παγίδα: Όλο αυτό θα συνεχιζόταν ωραιότατα, αν δεν ήταν αυτή η άτιμη η Lehman Brothers να φέρει τα πάνω-κάτω, να κλείσουν οι ρημάδες οι «αγορές» και να μην μπορούμε να δανειστούμε.
Μια χαρά τούρτα θα σβήναμε σήμερα. Και ούτε που θα μας ενοχλούσαν οι Φωτόπουλοι, οι Μπαλασόπουλοι και οι Λυμπερόπουλοι. Κανείς δεν θα έλεγε την περίφημη ατάκα «μας χρειαζόταν ένα χαστούκι» ή την άλλη «πολλά έπρεπε να τα φτιάξουμε και μόνοι μας, χωρίς να μας τα πει η τρόικα». Και θα είχαμε γλιτώσει και από όλο αυτό τον γελοίο θίασο των όψιμων πατριωτών ή επαναστατών με τις φρατζόλες στο χέρι.
Χώρια που ο «Γιωργάκης, ο δοσίλογος» θα ήταν ένας κανονικός «Γεώργιος», σαν τον παππού του.
Μια χαρά θα ξεκοκαλίζαμε τα λεφτά των «κουτόφραγκων» στα ΕΣΠΑ. Και θα μας λάτρευαν η γαϊδάρα η Μέρκελ με τον Σαρκοζί που θα αγοράζαμε νέες φρεγάτες και άρματα για την εθνική μας υπερηφάνεια.
Μια χαρά τούρτα θα έφερνε τώρα ο Πάγκαλος με 30 κεράκια. Και ξέρεις τι θα έγραφε επάνω; «Μαζί τα τρώμε».
Ο καθένας βέβαια με τα κυβικά του, τα κονέ και τη θέση που έχει πιάσει στο τραπέζι.
Αυτή η Lehman Brothers μάς χάλασε τη γιορτή. Και η τούρτα σερβιρίστηκε στραπατσαρισμένη. Με τα μισά και πλέον κομμάτια να λείπουν.
Ατυχία.

Επτά

2011-10-16T22:41:00.006+03:00

Αν κατάλαβα καλά, με κάλεσες στο γνωστό παιχνίδι που κυκλοφορεί τελευταία στην blogόσφαιρα για τις επτά αλήθειες που δεν σου είναι και τόσο γνωστές. Αν και νομίζω ότι οι περισσότερες σού είναι.
Γνωριζόμαστε καλά πλέον και δύσκολα κρύβεται οτιδήποτε. Ας προσπαθήσω όμως για να δω πόσο μπορώ να σε ξαφνιάσω:

1. Ακόμα και αν έχω γυρίσει το μισό πλανήτη, δεν αντέχω τα αεροδρόμια.
2. Δεν μαζεύω τίποτα. Η παραμικρή υποψία σωρού με αρρωσταίνει: χαρτιά, ρούχα, εισερχόμενα στο mail, «πρώην» κάθε είδους: συγγενείς (υπάρχουν και τέτοιοι), συνάδελφοι, φίλοι, γνωστοί.
3. Σιχαίνομαι τις γαρίδες: τη γεύση, την όψη, τη μυρωδιά τους
4. Είμαι τεμπέλης. Η τελειομανία και το φιλότιμό μου μάλλον οφείλονται σε κάποιον ανεξήγητο αυτοματισμό-ένστικτο. Μπορεί και σε γονίδιο.
5. Το απόλυτο απωθημένο μου: ένα ταξίδι στο χρόνο.
6. Δεν φοβάμαι το θάνατο. Αδιαφορώ πλήρως για το τι υπάρχει μετά. Τρέμω όμως την κατάντια του ανθρώπου από την αρρώστεια.
7. Δεν ξεχνάω ποτέ τους ανθρώπους που με αδίκησαν. Όμως αδιαφορώ για την ύπαρξή τους, γνωρίζοντας πόσο αυτό τους στοιχίζει. Και πώς το γνωρίζω; Γιατί προφανέστατα ισχύει και το αντίστροφο.

Ξαφνιάστηκες με κάτι;

Τεμάχια

2011-10-13T10:39:00.017+03:00

To ξέρεις ότι κάθε 12 Οκτωβρίου στην Ισπανία και στην αμερικανική ήπειρο έχουν γιορτές; Στα είχα πει και παλαιότερα: Γιορτάζουν το γεγονός ότι ο Cristóbal Colón (Κολόμβος) άρχισε τις βόλτες στην Αμερική, εντελώς κατά λάθος, διότι άλλο μέρος έψαχνε να βρει. Με ισπανική χορηγεία, για αυτό και καθιερώθηκε εθνική γιορτή στη χώρα του μπαρμπά Χουάν Κάρλος.
Και από τότε πέρασαν 500 τόσα χρόνια, ενώ τα δύο τελευταία, οι περισσότερες χώρες της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής γιόρτασαν το bicentenario. Ξέρεις, αυτό που θέλει να γιορτάσει και εδώ ο Αντωνάκης ο Σαμαράς το 2021: μέχρι τότε θα έχει κερδίσει αυτοδύναμα τις εκλογές, αφού θα έχουν γίνει καμιά 10αριά αναμετρήσεις, ενώ την ώρα που εμείς -εξαντλημένοι- θα κουβαλάμε τις γριές με τα «Π» στα εκλογικά κέντρα, ο Αντωνάκης θα «διαπραγματεύεται» με την τρόικα. Αν ο blogger είχε γέλιο-κονσέρβα, εδώ θα έμπαινε. Ακου τώρα ιδέα που του ήρθε: να γιορτάσουμε το bicentenario. Αυτά συμβαίνουν όταν είσαι ξεκούραστος άνθρωπος: δουλειά δεν έχεις και κατεβάζει η κούτρα σου ιδέες. Όπως άλλες κούτρες ονειρεύονται ξεσηκωμούς και επαναστάσεις. Μακριά φυσικά από τις βίλες και τα προνόμιά τους.
Αλλού πήγε η κουβέντα όμως και εγώ ήθελα να σε ενημερώσω για μερικά από τα πιο γνωστά τεμάχια της γειτονιάς.
Για πάμε μαέστρο:Επάνω βλέπεις το πλέον αγαπημένο τεμάχιο: η πρόεδρος «Ντζιούλμα» της Βραζιλίας πήγε επίσκεψη στην Τουρκιά. Καταρχήν, να αναγνωρίσουμε ότι κάπως πάει να σουλουπωθεί μετά την αλήστου μνήμης εμφάνιση δίπλα στο Cristinάκι. Θα μου πεις, στην Τουρκιά πήγε, δίπλα σε αυτά τα προεδρικά μούτρα, ακόμα και αυτό το ταγιέρ με τα λάθος κουμπιά περνάει. Εν τω μεταξύ ο άλλος σε τι γλώσσα της μιλάει; Το πιο πιθανό είναι να κλείνει deal για Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές στις τουρκικές ομάδες. Σου λέει, ο βάζελος έχει Τσάκα και πρίγκιπα, εγώ έχω «Ντζιούλμα». Έστω και με αυτό το ταγιέρ. Πίσω ο στρατάρχης Δελακαβάλογλου έχει κατέβασει το καπέλο για να μην δει πώς πέφτει το ταγιέρ πάνω από τη φούστα. Προνοητικός.
Εδώ είμαστε. Ο γνωστός πρόεδρος (και ουχί dj) Evo Morales της Βολιβίας, παρέα με συγγενείς του ινδιάνους. Όταν βλέπω τους ινδιάνους της Βολιβίας θυμάμαι μια φίλη που πήγε ταξίδι και βγήκε φωτογραφία μαζί τους. Και ήταν τώρα η φουκαριάρα η ινδιάνα με δύο μωρά στην πλάτη και χίλια βάσανα στο κεφάλι και η φίλη να γελάει με μια Louis Vuitton σε πρώτο πλάνο. Αθάνατη Ελλάδα. Παντού δίνεις το στίγμα σου. Τότε σε μνημόνευαν για τις Vuitton, τώρα για το «κούρεμα».
Που λες, ο πρόεδρος Evo έχει βρει λίγο το μπελά του με τους Ινδιάνους. Αυτό συμβαίνει πάντα όταν καλλιεργούνται μεγάλες προσδοκίες. Δες και εδώ όταν βγήκε ο πρώην καταλληλότερος και νυν βουβό πρόσωπο: νόμιζαν όλοι ότι θα γίνει επανίδρυση του Κράτους και τελικά έγινε επανίδρυση της μπριζόλας. Αραξε ο χριστιανός και έτρωγε με εκείνα τα μονίμως δυσοίωνα μούτρα και τα υπόλοιπα στρουμφάκια έκαναν διαγωνισμό φαυλότητας. Και μετά ήρθε ο λογαριασμός. Αναδρομικά βεβαίως, γιατί ο κάπελας θυμήθηκε όοοολα τα χρωστούμενα από το 1980. Τόση γκαντεμιά.
Τόση και άλλη τόση έχει βρει και τον Evo, ο οποίος τι έκανε; Τα γνωστά: καλοί οι Ινδιάνοι, αλλά μήπως μπορείτε μαντάμ να κάνετε λίγο πιο πέρα τη σκηνή σας για να περάσουμε έναν αυτοκινητόδρομο; Και μην βιαστείς να πεις τη γνωστή ηλιθιότητα ότι Αμερικάνοι φτιάχνουν τον αυτοκινητόδρομο, διότι βασικός εργολάβος είναι η χώρα της «Ντζιούλμα». Kαι ξεσηκώθηκαν οι Ινδιάνοι και πήραν στο κυνήγι τις μπουλντόζες. Και η αστυνομία τούς έπνιξε στα δακρυγόνα. Πάω στοίχημα ότι προϊστάμενός τους θα είναι συγγενής του Παπουτσή. Βέβαια εκεί ο πρόεδρος τουλάχιστον ζήτησε μια συγγνώμη. Και υποσχέθηκε δημοψήφισμα για το αν θα κατασκευαστεί ο αυτοκινητόδρομος...

Η σημαία που βλέπεις είναι της Χιλής. Και επάνω γράφει: «5 χρόνια σπουδάζοντας, 15 πληρώνοντας». Αυτά συμβαίνουν στη χώρα, όπου ακόμα παλεύουν για δωρεάν παιδεία. Χρόνια ολόκληρα οι φοιτητές είναι στους δρόμους, αλλά η κατάσταση έχει οξυνθεί τους τελευταίους μήνες. Το μπελά του έχει βρει ο δεξιός πρόεδρος Πινιέρα, ο οποίος αφού μοίρασε ό,τι είχε σε χαμόγελο και δημόσιες σχέσεις τότε με τους ανθρακωρύχους, τώρα συνειδητοποιεί τι εστί βερύκοκο.
Και σκέψου ότι και εκεί οι αστυνομικοί σκότωσαν έναν 15χρονο. Μόνο που -τουλάχιστον- στη Χιλή δεν υπάρχουν Λάκηδες και γραφικοί Αλέκοι του 2,16% για να ξεκινήσουν την επανάσταση. Οι φοιτητές και οι μαθητές το παλεύουν μόνοι τους. Και με κόστος. Κάπου διάβασα ότι η φετινή χρονιά είναι χαμένη στα Πανεπιστήμια. Και το ξέρουν. Αλλά δεν κάνουν τους μάγκες τζάμπα, απειλώντας τους καθηγητές «για την εξεταστική». Ο αγώνας και η απεργία έχουν κόστος. Αλλιώς έλα στην Ελλάδα να κάνεις κατάληψη και να πληρώνεσαι.

Και επειδή μιλούσαμε για σημαίες, σου λέει κάτι αυτή επάνω; Είναι του αγαπημένου μας Μεξικού. Mexico lindo, που λέμε. Ακου τώρα ιστορία που έχει αυτή η εικόνα: όταν οι Αζτέκοι έψαχναν το μέρος που θα αράξουν για να φτιάξουν την πρωτεύουσά τους, ένας θεός (δεν θέλεις να σου πω το όνομα, θα μπερδευτεί η γλώσσα σου) τους είπε: μανίτσες μου, μόλις δείτε έναν αετό πάνω σε έναν κάκτο να μασουλάει ένα φίδι, αράχτε. Και αυτό ακριβώς έκαναν. Και στο ίδιο σημείο που φτιάχτηκε η πρωτεύουσα των Αζτέκων (Tenochtitlán), χτίστηκε (με αίμα) και η μοντέρνα Πόλη του Μεξικού.
Πόσα και πόσα δεν έχει περάσει αυτή η χώρα. Και η τελευταία 5ετία έχει γίνει σαν τουρκικό σίριαλ: κάθε μέρα μετράνε νεκρούς στον πόλεμο των ναρκωτικών. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα τα καρτέλ φροντίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, πετώντας πτώματα στο δρόμο, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος της Κεντρικής Αμερικής ζει (από και με) το φόβο των βαρόνων. Αυτό και αν είναι χρεοκοπία.
Last but not least, ο γνωστός πρόεδρος της Βενεζουέλας, ο οποίος πλέον αποκαλείται ο Γιουλ Μπρίνερ της Νοτίου Αμερικής. Αφού έκλεισε 500 χρόνια στην προεδρία με διάφορα τεχνάσματα, αφού έπιασε με απολαυστικό τρόπο στο στόμα του όσους ξένους ηγέτες μπορούσε, αφού εθνικοποίησε τα πάντα, τελικά φαίνεται ότι γοήτευσε και τον καρκίνο. Παλιοκατάσταση. Εκείνος βέβαια πήγε στην Κούβα για θεραπεία με σλόγκαν Κάντο όπως ο Φιδέλ. Σου λέει, αφού ο παλιόγερος τη σκαπούλαρε, κάτι παραπάνω θα ξέρουν οι γιατροί εκεί. Κανείς δεν ξέρει πόσο λάδι έχει ακόμα το (ας πούμε) σοσιαλιστικό καντίλι του. Ακόμα χειρότερα: κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει η επόμενη μέρα. Εκεί που έχεις συνηθίσει να λατρεύεις ή να μισείς έναν ηγέτη, αυτός φεύγει και λες «και τώρα ποιος;»

Να δεις πώς το είχε πει ένας Ισπανός τραγουδοποιός: que mala suerte que no acepte la muerte propina (τι ατυχία να μην δέχεται ο θάνατος φιλοδώρημα). Ούτε καν ένα iPAD.

Cecilia

2011-10-02T21:56:00.003+03:00

Ξέχασε για λίγο ότι είναι προεκλογικό σποτ με τη γνωστή υπερβολή, που χαρακτηρίζει πάντα τα προεκλογικά μηνύματα.
Δες το και αν δεν καταλαβαίνεις, διάβασε τη μετάφραση...
Μόνο μην μου πεις ότι δεν σου θυμίζει κάτι. Ότι μέσα στη γνωστή προεκλογική του υπερβολή, η Cecilia, έτσι λέγεται η πρωταγωνίστρια, δεν λέει πολλές αλήθειες. Που μπήκαν και στη δική μας ζωή...

«Το 2002 (της χρεοκοπίας, σου συμπληρώνω εγώ) πήγα στη Γερμανία, γιατί κέρδισα μια υποτροφία. Ήμουν πολύ στεναχωρημένη. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά όταν είσαι μακριά, παρόλο που στην άλλη άκρη του κόσμου στα δίνουν όλα, πολλές φορές νιώθεις ότι ακόμα σου λείπει κάτι.
» Το 2009 η πρεσβεία της Argentina μάς μάζεψε όλους τους Αργεντινούς επιστήμονες και μας είπε: ' η χώρα σάς εκτιμά, σας αναγνωρίζει και αν θέλετε να επιστρέψετε, οι πόρτες είναι ανοιχτές.'
» Όταν ακούς κάτι τέτοιο, τόσα χιλιόμετρα μακριά, είναι σαν τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Ήρθα να δουλέψω σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο για να επιστρέψω στους ανθρώπους μου όλα όσα έκαναν για μένα.
» Μια χώρα μπορεί να υποφέρει τη φυγή μυαλών. Ποτέ όμως τη φυγή των καρδιών.»

Λεξικό

2011-09-23T19:39:00.009+03:00

Δεν είναι όμως φοβερό; Δύο χρόνια τώρα σωζόμαστε κάθε τρίμηνο με νέα μέτρα. Έξι δόσεις, έξι πακέτα, έξι πατριωτικά καθήκοντα, έξι i told you so, έξι wannabe επαναστάσεις -τηλεοπτικές και μη. Και όλοι νιώθουν δικαιωμένοι, σίγουροι ότι η δική τους αλήθεια, προσπάθεια, προειδοποίηση- ουρλιαχτό- τηλεοπτικό show ήταν το εγκυρότερο.
Και πού καταλήξαμε; Ότι κινδυνεύουμε να γίνουμε Argentina. Έπεσες στην ανάγκη μου, με λίγα λόγια, αν και η αλήθεια είναι ότι δύο χρόνια τώρα στα έχω πει χαρτί και καλαμάρι. Ξέρεις ακριβώς τι θα πει να «γίνουμε Argentina».
Και επειδή θα μπουν και νέες λέξεις στην καθημερινότητά σου, πάρε να έχεις:

default (προφέρεται «ντεφόλ» ή «ντεφάουλ»): καλά αυτό δεν είναι δικό μας, το κλέψαμε. Είναι η λέξη που τρόμαζε εκείνο το μακρινό 2001 περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες: «παύση πληρωμών». Αυτό δηλαδή που συμβαίνει εδώ και καιρό στην Ελλάδα: εκτός από τις (κουτσουρεμένες) συντάξεις, τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις επιχορηγήσεις των κομμάτων (ακόμα και αυτών που είναι κατά του Μνημονίου) τίποτε άλλο δεν πληρώνεται. Ούτε το κωλόχαρτο, που λέει ο λόγος.
canje (προφέρεται «κάνχε»): ανταλλαγή χρέους ή αλλιώς «κούρεμα». Χρόνια ολόκληρα βασάνιζε την πατρίδα η συγκεκριμένη λέξη. Το ποσοστό «κουρέματος» εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αντικειμενικούς και μη. Κυρίως από το μέγεθος των cojones του εκάστοτε υπουργού.
corralito: κατά λέξη σημαίνει «παρκοκρέβατο». Εκεί που αμολάς το μικρό και κάνει περιορισμένες κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με τις καταθέσεις. Σου λέει, για να μην τρέξετε όλοι και τα σηκώσετε να τα βάλετε κάτω από το στρώμα της γριάς (όπως σας είπε ο Αυτιάς), θα μπορείτε να σηκώνετε λίγα pesos -200 ή 300 αν θυμάμαι καλά- την εβδομάδα. Σαν μωρό στο παρκοκρέβατο έγιναν οι καταθέτες. Οι μικροί. Γιατί οι μεγάλοι τα είχαν ήδη βγάλει εκτός. Και με τα 200 pesos την εβδομάδα αγόραζες τα χάπια σου, τα slipad της γριάς, χαρτάκια για τα στριφτά, άντε και μακαρόνια. Μέχρι εκεί. Ζωάρα...
corralón: η μετεξέλιξη του προηγούμενου με τη διαφορά ότι τα λεφτουδάκια σου ανταλλάσσονταν με λίαν υποτιμημένα ομόλογα σε pesos. Αυτό -λέγεται- ότι ωφέλησε μεγάλες επιχειρήσεις, που έβγαλαν τα δολαριάκια τους στο εξωτερικό και ξεπλήρωσαν τα χρέη τους με υποτίμηση. Καρα-ζωάρα. Αυτά να τα βλέπουν όσοι ονειρεύονται επιστροφή στη δραχμή: με μια δεκάρα στου Κωσταντάρα θα αγοράσουν την Ελλάδα, οι «πατριώτες» που φρόντισαν να στείλουν τα λεφτά στην Ελβετία.
patacón: «παράλληλο νόμισμα» που κυκλοφορούσε στο Buenos Aires και χρησιμοποιείτο για πληρωμές ή αγορές. Μέχρι και την Εφορία πλήρωνες! Καταπληκτικό σχέδιο. Προτείνω να το τυπώσουμε ήδη να πληρώνουμε τα μέτρα που λαμβάνει ο Βαγγέλης, αυτοσχεδιάζοντας. Και παίζουμε και μια Monopoly βρε αδελφέ. Στην Argentina ήταν «αναγκαίο κακό», αφού τα άλλα νομίσματα δεν κυκλοφορούσαν. Κάθε επαρχία είχε τα δικά της. Μέχρι και το όνομα άλλαζε: patacón, lecor, quebracho, bocade, cecacor, federal, lecop...
Domingo Cavallo: καταπληκτικός υπουργός Οικονομικών, που μπροστά του οι Αλογοσκούφης, Παπαθανασίου, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος μοιάζουν με τους σοφούς που συνεδρίαζαν στο Riverdale για να αποφασίσουν ποιος θα πάει το Δαχτυλίδι στη Mordor. Ο Cavallo είχε την ιδέα να συνδέσει το peso σε απόλυτη ισοτιμία με το δολάριο, πράγμα που αρχικά έφερε φράγκα στην πατρίδα για να αγοραστούν τα πάντα. Όνειρο όμως ήταν και πέταξε. Πέταξε και ο ίδιος από υπουργός, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, για να επανέλθει το 2000, προκειμένου να «σώσει» τη χώρα με το corralito και τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ. Σου θυμίζει κάτι; Τουλάχιστον ο συγκεκριμένος πήγε και λίγη φυλακή. Για άλλο λόγο, αλλά πήγε. Πρόσφατα τον είδα να φιγουράρει σε κάτι ελληνικές εκπομπές και να καταγγέλλει τα πάντα όλα. Σαν Έλληνας πρώην υπουργός.
trueque (προφέρεται «τρουέκε»): επιστροφή στις ρίζες. Αφού λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε τίποτα να φάμε, πιάνουμε τις ανταλλαγές. Τι σου λείπει εσένα Όλγα μου σήμερα; Ένα χρυσό κολιέ; Έλα πάρε της μακαρίτισσας της θείας της Φυστικούλας που τα τίναξε στα 99 και δώσε μου εκείνο το πακέτο με τα βιολογικά μακαρόνια που είχες αγοράσει προ κρίσης από το ακριβό σούπερ μάρκετ. Εσένα τι σου λείπει, μούμια καλής θελήσεως; Τρία μέτρα σάβανο; Έλα να σου δώσω το σάβανο της θείας της Βερυκοκούλας που έδωσε ο θεός και τα τίναξε προχτές και δώσε μου εκείνη τη βιολογική σάλτσα να βάλω στα μακαρόνια. Μυζήθρα δεν θα χρειαστεί. Μας άφησε η θεία Βερυκοκούλα πριν βγάλει τον επιθανάτιο ρόγχο.
helicóptero: αυτό δεν χρειάζεται μετάφραση. Έγινε σήμα-κατατεθέν της αποτυχίας μιας ολόκληρης παράταξης στην Αrgentina. Mιας ιστορικής παράταξης που γέννησε σπουδαίους πολιτικούς. Πλέον αποτελεί αντικείμενο του πόθου για ντόπιους «θυμωμένους» πάσης φύσεως. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά ακόμα και στην Argentina αυτός που έφυγε με το ελικόπτερο έφταιγε λιγότερο από όλους. Απλά στα χέρια του έσκασε η βόμβα. Οι υπόλοιποι την είχαν ήδη κάνει. Σου θυμίζει κάτι;
cacerolazo (προφέρεται «κασερολάσο»): ο γνωστός τρόπος διαμαρτυρίας με τις άδειες κατσαρόλες. Πολύ διάσημος στη διάρκεια της κρίσης. Είναι όμως εισαγωγή από τη Χιλή, τη χώρα που γέννησε αυτή τη διαμαρτυρία. Ειρωνία της τύχης: οι πρώτες διαδηλώσεις αυτού του είδους έγιναν το 1971 από γυναικείες οργανώσεις της μεσαίας και ανώτερης τάξης που ήθελαν να δείξουν πόσο χάλια ήταν τα πράγματα στη Χιλή του αριστερού προέδρου Allende. Δηλαδή αυτοί που δεν πείναγαν, έκαναν τον περισσότερο θόρυβο. Όπως άλλωστε συμβαίνει και στην παράγκα μας με τους «Λάκηδες» και τις όψιμες κομμουνίστριες που ανεμίζουν καρβέλια για να συγκινήσουν τα πλήθη. Επειδή πιστεύουν ότι όλοι έχουμε τόσο κοντή μνήμη. Οι αχρείοι.
Que se vayan todos (=να φύγουν όλοι): Το σλόγκαν ενός ολόκληρου λαού που είδε ξαφνικά τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια του.
Εl pueblo nos quería comer a todos (=ο λαός ήθελε να μας φάει όλους): διάσημη φράση που αποδίδεται στο Cristinάκι. Tο υπενθύμισε πρόσφατα κατάμουτρα στους βουλευτές της χώρας, κυρίως σε διάφορους που ποντάρουν στην αποτυχία. Και είχε απόλυτο δίκιο. Τη στιγμή της κατάρρευσης, κανείς δεν γλιτώνει. Ούτε οι πραγματικά ένοχοι, ούτε οι πάσης φύσεως καταγγέλοντες και επαγγελματίες ευαίσθητοι.
Los muertos no pagan (=οι νεκροί δεν πληρώνουν): εξίσου διάσημη φράση που εκφώνησε ο πρόεδρος Néstor Kirchner από το βήμα του ΟΗΕ, αναφερόμενος στο πώς είναι δυνατόν ένας λαός πεινασμένος να πληρώσει τα σπασμένα. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά αυτή τη φράση την ακούς εδώ απλά ως ατάκα, συνοδευόμενη συνήθως από γελοιότητες τύπου «ουστ», «δεν πληρώνω», «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία», «να σώσουμε τη χώρα» και άλλα τέτοια. Στην περίπτωση, όμως, του Don Néstor και του υπουργού Οικονομικών υπήρχε σχέδιο. Που δεν έχει καμία σχέση με τα ευρωπαϊκά. Σχέδιο με προβλήματα και ενστάσεις, καμία αντίρρηση. Και εγώ ο ίδιος -που ξέρω λίγα από οικονομία- έχω πολλές. Αλλά εκείνο το σχέδιο δούλεψε. Και δουλεύει ακόμα.
Bicentenario (τα 200 χρόνια): στην Argentina γιορτάστηκαν το 2010. Υπολογίζεται ότι πάνω από 7 εκατομμύρια πολίτες βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν την επέτειο της 25ης Μαΐου 1810. Πρωτοφανές νούμερο που φανερώνει μια αλήθεια: οι άνθρωποι που μέχρι πριν από δέκα χρόνια δεν είχαν απολύτως τίποτα να γιορτάσουν και απλά πέταγαν πέτρες, ένιωσαν ότι η χώρα πάει πάει κάπου καλύτερα. Τα ακούς Αντωνάκη μου της Νέας Αριστεράς που θέλεις να μου γιορτάσεις bicentenario το 2021; Πού πας ξεβράκωτος στα δάνεια, μανίτσα μου; Λες να έχει μείνει τίποτα να γιορτάσουμε; Θα σε καλέσω σπίτι να δούμε στο youtube την Λασκαρίνα με την Μιμή Ντενίση. Γεια σου, ωρέ Τζέσυ Παπουτσή με την ερμηνεία σου.
Violencia es mentir: η μεγαλύτερη και σκληρότερη αλήθεια που έχω ποτέ ακούσει: «βία είναι το να λες ψέματα». Χωρίς άλλα σχόλια.

Είναι και πολλά άλλα που τώρα δεν θυμάμαι. Θα τα θυμηθώ όμως και θα στα πω. Αφού βάλθηκες να γίνεις ένας από εμάς.

Αβίαστα

2011-09-15T12:51:00.006+03:00

Eπειδή τα έχεις ακόμα χαμένα, ιδού μερικά παραδείγματα για την «έκτακτη εισφορά στα ακίνητα»:

1. Διαμέρισμα 150 τετραγωνικών στο Κολωνάκι:

Συντελεστής παλαιότητας 5,01 (λόγω Ζάχου, Eλίζας και Μάρως) Χ 900.000 ευρώ το τετραγωνικό = trés chic ποσό. Θα καταβληθεί σε μία δόση, την οποία πληρώνουν οι Φιλιππινέζες στο οικείο send money worldwide.
Ακολουθεί η εξής κατάθεση ψυχής: a palang matang sunganan malacanag γαμώ το Βενιζέλο, ga mang ng masangean, αρχίδια λεφτά υπάρχουν.

2. Διαμέρισμα 250 τετραγωνικών στην Εκάλη:

Συντελεστής παλαιότητας 1,01 (λόγω του ότι κατοικείται από στελέχη της Αριστεράς) Χ 2 ευρώ το τετραγωνικό = λογικό ποσό. Θα καταβληθεί σε μία δόση, για να μην επιβαρυνθεί ιδιαίτερα η λαϊκή οικογένεια.

3. Διαμέρισμα 3.500 τετραγωνικών στο Κεφαλάρι ή τη Φιλοθέη:

Συντελεστής παλαιότητας 50,01 -95% (λόγω του ότι είναι δηλωμένο σε off shore στην Κύπρο του Χριστόφια) Χ 5.000.000 ευρώ το τετραγωνικό -99% της αξίας λόγω του ότι είναι επαγγελματικός χώρος = αστείο ποσόν. Το οποίο δεν θα καταβληθεί, λόγω του ότι στην οικογένεια περιλαμβάνεται και βουλευτής, ο οποίος τυγχάνει απαλλαγής.

4. Υπόγειο 20 τετραγωνικών στο Παγκράτι:

Συντελεστής παλαιότητας: η Ελλάδα της Αντιπαροχής του «εθνάρχη» Χ 2.000 ευρώ το τετραγωνικό = καμιά 500άρα ευρώ. Σε περίπτωση συνταξιούχων, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΣΤΑ ΕΛΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

5. Γκαρσονιέρα για 10 στο Γαλάτσι:

Συντελεστής παλαιότητας 3,01 (γαλλιστί, ménage à trois) Χ 1.000 ευρώ το τετραγωνικό = πονηρό ποσό. Θα καταβληθεί από αυτόν που θα φύγει τελευταίος τη στιγμή που θα μπουκάρει μέσα ο ιδιωτικός ντετέκτιβ. Το χαράτσι δύναται να συμψηφιστεί με λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ, καθότι θα πρέπει να γίνεται τρελή κατανάλωση νερού πριν και μετά. Θέλω να πιστεύω.

6. Αυθαίρετη βίλα στη Μύκονο:

Συντελεστής παλαιότητας: είχατε και στο χωριό σας βίλα Χ 55.000.000 ευρώ το τετραγωνικό = κοσμικό ποσό. Το οποίο δεν θα καταβληθεί για να μην βλάψουμε τον τουρισμό (μας). Εναλλακτικά, μπορεί ο ενδιαφερόμενος να αγοράσει το CD single του Γιάννη Γαλάτη Καλημέρα, άσπρο νήσι, τα έσοδα από τις πωλήσεις του οποίου πηγαίνουν για την μείωση του χρέους του STAR, ώστε να στέλνει δημοσιογράφο στο νησί.

7. Διαμέρισμα 50 τετραγωνικών στην Τούμπα:

Συντελεστής παλαιότητας: ΠΑΟΚ ρε μουνιά! Χ 50 πρωταθλήματα που έκλεψε η Αθήνα = 1,5 εκατ. ευρώ. Πλάκα ΜΕ κάνεις; Και δεν αγοράζω μια σούβλα σε σάντουιτς; Pablo García για πάντα στην ομάδα. ΠΑΟΚ είσαι! Μην μασάς.

8. Προπονητικό κέντρο στην Παιανία:

Συντελεστής παλαιότητας: 1908 (αν θέλουμε το πιστεύουμε) Χ 6 ευρώ το τετραγωνικό = 11.448 ευρώ. Αν βρεθεί μέτοχος να τα πληρώσει, το υπουργείο χαρίζει δωρεάν συμμετοχή στο Champion's League και γενική μελλοντική αμνηστεία σε όλους τους παράγοντες που θα πάνε φυλακή.

9. Οικογενειακός τάφος στο Α' Νεκροταφείο:

Συντελεστής παλαιότητας: 2,01 Χ 5 ευρώ το κυβικό χώμα = μακάβριο ποσό. Καταβάλλεται από τον πρώτο που χώθηκε (ασχέτου ηλικίας). Η πληρωμή γίνεται στο δημοτικό καφενείο που λειτουργεί όπισθεν του Κοιμητηρίου, όπως βγαίνεις από το Οστεοφυλάκιο, όλο δεξιά. Εφόσον καταβληθεί σε μία δόση, δώρο 3 κιλά παξιμάδι και 2 φιάλες Johnny για το επόμενο μνημόσυνο.

10. Ανάκτορο στο Τατόι: Σιγά μην πληρώσει τέλος ακινήτων η λατρεμένη Φρειδερίκη. Εδώ ταξιδεύει first class ο κάθε ψωμόλυσσας που έγινε βουλευτής, εκεί που βρώμαγε (και ακόμα βρωμάει) το χνώτο του.

11. Ναοί-Μονές-Θρησκευτικά Ιδρύματα:

Απαλλάσσονται πλήρως. Σε περίπτωση Ναών θα ακολουθήσει κλήρωση με δώρο 3 διανυκτερεύσεις στο 5άστερο Four Seasons and Gay Spa του Μιλάνου, αγαπημένο ησυχαστήριο πρώην τράγου. Σε περίπτωση Μονών θα πραγματοποιηθεί λαχειοφόρος αγορά με πρώτο λαχνό το Ολυμπιακό Ακίνητο Σχοινιά. Σε περίπτωση Θρησκευτικών Ιδρυμάτων, απλά θα διανεμηθούν βελέτζες για τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

12. Ακίνητα που ανήκουν σε «γιους ταχυδρόμων», «πρώην υπουργούς» και πάσης φύσεως «Λάκηδες»:

Συντελεστής παλαιότητας: ανάλογος με τo θράσος τους Χ 100.000 ευρώ το τετραγωνικό = παραγραφέν ποσό. Χορηγείται και δωρεάν συνδρομή στα εξής club: «Tιμητές των Πάντων», «Αν ζούσε ο Ανδρέας», «Ο Καραμανλής θα μιλήσει, όταν ο ίδιος το αποφασίσει», «Η Αριστερά των αγώνων».

Για περισσότερες πληροφορίες: Κύριος Βαγγέλης. Αβίαστα.

Αλλιώς

2011-09-12T14:51:00.008+03:00

Στην TV παίζει μόνο επαναλήψεις. Σειρές από 90's μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Τις παρακολουθείς και νοσταλγείς αυτό το κοντινό χθες που όλα ήταν αλλιώς. Μεγάλη κουβέντα αυτή η τελευταία: ένας άλλος κόσμος χωρίς «χρεοκοπία» και «τρόικα». Υπήρχαν βέβαια έκτακτα μέτρα. Αυτά ποτέ δεν έλειπαν, γιατί ακόμα και σε εκείνο το αλλιώς, χρειάζονταν λεφτά. Τα ίδια λεφτά που χρειάζονται και σήμερα και κανείς δεν θέλει να δανείσει.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά αυτός ο κόσμος της TV σε επανάληψη χλωμό το βλέπω να ξανάρχεται. Ακουσα σήμερα στο λεωφορείο συζήτηση δύο συνταξιούχων και παραξενεύτηκα: «το παιδί σου δουλεύει στο Δημόσιο;» ρώτησε ο ένας, για να εισπράξει βέβαια αρνητική απάντηση. Είδες τι κάνει η δύναμη της συνήθειας;
Και σε αυτό το τέρας που φτιάξαμε πριν και μετά το αλλιώς, παίζουμε όλοι με τις λέξεις. Πρώτοι και καλύτεροι οι πολιτικοί: «λεφτά υπάρχουν», «να σηκώσουμε τα μανίκια», «το πατριωτικό καθήκον», οι «μεγάλες αλλαγές». Μονότονα τα επαναλαμβάνει κάθε μέρα ο trendy και fit Γιώργος. Διαπιστώσεις και εξαγγελίες που μένουν στα χαρτιά. Πολύ γελάω -για παράδειγμα- με την ίδρυση επιχείρησης fast track: την ιδρύεις τη Δευτέρα και από την Τρίτη πέφτεις πάλι στα νύχια του παλιού καλού Δημοσίου, της Εφορίας, των ασφαλιστικών Ταμείων και πάει λέγοντας. Σαν τη Γέφυρα του Ρίου, που φτιάχτηκε για να ενώνει δύο καρόδρομους. Τέτοιου επιπέδου αλλαγές.
Οι υπόλοιπες «μεταρρυθμίσεις» δεν περπατάνε, γιατί προφανέστατα είναι πολύ δύσκολο να γκρεμίσεις ό,τι με τόσο κόπο έφτιαξες, στερούμενος την εκλογική σου πελατεία. Τη Δευτέρα εξαγγέλονται οι αλλαγές και την Τρίτη οι υπουργοί χαϊδεύουν τα αφτιά των νταβατζήδων της εκλογικής τους πελατείας. Και παίζουν με τις λέξεις: η απόλυση που γνωρίζεις εσύ και εγώ αποκαλείται «εφεδρεία», τα επιδόματα που δεν γνωρίζεις εσύ και εγώ αποκαλούνται «προσωπική διαφορά» και άλλα τέτοια εξωτικά.
Και όταν πάλι τα νούμερα δεν βγαίνουν, έρχονται οι έκτακτες εισφορές με νέες λέξεις: το χαράτσι αποκαλείται «εισφορά αλληλεγγύης» ή «τέλος ακίνητης περιουσίας». Υποθέτω ότι το επόμενο χαράτσι θα ονομαστεί «εξαγωγή χρυσού από όδοντες». Τι να πω...
Είμαστε κοντά στο τέλος, διαβεβαιώνει εξίσου μονότονα ο trendy και fit Γιώργος, όταν όλοι το έχουν τούμπανο ότι με τίποτα δεν τραβάει το κάρο. Ήδη οι Γερμανοί σκέπτονται και πάλι μιας μορφής «τελική λύση» υπό τους ήχους Βάγκνερ.
Μην φανταστείς. Και οι άλλοι παίζουν με τις λέξεις και κοροϊδεύουν τον κόσμο. Ο Αντωνάκης της Νέας Αριστεράς κουνάει το δάχτυλο λέγοντας i told you so, διαπιστώνει τα προβλήματα όπως ο κυρ-Θανάσης ο περιπτεράς και μιλάει για «ανάπτυξη». Σαν το κουμπί από το καζανάκι που το πατάς, στέλνει στην αποχέτευση τη μιαρή ύφεση και σου αποκαλύπτει την ανάπτυξη με άρωμα λεβάντας.
Και το αστείο είναι ότι έχει πείσει τον απελπισμένο κόσμο. Ειλικρινά απορώ: τι υπάρχει στο μυαλό του ψηφοφόρου; Ότι ο Αντωνάκης θα σηκώσει το φρύδι του και θα τρομάξει η Μέρκελ, οι Οίκοι Αξιολόγησης, η τρόικα, οι δύσπιστοι Φινλανδοί και η μαϊμού ο Τρισέ; Υπάρχει ΕΝΑΣ στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος που να μην ξέρει πώς θα εξελιχθεί το έργο; Οι επόμενοι θα επικαλεστούν το χάος που παρέλαβαν από τους προηγούμενους, για να επινοήσουν αντίστοιχα χαράτσια. Αντε στο πολύ τσακίρ-κέφι να σου κάνουν δώρο τον Τρελλαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα.
Στις παρυφές της Στρατόσφαιρας υπάρχουν και οι προτάσεις της Allou Fun Park Αριστεράς: Να χρεοκοπήσει η πλουτοκρατία (που έβγαλε ήδη τα λεφτά στην Ελβετία και ανανέωσε και διαβατήριο), να φύγουμε από το ευρώ ή να φτιάξουμε ένα -να δεις πώς το λένε- «αντιμνημονιακό μέτωπο». Ενδεχομένως και «άρμα», που ταιριάζει με τις Απόκριες.
Στην εποχή της κρίσης, ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ατάκα, στην ψεύτικη ελπίδα. Κάτι σαν τα 15' δημοσιότητας που έλεγε και ο Γουόρχολ. Είδες άλλωστε πώς οι Λάκηδες έκαναν τρελά συμβόλαια.
Αλλά εγώ σου λέω ότι το φτιάξαμε το «άρμα», έτσι για να είμαι καλοπροαίρετος μια φορά στη ζωή μου με όλους αυτούς. Εξήγησε όμως πρώτα στον κόσμο ότι αν φύγουμε από το ευρώ και φτιάξουμε αυτό το «μέτωπο»-«άρμα» whatever, πρώτα θα πέσει χειρότερη πείνα και ανεργία. Και μετά, σε κανά 2-3 γενιές, το συζητάμε. Εξήγησέ το πρώτα και θα έρθω εγώ πρώτος να σε ψηφίσω. Μην παίζουμε με τις λέξεις.
Και μιλώντας για παιχνίδι, τι θυμήθηκα: ο αρχι-εργατοπατέρας της χώρας δεν πήγε -λέει- στην ομιλία του trendy και fit Γιώργου στη ΔΕΘ εις ένδειξιν διαμαρτυρίας και αγανακτήσεως. Και του έκανες τα μούτρα κρέας, φουκαρά. Όσο του τα έκαναν και οι γνωστοί performers του ΠΑΜΕ με το πανό. Μήπως, μανίτσες μου, να φτιάχνατε πρώτα ένα πανό για τους απολυμένους από την εργοδότρια Αλέκα; Ντροπή -το λιγότερο- να τους βρίζετε.
Όλος αυτός ο θίασος υπήρχε και πριν. Στο αλλιώς. Αλλοτε κρυμμένος, άλλοτε μασκαρεμένος, άλλοτε ολοζώντανος μπροστά σου. Αλλά τότε είχες άλλες δουλειές για να ασχοληθείς σοβαρά μαζί τους. Είχες μετοχές, διακοποδάνειο και πιστωτικές με άτοκες δόσεις.
Τότε τα δανεικά ήταν ενδεχομένως φθηνότερα και η ερώτηση του συνταξιούχου «το παίδι σου δουλεύει στο Δημόσιο», είχε απάντηση.
Αυτός λοιπόν ο θίασος υποτίθεται ότι πασχίζει ή φιλοδοξεί να σε βγάλει από την κρίση. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές, αλλά είμαστε λίγοι: δεν μπορούν και δεν θα σε βγάλουν.
Όσο χαϊδεύουν αφτιά, όσο παίζουν με τις λέξεις και υπόσχονται ανέξοδα παραδείσους, λύση δεν θα έρθει.
Αν δεν το πάρουν απόφαση -πρώτοι εκείνοι και μετά και εμείς- ότι το αλλιώς που βλέπουμε στις επαναλήψεις της TV έχει περάσει οριστικά, όπως η Αθήνα του μπακαλόγατου Ζήκου και της Βλαχοπούλου στη «40άρα», δεν υπάρχει διέξοδος.
Στα έχω πει πολλές φορές: στην Argentina χρεοκόπησαν, πείνασαν κυριολεκτικά, αλλά βρέθηκε ένας πολιτικός που αρνήθηκε να χαϊδέψει αφτιά και έκανε το αυτονόητο: εκμεταλλεύθηκε τον πλούτο της χώρας. Και σήμερα, όταν πηγαίνεις σε ένα σούπερ μάρκετ, σχεδόν όλα τα προϊόντα είναι ντόπια.
Θα πάρεις και iPAD, αλλά δεν είναι δυνατόν τα μισά υλικά της χωριάτικης σαλάτας να είναι εισαγόμενα. Από εκεί να ξεκινήσεις να δεις το πρόβλημα και άσε το «πατριωτικό καθήκον», την «κακιά τρόικα» και τα «άρματα».
Αν είχαμε κάνει το ίδιο, από το 2008 τότε που ξέσπασε η κρίση αλλά εμείς ασχολούμασταν με τους τράγους, τα Βατοπαίδια, τις «γαλάζιες» βίλες και τα «πράσινα» σκάνδαλα, σήμερα μπορεί και να την είχαμε σκαπουλάρει.
Μπορεί να ήταν αλλιώς.

Λίμνη

2011-09-05T15:09:00.021+03:00

Το παραδέχομαι: κόντεψα να ξεχάσω τον κωδικό του blog για να μπω και να γράψω. Και να πεις ότι είχα πάει διακοπές, ούτε καν. Εδώ ήμουν παρέα με το Βενιζέλο να μετράμε το ποσοστό της ύφεσης και να σαλιώνουμε τα φακελάκια με τα χαράτσια που έρχονται. Σκέτη μελαγχολία. Μέχρι που ήρθε μια εβδομάδα διακοπών στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη και η έμπνευση για μια ημερήσια εκδρομή στην Καστοριά.
Καβαλήσαμε λοιπόν νοικιασμένο αμάξι και βουρ για Εγνατία Οδό. Είχα και μια περιέργεια να δω αυτή την Εγνατία, την οποία ο Σημίτης εγκαινίαζε κάθε 2χλμ. Θυμάσαι: τότε που ακόμα ζούσαμε στην Ελλάδα με τα ισχυρά δανεικά. Αλλά βέβαια, τέτοιος πικρόχολος άνθρωπος είσαι, σε καταράστηκε ο κοντός πρωθυπουργός να μην χαρείς το έργο του. Διότι εκεί που πηγαίναμε ωραία-ωραία στην Εγνατία, σκάει μύτη τύπος τροχαίος και μοιραίος και μας κάνει μια εκτροπή κυκλοφορίας, τόση με το συμπάθειο. Και από την ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη, επιστρέψαμε σε έναν καρόδρομο, εποχής Μαυρογιαλούρου παρέα με 45 νταλίκες και μέση ταχύτητα 15χλμ.
Λέω, αν είναι να πάμε έτσι μέχρι την Καστοριά, θα έχει περάσει και το 2012 με τον Βενιζέλο να προβλέπει ύφεση και το 2013. Το μόνο καλό που είχε η διαδρομή -εκεί ψηλά στο Βέρμιο- ήταν που αντίκρυσα για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου live την ταμπέλα της επιχείρησης «Παναγία Σουμελά». Υou know, εκεί που πάει ο υπόδικος Πανίκας και διάφορα άλλα τεμάχια προς άγραν ψήφων. Φήμες θέλουν τον Αντωνάκη Σαμαρά της Νέας Αριστεράς να έχει κρύψει στο Μοναστήρι το σχέδιό του για έξοδο από την κρίση. Ξέρεις, αυτό που προβλέπει ανάπτυξη, ανάπτυξη και ανάπτυξη. Στην περιοχή του Ζαππείου.
Αλλες φήμες θέλουν και τους Αλεκο-Αλέξηδες της allou fun park Αριστεράς να επιχείρησαν να κρύψουν και το δικό τους σχέδιο για «αντιμνημονιακό μέτωπο μπλα μπλα μπλα με άξονα την Αριστερά, χαχαχα», αλλά πετάχτηκε η Παναγία απο την εικόνα και τους πήρε στο κυνήγι. Πόση μπαρούφα σε ένα Μοναστήρι;
Τελικά, η Μεγαλόχαρη μάς λυπήθηκε και μετά από καμιά 50αριά χιλιόμετρα στην Ελλάδα του Μαυρογιαλούρου, επιστρέψαμε στην Ελλάδα του Σημίτη και στην Εγνατία.

(Εκ των υστέρων μάθαμε ότι είχε γίνει σοβαρό τροχαίο δυστύχημα, για αυτό και η εκτροπή κυκλοφορίας).

Γλιτώσαμε τα διόδια, στερηθήκαμε όμως τις σήραγγες και συνεχίσαμε σε μεγάλες ευθείες μέχρι την Καστοριά. Στη διαδρομή, παρέα τα πελώρια εργοστάσια της ΔΕΗ, οι ατελείωτες μελαγχολικές εκτάσεις γης και ένα τοπίο λιγότερο πράσινο από όσο το περίμενα. Κάπου προς Κοζάνη χάζευα -ενώ οδηγούσα- έναν αγρότη να καλλιεργεί τα χωράφια του με θέα ένα τερατώδες εργοστάσιο της ΔΕΗ που κάπνιζε μανιωδώς. Αναρωτιόμουν πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι αυτός ο άνθρωπος για το μέλλον.
Μέχρι που φτάσαμε στην Καστοριά. Καμάρωσέ την επάνω. Από την πρώτη στιγμή που την αντικρύζεις απλωμένη στη λίμνη, εντυπωσιάζεσαι. Και ας έκανε περισσότερη ζέστη από όση περίμενα. Μάλλον φταίει αυτή η εμμονή μου ότι κανένα άλλο μέρος δεν είναι τόσο ζεστό όσο η Αθήνα. Λάθος άποψη. Η πόλη είναι η χαρά του φωτογράφου. Η λίμνη με τις βάρκες, μοντέρνες και παλιές, το πλαγκτόν που μυρίζει, αλλά προσφέρει εικόνες σαν από πίνακα ζωγραφικής, τις κλειστές αποβάθρες. Είναι σχεδόν αδύνατον να σταματήσεις να βγάζεις φωτογραφίες.
Τα πουλιά έχουν το δικό τους πρόγραμμα. Πολύ συχνά στέκονται κοντά στην όχθη, όπου βρίσκονται οι καφετέριες (με φτηνό καφέ) και περιμένουν υπομονετικά να πέσει κανένας μεζές. Ορισμένα σκαρφαλώνουν και επάνω στα τραπέζια.
Στην Καστοριά υπάρχουν εκατοντάδες εκκλησίες και αρχοντικά. Τα σπίτια πάντα έχουν πολλές και μεγάλες ιστορίες να διηγηθούν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπενθυμίζουν την εμπορική άνθηση που γνώρισε η περιοχή πριν από μερικούς αιώνες. Καταστήματα με γούνες υπάρχουν και σήμερα με τις ταμπέλες στα ρώσικα. Σίγουρη πελατεία.
Πολλά αρχοντικά δυστυχώς ρημάζουν. Κάθεσαι και τα κοιτάς και αναρωτιέσαι ποια ανθρώπινη ιστορία με κληρονόμους και γραφειοκρατίες κρύβεται από πίσω. Σε έναν οδηγό πάντως διάβασα ότι στην Καστοριά απαντάται ένα ιδιότυπο μακεδονικό αρχιτεκτονικό στυλ: τα σπίτια στο εσωτερικό είχαν ξυλόγλυπτες οροφές και πολύχρωμους γυάλινους φεγγίτες.
Φυσικά η πόλη έχει τρελή ανηφόρα: χτισμένη σε υψόμετρο 600μ. σου βγάζει λίγο την πίστη. Τα δρομάκια όμως είναι πανέμορφα. Ακόμα και οι νεότερες κατασκευές προσπαθούν -όχι πάντα με επιτυχία- να κρατηθούν κοντά στο αρχιτεκτονικό στυλ των παλαιότερων. Σπάνιο πράγμα για την Ελλάδα της τιμημένης αντιπαροχής.

Η μεγάλη έκπληξη-ανακούφιση της επίσκεψης: η Amy Winehouse δεν πέθανε, αλλά μετακόμισε στην Καστοριά. Μεταξύ μας, καλά έκανε. Η πόλη σε φτιάχνει από μόνη της. Αντε, εγώ σου λέω και με λίγο σνιφάρισμα από φυτο-πλαγκτόν. Σίγουρα πράγματα.

ΥΓ Είσαι πολύ τυχερός, αγαπητέ μας φίλε, που ζεις εκεί. Ευχαριστούμε για την ξενάγηση, τις βόλτες γύρω από τη λίμνη και τη φιλότιμη προσπάθεια να εξηγήσεις σε ορισμένους της παρέας, πώς το north side και το south side είναι η ίδια πόλη! Πρέπει να έρθουμε και πάλι, γιατί έμειναν εκκρεμότητες.
* Περισσότερες φωτογραφίες, εδώ

Σώβρακα

2011-08-15T18:39:00.011+03:00

Για καμάρωσέ το εδώ δίπλα το Cristinάκι. Κανονικά ο τίτλος αυτού του post είναι «σας πήρα τα σώβρακα», αλλά ίσως κάτι άλλο προκύψει μέχρι το τέλος. Που λες, είχαμε προκριματικές εκλογές στην πατρίδα. Νέος θεσμός γνωστός με τα αρχικά PASO, το οποίο μεταφράζεται «ανοικτές, ταυτόχρονες, υποχρεωτικές προκριματικές» εκλογές.
Γίνεται σε αρκετές χώρες της Νοτίου Αμερικής και θυμίζει λίγο τις προκριματικές που κάνουν στις ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι. Ξέρεις, εκεί που μαζεύονται 30 υποψήφιοι Ρεπουμπλικάνοι και ο μέσος Αμερικάνος τουρίστας καλείται να διαλέξει: θέλω αυτόν που θα εξαφανίσει όλους τους Κινέζους, τον άλλον που θα κάψει τα βιβλία του Δαρβίνου, τον άλλον που θα εκτελεί με συνοπτικές τους Μεξικάνους μετανάστες ή τον άλλον που θα κάψει τους γκέι;
Στην Argentina, που λες, οι προκριματικές έγιναν με σκοπό οι ψηφοφόροι να διαλέξουν ποιος υποψήφιος από το κόμμα της αρεσκείας τους θα δώσει την προεδρική μάχη του Οκτωβρίου. Υποτίθεται δηλαδή ότι από κάθε κόμμα θα υπήρχαν περισσότεροι από έναν...
Όμως, όλα τα κόμματα είχαν ήδη διαλέξει έναν υποψήφιο, οπότε ο κόσμος τελικά κλήθηκε να ψηφίσει πρόεδρο δύο μήνες νωρίτερα. Και τι έβγαλε η κάλπη; Το Cristinάκι πήρε μόνο το 50,07% των ψήφων και ο επόμενος υποψήφιος το 12%. Υπόψη ότι ο «επόμενος» προέρχεται από το ιστορικότερο κόμμα της χώρας, τους Ριζοσπάστες. Από τα σπλάχνα τους βγήκαν ορισμένοι από τους σπουδαιότερους πολιτικούς της Argentina. Και στο λέω εγώ, ο Περονιστής. Ριζοσπάστης ήταν και ο μακαρίτης ο Raúl Alfonsín, o οποίος για κάποιον ανεξήγητο λόγο έμπλεξε με τις γραφικότητες του επίσης μακαρίτη Ανδρέα, τη δεκαετία του 1980 και την «Πρωτοβουλία των 6». Μυστήρια πράγματα. Oι ριζοσπάστες όμως εξακολουθούν να είναι ταυτισμένοι με το ελικόπτερο που πέταξε πάνω από την Casa Rosada το 2001 και την αδυναμία γενικώς να κυβερνήσουν, παρά τις καλές προθέσεις.

(Ο γιος του μακαρίτη του Alfonsín, ο Ricardo είναι αυτός που πήρε το 12% και έμεινε δεύτερος).

Το αποτέλεσμα θα μπορούσε απλά να είναι σαρωτικό, γιατί το Cristinάκι είναι το Cristinάκι. Το Cristinάκι ωρίμασε απότομα, όταν πριν ένα χρόνο «έφυγε» από τη ζωή ο Néstor Kirchner. Είναι μια σπάνια περίπτωση περονιστή ηγέτη: ξέρει να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες και να αφήνει πίσω το (κατά περίπτωση) χτες του περονισμού.
Είναι όμως και ενδεικτικό της αδυναμίας των υπόλοιπων κομμάτων να συνεργαστούν και να παρουσιάσουν μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Δυστυχώς. Υποτίθεται ότι έγιναν προσπάθειες συνεργασίας, αλλά το πρωί συμφωνούσαν, το μεσημέρι διαφωνούσαν, το απόγευμα τσακώνονταν και το βράδυ πλακώνονταν. Και έτσι το Cristinάκι έκανε μια πρόβα δεύτερης θητείας με το ονειρεμένο 50,07%.
Kαι το ακόμα πιο εντυπωσιακό; Η Argentina εξακολουθεί να είναι μια χώρα, όπου ο Περονισμός ψηφίζεται σχεδόν από το 70% του εκλογικού σώματος: είτε πρόκειται για το κεντροαριστερό-πατριωτικό-φωνακλάδικο Cristinάκι, είτε τον ξεμωραμένο συντηρητικό Duhalde, είτε τον κεντρώο λιμοκοντόρο Saá.
Tέτοια ποσοστά δεν πήρε ούτε ο μακαρίτης ο Ανδρέας, όταν ερχόταν στην εξουσία το 1981 με τη δέσμευση να διορίσει τα 2/3 των Ελλήνων στο Δημόσιο. Πάντως είμαστε αχάριστος λαός: ο Ανδρέας έταξε Δημόσιο και πήρε μόνο 48%. Και ο trendy και fit Γιώργος υποσχέθηκε ότι «λεφτά υπάρχουν» και μετά βίας τσάκωσε ένα 44%. Και σκέψου ότι είχαν βγει και οι γριές από τα μνήματα να μαυρίσουν τον τέως καταλληλότερο (και νυν βουβό πρόσωπο).

Τι ωραία που θα ήταν να είχαμε και εδώ προκριματικές Cristinάκι μου! Όχι για να διαλέξουμε υποψήφιο αρχηγό, αυτό έχει κριθεί: το ΠΑΣΟΚ είναι οικογενειακή επιχείρηση, η ΝΔ έκανε «Καλλικράτη» και συγχωνεύθηκε με την Πολιτική Ανοιξη και ονομάστηκε «Νέα Αριστερά», στον Περισσό το μαγαζί είναι privé και ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα 100χρονα της Οκτωβριανής με βουντού στην τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα που την καταράστηκε και άντεξε μετά βίας 4 δυστυχισμένες γενιές (οι ευτυχισμένες θα έρχονταν μετά), στον ΛΑΟΣ έχουν αρχηγό ατακαδόρο και υπαρχηγό τη λατρεμένη Φρειδερίκη, και στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν τα χάλια τους, που είναι το ίδιο. Συμπέρασμα: αρχηγούς έχουμε.
Θα ήταν όμως ωραίο να κάναμε και εδώ προκριματικές για να διαλέξουμε π.χ. ποιο κόμμα λέει τις μεγαλύτερες μπαρούφες, ποιο κόμμα έχει τα πιο χυδαία πολιτικά στελέχη, ποιο κόμμα έχει τους πιο γραφικούς ή τους πιο σοβαροφανείς. Ιδού θέματα για το δημοψήφισμα που θέλεις να κάνεις τον Σεπτέμβριο, trendy και fit Γιώργο. Τόλμησέ το!
Διότι όπως είπε και το Cristinάκι με το που «πήρε τα σώβρακα», αν ακούγαμε πιο συχνά τι λέει η κάλπη, θα είχαμε καταφέρει να κάνουμε λιγότερα λάθη. Και για να στο συμπληρώσω: αν ακούγαμε τι λέει η κάλπη, δεν θα μουτζώναμε την Βουλή οι μεν και δεν θα περιγράφαμε τα προβλήματα οι δε.

Ο τίτλος θα είναι αυτός που ξεκινήσαμε. Αλλον δεν βρήκα.

Απορίες

2011-08-09T21:19:00.007+03:00

Προφητική η λατρεμένη μου Mafa: εδώ και δεκαετίες το έχει κρεμάσει το ταμπελάκι στον πλανήτη: Προσοχή! Εκτελούνται έργα ανεύθυνων.

Τι βαρετή που είναι αυτή η συζήτηση. Για τους πολιτικούς που πήγαν διακοπές και τις αγορές που βρήκαν την ευκαιρία να τους προσπεράσουν. Απορία πρώτη: οι αγορές περίμεναν να πάει διακοπές η γαϊδάρα η Μέρκελ σε ένα rooms to let, o τσιγκούνης ο Κάμερον στην Τοσκάνη και ο Οbama στο χωριό της τριτοξαδέλφης του για να επιτεθούν; Τόσα χρόνια που ο δικός μας τέως καταλληλότερος (και νυν βουβό πρόσωπο) ήταν μονίμως σε διακοπές με εκείνα τα δυσοίωνα μούτρα, γιατί δεν έκαναν μια επίθεση της προκοπής; Γιατί τέτοιες διακρίσεις; Εντελώς μεταξύ μας, δεν ξέρω αν οι «αγορές» είναι κακοί άνθρωποι, αυτό που ξέρω είναι ότι κάποιοι είναι λύκοι γιατί κάποιοι άλλοι είναι πρόβατα. Έχω και ένα ωραίο T-shirt από το Kukuxumusu με σχετικό θέμα.
Ακουσες το άλλο; Κροκοδείλια δάκρυα χύνονται στην καλοκαιρινή TV γιατί -λέει- θα αυξηθεί ο ΦΠΑς στα είδη εστίασης. Θα πάει 23% όταν οι «ανταγωνιστές» μας τον έχουν στο 8%. Απορία δεύτερη: γιατί ο πανούργος Βενιζέλος δεν κάνει ένα κόλπο; Να ρίξει τον ΦΠΑ στο 8% για να δούμε πόσοι από αυτούς που κλαίνε θα ρίξουν τον καφέ και το σουβλάκι στο €1. Θα μου πεις, κάποιοι είναι λύκοι, γιατί κάποιοι άλλοι είναι πρόβατα.
Είπα κροκοδείλια δάκρυα και θυμήθηκα τον ορυμαγδό ανακοινώσεων για τον θάνατο του Αναστάση Πεπονή. Απορία τρίτη: Είναι η ιδέα μου ή είναι όντως χυδαίο να μιλάνε με θαυμασμό για τον εκλιπόντα τα κόμματα που έκαναν κουρέλι το ΑΣΕΠ; Μόνο το λύκο με τα πρόβατα δεν διόρισαν στο Δημόσιο. Και θα πάνε και στην κηδεία του. Τέτοιο θράσος.
Μόλις θυμήθηκα ένα τεμάχιο που άκουσα να λέει με ειρωνικό ύφος: θα βγει άραγε ο Κάμερον να πει ότι τα επεισόδια στο Λονδίνο το έκανε ο συριζα; Δεν άντεξα και του απάντησα: καταρχήν οι Βρετανοί -και λόγω ιδιοσυγκρασίας- δεν θα είχαν ποτέ σύριζα και γραφικούς Αλέκους. Κατά δεύτερον, στην υποθετική περίπτωση που θα συνέβαινε αυτό, δεν θα το έλεγε ο Κάμερον, αλλά η λατρεμένη μου Αλέκα. Η συζήτηση φυσικά άναψε με το τεμάχιο να υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός ευθύνεται για όλα. Απορία τέταρτη: είναι απλά βλακεία ή έλλειψη παιδείας να μην αναγνωρίζεις το αυτονόητο: η απελπισία και η αγανάκτηση είναι παντός καιρού και ποικίλου περιεχομένου. Εδώ και χιλιάδες χρόνια υπήρχαν και θα υπάρχουν Σπάρτακοι. Λύκοι άλλης κοπής που θα προσπαθούν να ξυπνήσουν πρόβατα. Με ασπίδες, με πέτρες, με γκιλοτίνες, με τσεκούρι, βάζοντας το κορμί τους μπροστά σε «κόκκινα» τανκς, γιουχάροντας σιχαμερούς «συντρόφους», ρίχνοντας διεφθαρμένους δικτάτορες και ελέω θεού καθεστώτα, στέλνοντας μηνύματα σε twitter και Facebook. Μόνο αν πέσει μετεωρίτης θα σταματήσει αυτό. Όποιο και να είναι το σύστημα. Σημείωσε όμως και κάτι άλλο πριν πιάσουν δουλειά οι απανταχού Λάκηδες: στη Βρετανία οι νέοι δεν έκαψαν τράπεζες, ούτε άνοιξαν σούπερ μάρκετ για να φάνε. Τα πρώτα και κύρια «θύματα» της εξέγερσης είναι τα gadgets και τα αθλητικά είδη. Ο αποκλεισμός από μια κοινωνία που καταναλώνει.
Εν τω μεταξύ, δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά δεν έχω καταλάβει αυτή τη διαφήμιση με τη φέτα Ήπειρος. Τη βάζει στο πιάτο και την πάει βόλτα. Ώρες ολόκληρες η φέτα ταξιδεύει. Απορία πέμπτη: αν βρεθώ στην Ήπειρο μπορώ να παραγγείλω φέτα και να μου την φέρουν αμέσως; Δεν θέλω να ακούσει κλαρίνα, ούτε ρυάκια, ούτε αεράκια. Μια χαρά μπορώ να την φάω και έτσι. Είμαι λύκος και αυτή είναι φτιαγμένη από πρόβατο.

Και κάνει και μια ζέστη.

Αγελάδα

2011-07-29T00:15:00.007+03:00

Eίναι όμως τρομερό: βάζεις να δεις μια αργεντινή ταινία και πέφτεις πάνω στον ίδιο ηθοποιό. Ricardo Darín, ίσως ο σπουδαιότερος της γενιάς του, για αυτό και περιζήτητος. Δες ταινία: Un cuento chino (ένα κινέζικο παραμύθι). Γενικά (και) στην ισπανική γλώσσα ό,τι φέρει τον προσδιορισμό «κινέζικο» είναι αρνητικά φορτισμένο. Έτσι ένα κινέζικο παραμύθι δεν είναι τίποτε άλλο από μια εξωφρενική ιστορία, που απλά εδώ αποκτά και κυριολεκτική σημασία.
Μια εξωφρενική ιστορία σαν την ίδια τη ζωή. Αυτό είναι το motto του πρωταγωνιστή Roberto, ο οποίος ζει σχεδόν απομονωμένος ένα είδος ζωής που έχει σταματήσει στο παρελθόν. Μοναχικός, μισάνθρωπος, γκρινιάρης, λάτρης της ρουτίνας και του αυτοματισμού. Έχει βέβαια τους λόγους του. Ακλόνητους λόγους, τους οποίους λατρεύει όσο και τις αλλόκοτες συλλογές του.
Μέχρι που η ζωή φέρνει στο δρόμο του έναν Κινέζο. Έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο-θύμα ενός άλλου κινέζικου παραμυθιού με πρωταγωνίστρια μια αγελάδα.
Και επειδή την έπαθε από αγελάδα, ο Κινέζος βρέθηκε στην πατρίδα της αγελάδας και στο Buenos Aires, να αναζητά τους συγγενείς του. Χωρίς να μιλά ισπανικά, χωρίς δεκάρα επάνω του, χωρίς στον ήλιο μοίρα.
Βρέθηκε όμως μπροστά του ο μισάνθρωπος Roberto, «πρόθυμος» να τον βοηθήσει. Γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί η ζωή είναι εξωφρενική και επειδή το βλέμμα του «κρύβει ευγένεια και μελαγχολία». Και ας μην το ξέρει.
Ένας Κινέζος και ο Roberto συνυπάρχουν για λίγες ημέρες στο σπίτι του δεύτερου χωρίς να μπορούν να επικοινωνήσουν. Με τον Roberto να ψάχνει λύση στο δράμα του Κινέζου. Και ψάχνοντας να βρει λύση σε ένα δράμα που προκάλεσε μια αγελάδα, τελικά βρίσκει λύση και στα δικά του δράματα. Όπου και εκεί - τι ειρωνία- πρωταγωνιστεί μια αγελάδα. Και η ιδιοκτήτριά της.
Πρωτότυπη ταινία πάνω σε ένα θέμα που συναντάς συχνά: πώς το εξωφρενικό της ζωής -σαν ένα κινέζικο παραμύθι- σε αλλάζει. Και αστεία. Προφανώς γελάς όταν βλέπεις δύο ανθρώπους χωρίς κοινή γλώσσα-κουλτούρα να προσπαθούν να επικοινωνήσουν.
Ο Ricardo Darín είναι μια ταινία μόνος του. Ό,τι και να παίξει.
Και όπως συμβαίνει συνήθως, οι ταινίες από την πατρίδα με κάνουν να θέλω να γυρίσω. Και αυτό δεν είναι κινέζικο παραμύθι.

Ιδού και το τρέιλερ. Έχει και αγγλικούς υπότιτλους αρκεί να κάνεις κλικ στην ένδειξη CC. Δεν έχει βέβαια ιδιαίτερη σημασία. Αν ο Roberto κατάλαβε τον Κινέζο, είμαι βέβαιος ότι και εσύ θα τους καταλάβεις.

Celeste

2011-07-26T13:46:00.014+03:00

Mέσα στο ζοφερό κλίμα των ημερών, ήρθε και μια ευχάριστη είδηση: Μην μπερδεύεσαι με τα παιδιά δίπλα. Δεν είναι Έλληνες που πανηγυρίζουν τα αποτελέσματα της Συνόδου και το «Σχέδιο Μάρσαλ». Είναι orientales, δηλαδή Uruguayos, οι οποίοι πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Copa América. Σκεπασμένη από μια σημαία που μοιάζει με τη δική μας και έναν ήλιο που επίσης μοιάζει με τον δικό μας.
Το σήκωσαν με λίγα λόγια και με συνοπτικές διαδικασίες. Είναι αυτό που λέμε ήρεμη δύναμη.
Χωρίς τα (πολύ) ακριβά αστέρια στην ομάδα, σαν τα δικά μας τα ψοφίμια -μιλάω για τους Argentos- και προφανώς χωρίς την αντίστοιχη πίεση από τους φιλάθλους, πήραν το καραβάκι, διέσχισαν τον Río de la Plata, έφτασαν στο Buenos Aires, έπαιξαν μια συμπαθητική μπάλα, απέκλεισαν τα δικά μας τα ψοφίμια, πήραν την Κούπα, ξαναπήραν το καραβάκι, διέσχισαν εκ νέου τον Río de la Plata και γύρισαν σπίτι. Απλά πράγματα...
Σε περίπτωση που είχες απορία για το ποιους νίκησαν στον τελικό, ιδού φυσιογνωμίες. Πρόκειται για οπαδούς της Paraguay, οι οποίοι ετοιμάζονται να φορέσουν τη μαύρη πλερέζα. Υπήρχε και μια πολύ διάσημη οπαδός, η οποία έβγαινε φωτογραφίες με τα βυζιά έξω και αυτό υποτίθεται ότι ήταν χαριτωμένο... No further comment. Στη φωτογραφία, πάντως, επάνω δεν υπάρχει τίποτα το χαριτωμένο. Μόνο οι πολύ γνωστές (για όσους έχουν βρεθεί στο Buenos Aires) πλαστικές καρέκλες, οι οποίες εκεί είναι χορηγία της Coca Cola. Όπως κατάλαβες, ο τελικός ήταν Uruguay-Paraguay και το σκορ 3-0. Πρόσεξε τώρα λεπτομέρεια. Τα ονόματα των δύο χωρών προέρχονται από τη γλώσσα Guaraní, η οποία στην Paraguay είναι επίσημη μαζί με τα ισπανικά. Uruguay=ποταμός των πολύχρωμων πουλιών. Paraguay=ο ποταμός που γεννά μια θάλασσα (σύμφωνα με μια εκδοχή).
Ποταμός, ξε-ποταμός, την έφαγαν άσχημα οι guayos...
Και εδώ οι νικητές με την κούπα στο χέρι. Πριν από ένα χρόνο δάκρυσαν που έχασαν και την τρίτη θέση -στο Mundial- φέτος όμως δικαιώθηκαν. Ενημερωτικά, η εθνική ομάδα της Uruguay είναι οι celeste (γαλάζιοι), ενώ τα δικά μας τα ψοφίμια είναι οι albiceleste (γαλανόλευκοι).
Το γνωστό πούλμαν της επιστροφής, διασχίζει τους δρόμους του Montevideo. Έπεσε τρελό ξενύχτι σε μια πόλη μελαγχολική, αλλά με ευγενέστατο κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα σου αρέσει το Montevideo, αν προηγουμένως έχεις βρεθεί στο Buenos Aires. Εμένα όμως είναι στην καρδιά μου.
Υπόψη ότι οι τροπαιούχοι γλίτωσαν τη συγκέντρωση σε αντίστοιχο Καλλιμάρμαρο και φυσικά τις εμετικές ομιλίες τράγων και άλλων «επισήμων». Όπως είχε συμβεί στη δική μας παράγκα το 2004.
Η μόνη ευχάριστη είδηση των ημερών...

Quiz

2011-07-15T13:13:00.004+03:00

Καιρό έχουμε να σκαρώσουμε ένα quiz να πάνε κάτω και τα φαρμάκια τα καλοκαιρινά.
Η κρίση είναι πιασάρικο θέμα, που ενίοτε αναδεικνύει και «ηγέτες», «καταλληλότερους πρωθυπουργούς», «σωτήρες» και «βουβά πρόσωπα».
Για να μην σου πω και για τα σουξέ του καλοκαιριού. Το θέμα είναι πόσο απαισιόδοξος είσαι όταν ακούς όλα αυτά που ακούς. Για κάνε μια προσπάθεια:

1. Σε πόσο καιρό πιστεύεις ότι θα χρεοκοπήσουμε;
α. Καλά, δεν έχουμε ήδη χρεοκοπήσει;
β. Αν κρίνω από το ελάχιστο λάδι που μας έφερε φέτος η θεία Φυστικούλα, πλησιάζει η ώρα. Προφανώς η άτιμη κράτησε το καλύτερο στην αποθήκη για τη μαύρη αγορά.
γ. Δεν ανησυχώ. Η χρεοκοπία θα είναι ένα απλό «πιστωτικό γεγονός». Μετά θα γίνουν εκλογές, θα βγει ο Σαμαράς και θα μας σώσει η υπουργός Οικονομικών Παρθένα Φουντουκίδου με το «Ζάππειο 2».

2. Σε ποια βαθμίδα υποβάθμισης μας έχουν τώρα οι Οίκοι αξιολόγησης;
α. Εύκολο: CCC, όπως θα έλεγε και ο Γιώργος Τσαλίκης.
β. Αυτά είναι τα παιχνίδια του διεθνούς κεφαλαίου της ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΟΗΕ-ΟΟΣΑ-UNICEF-UNIVERSAL-MGM-PLAYSTATION και για αυτό οι εργαζόμενοι πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
γ. Εγώ από Οίκο μόνο την Gallery Lefakis ξέρω. Από την οποία αγοράσαμε κάτι ωραιότατα σκουλαρίκια μόνο 45 ευρώ (+145 ευρώ έξοδα αποστολής). Και σκάει μύτη ένα κούριερ με κάτι μάτια, άστα να πάνε. Μέχρι και η κατάκοιτη η θεία Βερυκοκούλα κολάστηκε και μετά έψαχνε στη σύνταξη των 300 ευρώ (μεικτά) να δει αν τις φτάνουν να παραγγείλει σκουλαρίκια.

3. Η πρώτη κίνηση που θα κάνεις μόλις με το καλό χρεοκοπήσουμε:
α. Τα κλασικά. Πρώτα θα πάμε τράπεζα, μετά στο σούπερ μάρκετ και μετά στα Public για να απαλλοτριώσουμε ένα iPhone, ένα iPAd και όλη τη βιβλιογραφία της Χρ.Δημουλίδου και της Αλκυόνης Παπαδάκη.
β. Θα ανοίξω να βλέπω ειδήσεις στο Star. Τουλάχιστον εκεί δεν έχασαν ποτέ την αξιοπρέπειά τους.
γ. Βασικά θα πάρω το μωρό μου αγκαλιά και θα περάσουμε φίνα. Η αγάπη δεν χρεοκοπεί ποτέ.

4. Ποιο κανάλι εμπιστεύεσαι περισσότερο για ενημέρωση αυτές τις μέρες;
α. Παραδοσιακά το γνωστό χυδαίο παρεάκι. Έχει πλάκα να βλέπεις ανθρώπους να φτύνουν εκεί που μέχρι χθες έγλειφαν με ύφος ένοχου νηπίου που μόλις έχει πετάξει κάτω TV Plasma.
β. Το έχω γυρίσει σε Τράγκα. Το υποκριτικό του ταλέντο και το σπάσιμο της φωνής θα γέμιζε Επίδαυρο ακόμα και με 45C.
γ. Σταθερά κανάλι Βουλής. Αφού δεις σε επανάληψη τον Ακη στην Ολομέλεια να υποστηρίζει ότι δεν αναγνωρίζει -λέει- το ΠΑΣΟΚ, σου πετάει μετά και μια τριλογία Μπέργκμαν. Τι άλλο να ζητήσεις;

5. Ποιος ηγέτης της ΕΕ ευθύνεται περισσότερο για την κρίση;
α. Για όλα φταίει ο Επίτιμος
β. Ο Επίτιμος και η μαϊμού ο Τρισέ
γ. Ο Επίτιμος και η γνωστή γαϊδάρα Μέρκελ

6. Ποιος ηγέτης της ΕΕ χειρίζεται καλύτερα την κρίση;
α. Ο Μπερλουσκόνι γιατί έχει γκόμενες
β. Ο Σαρκοζί γιατί έχει σύζυγο-γκόμενα
γ. Ο trendy-fit Γιώργος γιατί έχει όλους εμάς

7. Ποιο κόμμα έχει τις καλύτερες προτάσεις για έξοδο από την κρίση;
α. Εννοείται ο Σαμαράς με το «Ζάππειο 2». Μαζί με το προαύλιο.
β. Ο Τσίπρας. Αφού πρώτα βρεθεί το GPS με το οποίο θα συναντηθούν οι δυνάμεις του σοσιαλισμού.
γ. Ο Mickey, το Αρμα του Δημαρά και ο γραφικός Αλέκος. Πατρινό καρναβάλι για πάντα.

8. Την ημέρα που θα χρεοκοπήσουμε (μέχρι 3 απαντήσεις):
α. Όλοι θα καταγγέλουν όλους σε χιλιάδες τηλεοπτικά παράθυρα
α. Το ΠΑΜΕ θα στήνει ένα ακόμα performance και κάποιοι εργατοπατέρες θα διαδηλώνουν για τον «δημόσιο χαρακτήρα» κάποιου οργανισμού.
α. Μια ομάδα γραφικών θα ιδρύει ένα ακόμα Κίνημα για να μας σώσει. Και κάποιοι Λάκηδες θα στηρίζουν συγκινημένοι.
β. Η μούμια καλής θελήσεως της UNESCO θα κάνει τη δουλειά της
β. Η θεότητα Δέσποινα Μοιραράκη θα πουλά μπουχάρες με δώρο το DVD του γάμου της.
β. Ο θεός Τάσος Αρνιακός θα στήνει ρίμες με πρελούδια για μετεωρολογικά φαινόμενα.
γ. Στο «Κους Κους» θα γίνεται διεξοδική ανάλυση των δηλώσεων της Mακρυ-something για τον Xατζη-something.
γ. Θα γίνεται το 1455ο υπουργικό συμβούλιο, όπου ο trendy-fit Γιώργος θα μιλά για το πατριωτικό καθήκον και το άνοιγμα άλλων 4.500 κλειστών επαγγελμάτων.
γ. Θα παίζει μια κασέτα όπου ο Μάκαρος θα μιλά με μια «αγορίνα» για τα στημένα.

9. Τελικά, ποιος φταίει για την κρίση;
α. Όλοι οι άλλοι
β. Κάποιοι άλλοι
γ. ο Επίτιμος, οι εβραίοι και ο πάπας που δεν έστειλε βοήθεια και έπεσε η Βασιλεύουσα.

Αποτελέσματα:
Περισσότερα Α: Δεν υπάρχει γιατρειά για την απαισιοδοξία σου. Προτείνω να μετακομίσεις στον Καναδά, όπου όλο και κάποια δουλίτσα υπάρχει
Περισσότερα Β: Αρκετά απαισιόδοξος ή μήπως προσποιείσαι; Σε έχω ικανό να φύγεις για Γερμανία.
Περισσότερα Γ: Πέρα βρέχει. Η ζωή είναι ωραία και καλά κάνεις. Όπως λέει και η Αλκηστίς, Πάμε Χαβάη σε μία ρόδα.

Βόλτα

2011-07-12T08:57:00.022+03:00

Eυτυχία είναι να ξεκλέβεις ένα Σαββατοκύριακο και να ταξιδεύεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Ακόμα και με το λεωφορείο. Κάποιος μου είπε: πω πω, ταλαιπωρία. Διαφωνώ. Με τη σωστή παρέα απολαμβάνεις τη διαδρομή, τις (πειρατικές) ταινίες που έχει εξασφαλίσει για σένα το ΚΤΕΛ και τα χιλιάδες διόδια που θα σταματήσεις. Από κοντά και οι παλαιοί γνωστοί που θα ανταμώσεις στο καφέ που θα κάνει στάση ο οδηγός. Γιατί η Ελλάδα είναι μια γειτονιά. Και γνωστοί υπάρχουν παντού.
Θα στο πω χωρίς κομπλεξισμούς και ανοησίες. Τη ζήλεψα τη Θεσσαλονίκη. Δεν έχει γίνει η μισή γκέτο (όπως η Αθήνα), δεν βρωμάει η μισή κατρουλιό (όπως η Αθήνα) και δεν είναι πνιγμένη η μισή στα χημικά του Παπουτσή (όπως η Αθήνα). Επίσης δεν είναι χεσμένη από τα περιστέρια (όπως η Αθήνα), ούτε βέβαια έχει το προνόμιο η κεντρική της πλατεία να θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο, επειδή οι «κουκουλοφόροι» του Παπουτσή σπάνε μάρμαρα για να περνάει η ώρα. Τη ζήλεψα γιατί είναι ακόμα πόλη. Όχι ένας κατήφορος χωρίς σταματημό.
Υπάρχουν βέβαια και τα γνωστά προβλήματα. Όπως της συνεννόησης.
Πρόσεξε μαγαζί επάνω: «Οβελιστήριο διά χοιρός». Το καταλάβαμε. «Κλέφτικο», «μπριζόλα», «Ελασσωνίτικο», «κοντοσούβλι», «κοκορέτσι». Τα καταλάβαμε. Έχει και φωτογραφίες. Αυτό το «σούβλες σε σάντουιτς» σού λέει εσένα κάτι; Εγώ ακόμα προσπαθώ να το οπτικοποιήσω. Φαντάζεσαι μια σούβλα σε σάντουιτς; Και άντε τη χώρεσες. Τι σάλτσα θα βάλεις; Πώς είπες; Δεν την λένε σάλτσα, αλλά αλοιφή; Τα ύστερα του κόσμου! Σούβλα σε σάντουιτς με αλοιφή. Μάλιστα...
Πάμε παρακάτω. Εδώ μια πανδαισία από μπουγάτσα: με τυρί (δηλαδή τυρόπιτα), με κρέμα (δηλαδή μπουγάτσα) και με κρέας (δηλαδή κρεατόπιτα). Δεν θα τσακωθούμε γιατί μας τις έφερνες κάθε πρωί στην πόρτα μας. Ασε που όλα στο ίδιο στομάχι καταλήγουν. Χώρια που μας ξελάσπωσες σε ένα σουβλατζίδικο. Με σκονάκι που σου περάσαμε κάτω από το τραπέζι παραγγείλαμε. Τι να ζητήσω τώρα εγώ; Δύο καλαμάκια; Ας γελάσω... Εδώ ένα εξαιρετικά όμορφο πιάτο σε ένα ακόμα πιο όμορφο εστιατόριο με υποδειγματική εξυπηρέτηση. Εκεί οι παραγγελίες ήταν πιο εύκολες: Εγώ για παράδειγμα πήρα το «μπιφτέκι του κολυμβητή» και στο απέναντι τραπέζι τη «σούφρα του πασά». Απλά πράγματα. Στην ευρηματικότητα και το χιούμορ η γλώσσα είναι μία. Θα μου πεις, όλο τρώγατε; Εντάξει, τρώγαμε. Κάναμε όμως και τις βόλτες μας. Δες εδώ την παραλία μέσα από το γνωστό καραβάκι-καφετέρια. Χαλαρά. Και ο ήλιος ετοιμαζόταν να πέσει για να δώσει άλλο χρώμα στα κτίρια και το νερό. Μην σου πω και στους ανθρώπους. Υπόψη ότι εκεί κάπου στην παραλία βρίσκεται και το άγαλμα του «εθνάρχη» για το οποίο έγινε μεγάλο τζέρτζελο. Κατά τύχη το πρόσεξα. Υποθέτω ότι μόνο κατά τύχη μπορεί κάποιος να το προσέξει, παρά την ασπρίλα του. Έχει τόσα άλλα πράγματα να θαυμάσεις στην παραλία, που χέστηκες για τον «εθνάρχη». Στην τελική, άμα ήταν να ικανοποιήσουμε το γεροντικό πείσμα-alzheimer του αδελφού του, χαλάλι του. Δεν είναι όμως φοβερό; Από τους «εθνάρχες» και τους «αυτοδημιούργητους» γεννιούνται οι μεγαλύτεροι ρεμπεσκέδες-κοπρόσκυλα.
Και αν κάποιος σου πει ότι θα σε πάει στο Φεγγάρι, να ξέρεις ότι αυτό εδώ εννοεί. Ρομαντισμός και ευρηματικότητα ένωσαν δυνάμεις. Μην κοιτάς τους μπάκουρες που συνωστίζονταν για να μου χαλάσουν τη φωτογραφία, στην πραγματικότητα όλη η παραλία ήταν μια αγκαλιά. Και όσο το φως λιγόστευε, η εικόνα γινόταν πιο όμορφη, όπως βλέπεις...
Κάτω ένα ζευγαράκι, το οποίο μυρίστηκε την αδιακρισία μου και έλυσε τους ζυγούς. Καλά έκανε. Με συγχωρείτε παιδιά για την ολιγόλεπτη διακοπή, εγώ βασικά το χρώμα της θάλασσας ήθελα να πιάσω. Εννοείται ότι μόλις απομακρύνθηκα, επέστρεψαν στην προτέρα κατάσταση... Βρήκα όμως άλλη ευκαιρία. Νεόνυμφοι σε φωτογράφιση στην παραλία παρέα με τους κουμπάρους και δύο κάμερες. Να ζήσετε παιδιά και σας ευχαριστούμε που μας επιτρέψατε να σας κάνουμε άλμπουμ. Εύχομαι έτσι ακομπλεξάριστα να κυλήσει και ο έγγαμος βίος. Κουτσομπολιό: ο γαμπρός κούκλος, η νύφη κούκλα, ο κουμπάρος κούκλαρος, η κουμπάρα καρα-κουκλάρα. Υποθέτω ότι όλοι είναι και ΠΑΟΚ.
Συνάδελφοι ποδηλάτες εν ώρα αναπάυσεως. Πόσο ζήλεψα τον ποδηλατόδρομο της παραλίας! Σου μιλάω για πολλά χιλιόμετρα ποδηλατόδρομο. Και κόσμος, όχι αστεία. Και αριστερά-δεξιά του ποδηλατόδρομου, πονηροί Κινέζοι έχουν στήσει υπαίθριες αγορές με φωτάκια και κόρνες. Μέχρι και εγώ αγόρασα. Ήξερες εσύ Αλέκα μου ότι οι κομμουνιστές Κινέζοι είχαν τέτοιο επιχειρηματικό δαιμόνιο; Τζάμπα η κατήχηση του Μάο και τα εκατομμύρια που σφάχτηκαν στην Πολιτιστική Επανάσταση...
Μπράβο στον δήμαρχο που έφτιαξε αυτό τον ποδηλατόδρομο και αυτή την παραλία. Και κάτσε εσύ στην «πρωτεύουσα» να παίζεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα για να κάνεις μια βόλτα με το ποδήλατο. Ξεφτίλα...
Το λιμάνι της πόλης. Εμένα μου θύμισε κάτι από allou fun park. Σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά τα εργαλεία;Την αμαρτία μου θα στην πω: Τι με ενοχλεί στη Θεσσαλονίκη; Πολύ εκκλησία, μανίτσα μου. Και πολύ προτομή μακεδονομάχου-μακεδονοτέτοιου-μακεδονο-something. Και ούτε ένα άγαλμα της λατρεμένης μου Φρειδερίκης! Έστω ένα μπούστο του έκπτωτου-Πανίκα! Αδικία και αχαριστία.
Επάνω η είσοδος της εκπληκτικής Rotunda, δευτερόλεπτα πριν μπουκάρει ένα γκρουπ Ούγγρων τουριστών. Μετά πήγαμε και στην Αγία Σοφία, αλλά ήταν κλειστή. Οι τράγοι αποφάσισαν ότι το Σάββατο είναι κλειστή. Μην συνεχίσω καλύτερα... Δες εδώ εικόνα. Καφές στην Κρήνη με θέα τον Θερμαϊκό. Λίγο πιο πέρα είχε κάνει απόβαση ένα γκρουπ γριές και έκανε μπάνιο. Στα νερά του Θερμαϊκού, αν έχεις το θεό σου. Θα μου πεις, αν ζεις με τη σύνταξη του ΙΚΑ, πόσο κακό μπορεί να σου κάνει ο Θερμαϊκός;
Πάρε και ολίγη θέα από τα Κάστρα. Πιάτο η πόλη και οι γάμπες φουλ γυμναστική με τόσο περπάτημα. Ωραία η Ανω Πόλη. Στα σοκάκια της ακούς ιστορίες από το παρελθόν: μικρά σπιτάκια με αυλές, κληματαρίες, δύστροπες γάτες και νευρικούς σκύλους. Και παραδίπλα πολυτελή σπίτια με ακριβά αυτοκίνητα και κλιματιστικά inverter συνυπάρχουν με φτωχικές αυλές, ξεχαρβαλωμένους ανεμιστήρες, νιάτα με ακριβά παπούτσια και γριές με τσεμπέρι. Όλος ο κόσμος μια ανάσα από το Κέντρο.
Κλείνουμε με επιστροφή στο Κέντρο. Δίπλα στην Αγορά Μοδιάνο, υπάρχει ένα κτίριο (ή μήπως να το πω οικοδομή;) σε πολύ κακή κατάσταση. Υποψιάζομαι ότι στεγάζει μετανάστες ή πολύ φτωχούς ανθρώπους. Που σίγουρα δεν θα εκτιμούσαν την αδιακρισία μου. Τουλάχιστον ας δουν τα μούτρα μου για να ξέρουν ποιος νοσηρός εγκέφαλος είχε την περιέργεια να φωτογραφίσει τα εσώρουχά τους.
Αυτά προλάβαμε να κάνουμε το Σαββατοκύριακο. Και πολλά ακόμα που δεν χωράνε εδώ. Όχι, στα Λαδάδικα δεν πήγα. Είχα πάει παλαιότερα, τότε που η Νατασούλα η Θεοδωρίδου ζητούσε από το Φεγγάρι «να ψάξει να τον βρει και να του πει πως δεν θα αντέξει δεν θα ζήσει» και ράγιζαν τα πλακάκια.
Από τότε, χάλασε η διασκέδαση, χάλασε και η Νατάσα, χάλασαν και οι άνθρωποι.
Η Θεσσαλονίκη όμως δεν μου φάνηκε να χαλάει. Και πολύ το χάρηκα.
Ψιτ εσύ! Muchas gracias por todo. Hasta mas ver.

Διακοπές

2011-07-03T12:16:00.021+03:00

Όταν εξαφανίζεσαι το καλοκαίρι, συνήθως πας διακοπές. Η εβδομάδα τέλος Ιουνίου-αρχές Ιουλίου ήταν υπερπαραγωγή: ένας γάμος σε δεύτερη εκτέλεση, δεκάδες καλεσμένοι από τα πέρατα της οικουμένης (the story of my life, το λένε στα Τρίκαλα Κορινθίας), μια βίλα με πισίνα (για τους άλλους, εμείς περαστικοί ήμασταν) και δύο νησιά: Πάρος και Αντίπαρος. Ή μάλλον, Αντίπαρος και Πάρος, διότι όποιος έχει πάει έστω και μία φορά στη ζωή του στην Αντίπαρο, είναι δύσκολο να μην την λατρέψει. Ο γάμος ήταν όλα τα λεφτά. Να με συμπαθάς που δεν σου δείχνω φωτογραφίες, αλλά μας κόβει η οικογενειακή διακριτικότητα. Ασε δηλαδή που άμα αρχίσω να σου εξηγώ ποιος είναι ποιος, θα νυστάξεις. Τα είχε όμως όλα: εβραϊκά και χριστιανικά έθιμα, χωρίς τράγους και άλλους ιερείς, αλλά με εμένα και τον Αμερικανό ξάδελφό μου σε ρόλο τελετάρχη. Σαν τον Αβραμόπουλο ήμασταν, χωρίς το blazer. Και με ένα iPAD στο χέρι (ο ξάδελφος, εγώ δεν έχω να αγοράσω ούτε το καλώδιο), όπου είχαμε γράψει το σκονάκι. Και τα στέφανα από κλαδί ελαίας, σαν αυτά που είχε φτιάξει η πλούσια Γιάννα Δασκαλάκη τότε που στην Ελλάδα τρώγανε όλοι με (δανεικά) χρυσά κουτάλια.
Μετά τις τελετές, φάγαμε ό,τι βρήκαμε μπροστά μας, βγήκαμε περίπου 4.500 φωτογραφίες, καθότι οι μόνοι που δεν κρατούσαν φωτογραφικές μηχανές-iPhone ήταν ένας σκύλος, μια γάτα, μια χελώνα και ο dj.
Και μετά χορέψαμε από παραδοσιακά εβραϊκά άσματα, μέχρι latin και συρτάκι, για να ακολουθήσει πανδαισία τύπου Lady Gaga και τα σχετικά. Και στο ξεκούδουνο έσκαγε και ο θεσμός-Κατερίνα Στανίση, αλλά και ένας Μαζωνάκης. Για τέτοιο γάμο σου μιλάω. O dj πρέπει να είχε πάρει πολλά χάπια για να σου μιξάρει τέτοια κατάσταση.
Μην στα πολυλογώ, μετά ήρθε η γνωστή Αντίπαρος να κλέψει την παράσταση ακόμα και από το Gucci φόρεμα που ξετρέλανε τον Μαζωνάκη (μέχρι εκεί έφτασε ο dj και πολύ με δυσκόλεψε στη μετάφραση). Ιδού η Αντίπαρος, όταν φτάνεις με το γνωστό φέρι-παντόφλα. Αδεια βέβαια Ιούνιο μήνα. Από τα πιο αγαπημένα μέρη, η «Μαργαρίτα» για πρωινό. Μοναδική κόκκινη κάρτα: ζητάς τον λογαρισμό και η δεσποινίς φέρνει ένα χαρτί-ακουαρέλα, σαν αυτό που είχαμε αγοράσει στην γ' δημοτικού. Πάνω έγραφε ό,τι καταβροχθίσαμε και κάτω-κάτω το ποσόν: με μοναδική καλλιγραφία και ουρίτσα στο €.
Έπεσε όμως στον ξυνό άνθρωπο η καλλιτέχνις. «Καταπληκτικό το σκίτσο, δέκα με τόνο σας βάζω, αλλά μήπως γίνεται να φέρετε τώρα και την κανονική απόδειξη;». Μια και δυο, η καλλιτέχνις απεσύρθη στα ενδότερα για να φέρει το άψυχο άσπρο χαρτί της ταμειακής...
Ιδού και το σπήλαιο, το οποίο -λέει- ανακάλυψε ένας Γάλλος πρέσβης στην Υψηλή Πύλη, κάπου στον 17ο αιώνα. Και από τότε στρατιές Γάλλων τουριστών σπεύδουν να κατέβουν τα 310 υγρά σκαλοπάτια. Και στην ωραιότατη μικροφωνική εγκατάσταση ακούς σε ελληνικά και αγγλικά την ιστορία. Γαλλικά, ούτε για δείγμα. Τζάμπα κάνατε τον κόπο κύριε πρέσβη μας. Και στο κενό μεταξύ των δύο γλωσσών παίζει η μουσική από την Μανταλένα. Τα ύστερα του κόσμου στα έγκατα της Γης. Το λες και φάρσα όλο αυτό. Και μετά τι άλλο θέλει ο άνθρωπος; Μια παραλία, κατά προτίμηση χωρίς παιδιά, να αράξει, να διαβάσει, να πιεί καφέ, να γελάσει και να βγάλει φωτογραφίες.Μεταξύ των φετινών διαβασμάτων, είπαμε να τιμήσουμε και την πατρίδα του Όλι Ρεν, που τόσα δάνεια μας έχει δώσει ο άνθρωπος, παρά το γεγονός ότι δεν θα πάρει δεκάρα τσακιστή πίσω. Mika Waltari, o πιο γνωστός συγγραφέας της Φινλανδίας και ένα σχετικά συμπαθητικό βιβλίο: «Ποιος σκότωσε την Κυρία Σκρουφ». Αστυνομικό σε λογική Agatha Christie με φινλανδική βλοσυρότητα.
Μια σπάνια εικόνα από την Πάρο. Αδεια παραλία με το κουβαδάκι να το τρώνε οι μοναξιές. Κανονικά, θα είχα φύγει τρέχοντας, αφού το κουβαδάκι είναι κακά νέα. Παιδάκι εκείνη την ημέρα, δεν εμφανίστηκε.
Μιλώντας για παιδάκια: για μια ακόμα χρονιά δικαίωσα τον στίχο της Χάρις Αλεξίου στο τραγούδι «Μεγάλωσα»: οι Έλληνες γονείς μεγαλώνουν υστερικούς ενήλικες. Αστο μανίτσα μου το παιδάκι σου πέντε λεπτά χωρίς να του φωνάζεις. Θα μεγαλώσει και θα υστεριάσει με την ησυχία του, ειδικά όταν θα διαπιστώσει ότι χρωστάει και ένα κάρο δάνεια.
Πρόσεξε σκηνικό την ημέρα που φεύγαμε από το λιμάνι της Πάρου: είμαστε αραχτοί στην καφετέρια εν αναμονή του πλοίου. Αθάνατη ελληνική εικόνα το λιμάνι με τους ταξιδιώτες να χαζεύουν πλοία. Και εκείνα, πριν δέσουν εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να δώσουν μια παράσταση μπροστά σε ένα τέτοιο διεθνές κοινό: λικνίζονται, στρίβουν, παρκάρουν, ανακατεύουν το νερό, χτυπούν και την κόρνα..
Όλα ήταν καταπληκτικά, μέχρι που το κύμα ξεβράζει ακριβώς δίπλα μου -στο όρθιο- το εξής παρεάκι: μια μάνα υστερική με δύο κόρες υστερικές και έναν παππού. Οι κόρες με κινητά στο ένα χέρι, γρανίτα στο άλλο και από μια ροζ βαλίτσα την οποία πάρκαραν πάνω στο πόδι μου. Θα μου πεις, τι γκρινιάζεις; Η Patty η συμπατριώτισσά σου ήταν πάνω στη βαλίτσα. Ο παππούς απειλούσε ότι θα πήγαινε στην εκκλησία, η μάνα ούρλιαζε, οι κόρες ούρλιαζαν και η γρανίτα ήθελε να βγάλει πόδια να φύγει να γλιτώσει από δαύτους. Ποτέ δεν τους πέρασε από το μυαλό να κάτσουν σε τραπέζι, προτιμούσαν να ουρλιάζουν πάνω από το κεφάλι μου. Τελικά ο παππούς πραγματοποίησε την απειλή του και πήγε στην εκκλησία. Φεύγοντας απλώνει το ξερό του να πάρει τη βαλίτσα μου. Φυσικό το βρίσκεις, διότι είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα. Αφού τον κοιτάω με μισό μάτι, διαπιστώνει ότι είχε κάνει λάθος βαλίτσα και παίρνει τη δική του.
«Είναι ίδιες» μου λέει.
«Αστειεύεστε; Μόνο άλλο χρώμα και μέγεθος έχουν!» απαντώ. Και παρήγγειλα μια γρανίτα. Στη φωτογραφία επάνω βλέπεις τη σύμπτωση. Στο λιμάνι της Πάρου, ακόμα και τα δίχτυα τα ξεμπλέκουν Πακιστανοί. Καλό; Ιδού εικόνα πάνω από ένα εντυπωσιακό αλιευτικό. Πάντου με κυνηγάει η πατρίδα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι στην Πάρο είχε αρκετούς Ισπανόφωνους. Και θα είχε ακόμα περισσότερους -μας είπε ένας νεαρός- αν δεν γίνονταν τα επεισόδια στο Σύνταγμα, τα οποία ακολούθησε βροχή ακυρώσεων. Δεν βαριέσαι αγοράκι μου, το παν είναι να έχεις υπουργό τον Παπουτσή. Ισπανιστί Zapatero. Τι άλλο θέλεις; Μια μέρα συζητούσαμε το θέμα και θυμήθηκα μια ταινία: ο ανίκανος αστυνομικός διευθυντής ξηλώθηκε, έχασε μισθό ΚΑΙ σύνταξη. Φυσικά στην παράγκα μας, ακόμα και αν πνίξεις στο σύμπαν στα χημικά, ούτε μισθό χάνεις ούτε σύνταξη. Όλος ο θίασος στη θέση του...
Στη λέω την αμαρτία μου, η Πάρος δεν μου αρέσει. Τα είπαμε: αν πας Αντίπαρο, τελείωσες. Έμεινες. Και αυτή η Νάουσα, εντάξει είναι γραφική. Έχει όμως ό,τι δεν θέλω να δω στις διακοπές: δηθενιά, ακριβά εστιατόρια και κλαμπ τύπου παραλιακής. Για αυτό πας διακοπές;
Και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να φύγεις. Και κοιτάς τον πάτο του ποτηριού και βλέπεις τη θάλασσα απέναντι. Σπάνιο θέαμα. Και σκληρό.
Το μόνο που μένει είναι το ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου στο πλοίο της επιστροφής. Χωρίς άλλα λόγια. Μόνο με την ευχή να φύγεις και εσύ σύντομα.

CFK

2011-06-22T23:31:00.014+03:00

Δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά έχασα δύο στοιχήματα στην Argentina: χρωστάω 50 ευρώ και μια φανέλα της Εθνικής. Είχα μια εμμονή ότι το Cristinάκι μου δεν θα είναι και πάλι υποψήφιο για την προεδρία, έτσι χωρίς λόγο. Και ήρθε να λήξει η προθεσμία κατάθεσης υποψηφιοτήτων και εκείνη με διέψευσε. Siempre lo supe («πάντα το ήξερα» -ότι θα διεκδικήσω και δεύτερη θητεία-) είπε και εγώ νόμιζα ότι το έλεγε σε μένα που επέμενα να την στείλω σπίτι να ξεκουραστεί. Εντελώς μεταξύ μας, και εγώ αν είχα ένα σπίτι στο El Calafate, εκεί θα άραζα. Και κάθε μέρα θα πήγαινα τις βόλτες μου να δω τους Παγετώνες. Πόσο μου έχουν λείψει οι Παγετώνες...
Η προεδράρα λοιπόν (γνωστή ως CFK= ΣεΦεΚά) μάζεψε διάφορους παρατρεχάμενους να βγάλει έναν ακόμα λόγο και εκεί που μοίραζε κάτι επιδόματα (βλέπεις, εκείνη δεν χρωστάει στο ΔΝΤ), τούς είπε: Α! να σας πω, θα είμαι υποψήφια. Ενημερωτικά, οι εκλογές είναι τον Οκτώβριο -εγώ θα είμαι πάλι εκεί, όπως το 2007- και όλοι έχουν ήδη προεξοφλήσει το αποτέλεσμα.
Απέναντί της υπάρχουν διάφοροι υποψήφιοι με κυριότερο τον γιο του Raúl Alfonsín, του γνωστού σπουδαίου προέδρου που ανέλαβε μετά την πτώση της Δικτατορίας. Ο γιος του, Ricardo, είναι φτυστός ο πατέρας του, αλλά ως εκεί οι ομοιότητες. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Υπήρξαν και διάφοροι άλλοι επίδοξοι υποψήφιοι, αλλά επειδή είδαν ότι δεν έχουν καμία ελπίδα, την έκαναν με ελαφρά. Ή μάλλον, έκαναν το συνηθισμένο: προτίμησαν την εκλογική μάχη της περιφέρειας πρωτευούσης, που θα λέγαμε και εδώ, όπου παραδοσιακά κερδίζουν οι μη περονιστές. Εύκολες μάχες και ανέξοδες. Σαν να λέμε Δήμος Αθηναίων, γριές και δεξιά. Μην κοιτάς τι έγινε τώρα με τον Καμίνη. Αυτό απλά ήταν η εξαίρεση που θα επιβεβαιώσει τον κανόνα. Αν και μεταξύ μας, ο επόμενος δήμαρχος της Αθήνας θα είναι οπαδός της Εθνοσωτηρίου.
Ακολουθεί μίνι αφιέρωμα στις κορυφαίες στιγμές του Cristinaκίου της πρώτης θητείας:

Εδώ με τη γνωστή βλαχάρα Μέρκελ σε επίσημη επίσκεψη στο Δ' Ράιχ. Η καγκελάριος φορά το πράσινο ζακετάκι που της έκανε δώρο ο trendy και fit Γιώργος, μόλις πήραμε το πρώτο δάνειο των 110 δισ. και αν κρίνω από τη φάτσα της, έχει ήδη συνειδητοποιήσει ότι δεν πρόκειται να πάρει δεκάρα τσακιστή πίσω. «Μαλακία έκανα πάλι με αυτούς τους κερατάδες» σκέφτεται, ενώ η προεδράρα δίπλα γελάει. Και γιατί να μην γελάει; Στην Argentina έδιωξαν το ΔΝΤ, αλλά όχι με ατάκες τύπου «Να διαγραφεί το χρέος» και άλλα τέτοια, αλλά με εναλλακτική. Κανονική εναλλακτική, όχι σαν αυτή του Αντωνάκη του Σαμαρά, που μόνο αυτός θεωρεί εναλλακτική και όλοι οι άλλοι απλά την αποκαλούν «σκουπίδι». Σου λέει στις Βρυξέλλες, πιο θετικά βλέπουν τις προτάσεις του Mickey και του μπαρμπά-Στρουμφ, παρά το «Ζάππειο 2». Ακου όνομα: Ζάππειο 2. Σαν να λέμε Ρομίλντα. Κανονικό ναυάγιο.

Εδώ ο γνωστός μπάρμπα Χούαν Κάρλος με την κόρη της Φρειδερίκης στην λατρεμένη πόλη της Mar del Plata. O γνωστός μπάρμπας θα κάνει ήδη πάρτυ που το Cristinάκι είναι και πάλι υποψήφιο, αφού θα έχει άλλα τέσσερα χρόνια την ευκαιρία να την χουφτώσει. Καλά η άλλη δίπλα δεν το συζητώ. Έλα σε 4 χρόνια που θα έχει τελειώσει οριστικά το κεφάλαιο Cristina και θα είναι ίδια. Λέω να πάρω ένα τηλέφωνο τη λατρεμένη μου Φρειδερίκη να ζητήσω το ελιξήριο της νεότητας. Η οποία Φρειδερίκη την περασμένη εβδομάδα που έπεφτε (για 20 λεπτά) η κυβέρνηση του trendy και fit Γιώργου επειδή λέει θα έκανε Αποστασία η Βάσω, ο Κίμων Κουλούρης και η Αγγέλα Κοκκόλα, πρόβαρε πάλι το Στέμμα. Και είχε στείλει τον μετακομιτζή να πετάξει έξω από το Παλάτι τον Πρόεδρο. Ας όψεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος που ανέλαβε να ενώσει την παράταξη.

Αll time αγαπημένη φωτό. Η προεδράρα υποδέχεται την φίλη και ομόλογο «Ντζιούλμα» της Βραζιλίας, η οποία ως γνωστόν, πήγε πρώτο επίσημο ταξίδι στη ζωή της ψιλο-αχτένιστη και με ένα μακό. Το ίδιο φόραγε όλες τις ημέρες, στο ορκίζομαι. Κόντεψε να κατέβει ο Ιησούς από το άγαλμα στο Rio να της κάνει παρατήρηση. Αυτοί οι Βραζιλιάνοι όμως: είναι που δεν συγκεντρώνονται σε τίποτε άλλο από το καρναβάλι, την Ipanema και την μπάλα. Ασε που αποκαλούσε την Cristina, «Κρσ-τσίνα».

Τα τυχερά του επαγγέλματος. Η Cristina υποδέχεται τον Ricky Martin και την Madonna. Γενικά το έχει αυτό η πρόεδρος: όποιος πάει στη χώρα για συναυλία, περνάει μια βόλτα από το Προεδρικό για ένα photo opportunity. Φήμες θέλουν την Amy Winehouse να αρνήθηκε την πρόσκληση, επειδή είδε στη φωτογραφία της Madonna ότι στο τραπέζι υπήρχε μόνο εμφιαλωμένο νερό. Επίσης, άλλες φήμες θέλουν τη Lady Gaga να πήγε στο Προεδρικό, αλλά μόλις την αντίκρυσε το πορτρέτο του Libertador San Martín (αυτό που φαίνεται λίγο πίσω από την πλάτη του Ricky Martin) χτύπησε ο συναγερμός και την έβγαλαν έξω σηκωτή. Πόσα να αντέξει κοτζάμ Libertador, που πέρασε μια ζωή ολόκληρη στις Ανδεις να πολεμά για την ελευθερία τεσσάρων λαών;
Οι μόνοι που δεν καταδέχθηκαν να πάνε στο Προεδρικό για φωτογραφία ήταν οι παίκτες της selección (Eθνική) μετά το Mundial 2010. Θα μου πεις, και τι να πάνε να κάνουν; Εκείνη βέβαια τους κάλεσε, όπως κάλεσε και τους campeones Ισπανούς, οι οποίοι πήγαν όλο χαρά και μετά έφαγαν 4 γκολ στο φιλικό. Καλά να πάθουν.
Δες όμως την ειρωνία: το Cristinάκι να βγαίνει φωτογραφίες με διασημότητες και εδώ σε μας ο trendy και fit Γιώργος να περνά τη μέρα του στα τηλέφωνα με την Μέρκελ και τον Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ. Και ο άλλος, ο Πρόεδρος, να μαζεύει κάθε τρεις και λίγο στο προεδρικό τους «πολιτικούς αρχηγούς» και να βλέπει τα δυσοίωνα μούτρα της Αλέκας, του Αλέξη και του ΛΑΟπρόεδρου. Θλίψη και κατάντια...

Αυτά τα ολίγα. Μέχρι τον Οκτώβριο δεν θα σου πω τίποτε άλλο. Την ημέρα των εκλογών θα σου πω πολλά περισσότερα.

¡ VAMOS CRISTINA !

Τζίφος

2011-06-15T22:56:00.017+03:00

Κοίτα όμως ατυχία. Λίγες μόνο ώρες κράτησε η λάμψη στα προσωπάκια της Όλγας και του (χυδαίου) παρεακίου της για την ακυβερνησία που έζησε η χώρα. Μέχρι που ο trendy και fit Γιώργος βγήκε να τους πει ότι θα συνεχίσει τη δουλειά του και φόρεσαν όλοι τη μαύρη πλερέζα. Νομίζω ότι πλέον το παρεάκι θα πιάσει πρώτη θέση Σύνταγμα με τους «Αγανακτισμένους».
Και έτσι θριάμβευσε για μια ακόμα φορά ο μπακάλικος τρόπος με τον οποίο δουλεύει στην παράγκα μας ο «κοινοβουλευτισμός»: κάνουμε εκλογές, ένα κόμμα παίρνει ένα σκασμό έδρες να έχει να πορεύεται και μετά από λίγους μήνες ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει. Αγχώνεται ο κάθε Μαυρογιαλούρος μήπως χάσει την έδρα του και λουφάζει. Καταγγέλλει αορίστως «συμφέροντα» και τις σκοτεινές δυνάμεις της Mordor και ψάχνει τη... «συναίνεση για τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος»...
Hellooooo! Ακούς μανίτσα μου τι λες; Last time i checked, o «κοινοβουλευτισμός» είχε ρόλους. Εσένα σου λέει να κυβερνάς, του άλλου δίπλα να ελέγχει και να προτείνει (δηλαδή να περιμένει να πέσεις σαν ώριμο φρούτο) και των άλλων παραδίπλα να λένε ιδεολογικές μπαρούφες. Έτσι δουλεύει το μαγαζί. Αν δεν σου αρέσει, υπάρχουν και τα κιμπούτς ή οι σοσιαλιστικοί παράδεισοι τύπου Β.Κορέας, με τόσους θαυμαστές στην παράγκα μας.
Αμ οι άλλοι; Που έσκασε το παραμύθι της Οικουμενικής και άρχισαν να ξερογλείφονται για υπουργείο; Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Έραβαν κουστούμια και έριχναν στο παιχνίδι ονόματα. Μέχρι και τον Στεφανόπουλο πέταξαν στην αρένα, τον οποίο πέτυχα μια μέρα στην Βαλαωρίτου με το μπαστουνάκι. Ευγενέστατος. Πριν προλάβω να τον χαιρετήσω με είχε χαιρετήσει εκείνος. Με το μπαστουνάκι ο άνθρωπος και κάποιοι έπαιζαν στα ζάρια την ακεραιότητά του ότι θα αναλάβει πρωθυπουργός...
Αυτό λοιπόν είναι ο «κοινοβουλευτισμός» μας. Και φταίει μετά ο άλλος που μουτζώνει, γιατί -λέει- η μούτζα δεν είναι πρόταση. Εντάξει, δεν είναι. Αλλά με τέτοιο «κοινοβουλευτισμό», τι περίμενες; Να σε ραίνει ροδοπέταλα;
Και επειδή από αύριο θα έχεις και πάλι τον trendy και fit Γιώργο με ανασχηματισμό, άκου ποιες εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες θα αναλάβουν:

Aντιπρόεδρος: ο βασιλιάς Μπουμιμπόλ της Ταϊλάνδης, ο μακροβιότερος μονάρχης στο (γνωστό) σύμπαν. Μόλις 87 χρονών και με 65 χρόνια προϋπηρεσία. Για να τον λατρεύουν τόσα εκατομμύρια Ταϊλανδοί, κάτι θα ξέρουν. Βασικό προσόν: ακόμα και ο πρωθυπουργός όταν του μιλάει, στέκεται γονατιστός μπροστά του και με τα μάτια να κοιτάνε το πάτωμα. Να δω αν θα τολμά ο κάθε Αλέξης να τον βρίζει. Εξαιρώ κάτι άπλυτους δημάρχους.

Υπουργός Οικονομικών: η λατρεμένη μου Fabiola, βασίλισσα του Βελγίου. Mόλις 84 χρονών και με τρελά κονέ στην πατρίδα της Ισπανία. Αφού οι Βέλγοι είναι τόσο... Βέλγοι και δεν την αξιοποιούν και κάθονται 1 χρόνο χωρίς κυβέρνηση, ήρθε η ώρα να αναλάβει τις ελληνικές διαπραγματεύσεις με την τρόικα στις Βρυξέλλες. Σπίτι της είναι, όλο και κάτι παραπάνω θα πάρει. Πιο πολλές πιθανότητες δίνω στην Fabiola να αναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο, παρά στον Αντωνάκη Σαμαρά της Νέας Αριστέρας. Ακου ανέκδοτο: θα αναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο. Αντώνη λέω και κλαίω. Από τα γέλια.

Υπουργείο «Δανεικά από Μέρκελ»: η ακόμα πιο λατρεμένη μου Φρειδερίκη. Θεωρητικά 94 ετών, αλλά δεν κολλάμε στις ηλικίες. Γέννημα-θρέμα της Γερμανίας, είναι η πλέον κατάλληλη να συνομιλήσει με την γαϊδάρα την καγκελάριο για να μας δώσει δάνειο που δεν θα της επιστρέψουμε ποτέ, με τόκο που δεν θα πληρώσουμε ποτέ, συν τις αποζημιώσεις από την Κατοχή και δώρο ένα Cayenne, ένα ψυγείο Bosch και ένα πλήρες σετ Siemens για τις ανάγκες της κάθε λαϊκής οικογένειας. Αλλωστε είναι γνωστό ότι στην ανιψιά ενός Kaiser δεν τολμά να αντιμιλήσει καμιά βλαχάρα κακοχτενισμένη Μέρκελ. Εκτός αν θέλει να βρεθεί σε κανένα στρατόπεδο εργασίας.

Κυβερνητικός εκπρόσωπος: ο Ανδρέας. Στο λέγειν δεν τον πιάνει κανείς. Τον φαντάζομαι ήδη στην πρώτη ενημέρωση των πολιτικών συντακτών να κάνει «κατάθεση ψυχής» επί 4ωρο. Και δίπλα την ψυχολόγο Τένια Μακρή να συμφωνεί και να προτείνει «διάλογο στο ζευγάρι». Με τον τρόπο αυτό δεν θα ξαναπατήσει κανένας πολιτικός συντάκτης σε ενημέρωση και θα καταργηθεί αυτόματα μια θέση που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε τον λόγο ύπαρξής της. Άλλωστε, αν είναι για παπαγαλάκια, πεταγόμαστε και στο pet shop. Δίπλα είναι.

Υπουργός τουρισμού: η Ζωζώ. Προσωποποίηση του κεφιού, αειθαλής, αεικίνητη, αειφόρος και αθάνατη. Η Ζωζώ όλων των Ελλήνων θα απογειώσει την τουριστική βιομηχανία, ενώ τα demi-αυθαίρετα στην Κινέττα θα αποκτήσουν αίγλη. Παράλληλα, ο κάθε τουρίστας που επισκέπτεται τη χώρα, θα περνά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ από τη βίλα της για μια αξέχαστη βραδιά κεφιού παρέα με τον Σπύρο Μπιμπίλα, την Ανθούλα Αλιφραγκή και τον Μάκη Δελαπόρτα. Επιτέλους θα γίνει πράξη το σλόγκαν live your myth in Greece.

Yπουργός «τιμής ένεκεν για αντίσταση στον Στρος-Καν»: η Βάνα. Επειδή πρέπει επιτέλους να πάψει να πιστεύει ότι «δεν γίνονται πράγματα». Σύμφωνα με (ιαματικές) πηγές, η Βάνα ήταν το μόνο πρόσωπο στο οποίο υπήρξε συμφωνία με τον Σαμαρά της Νέας Αριστεράς, για συγκρότηση Οικουμενικής συγκυβέρνησης Εθνικής Ενότητας-Εθνικής Σωτηρίας-Διεξόδου-Λύσης-Λύτρωσης-Συναντίληψης-Συνεννόησης. Δυστυχώς όμως δεν έβρισαν εύκαιρο το λείψανο του στρατηγού Φαίδωνος Γκιζίκη για να την ορκίσει. Επιπλέον, είχε χαλάσει και το αεροπλάνο του Βαλερί Ζισκάρ Ντ'Εστέν για να επιστρέψει από το Παρίσι. Παράλληλα, διατυπώθηκαν ενστάσεις ότι στη φωτογραφία είχε τον ίδιο καλλιτέχνη που έκανε Photoshop και στη φωτογραφία της Ντόρας. Μοιραία, το deal χάλασε...

Πρέσβειρα της Ελλάδας στη Μόσχα: η Μιμή, λόγω της εξαιρετικής επιτυχίας με την οποία έπαιξε την Αννα Καρένινα στο θέατρο. Η θέση είναι νευραλγικής σημασίας, καθότι οι Ρώσοι, οι Τάταροι, οι Κινέζοι, οι Μογγόλοι, οι Οστρογότθοι και οι Βησιγότθοι (που ήταν και κούκλοι) θα μας δανείσουν για να βγούμε από το Μνημόνιο. Είναι βέβαιο ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να φέρει σε πέρας τις σκληρές διαπραγματεύσεις, δεδομένου ότι για να πετύχεις τους καλύτερους όρους δανεισμού, χρειάζεται υποκριτικό ταλέντο. Όχι σαν τους άλλους τους βλάκες που πήγαν και υπέγραψαν με κλειστά τα μάτια με την τρόικα.

Στα υπόλοιπα υπουργεία θα τοποθετηθούν οι γνωστές δυσοίωνες μουτσούνες, ενδεχομένως και κάποιοι από αυτούς που διαφωνούν και απειλούν να καταψηφίσουν την (κάθε) κυβέρνηση.
Μέχρι το επόμενο «διάγγελμα», όταν πάλι κάποιοι θα μοντάρουν τα (ήδη ραμμένα) κοστούμια για την ορκωμοσία της κυβέρνησης που θα μας βγάλει από την κρίση.

Αύριο ξημερώνει μια πιο όμορφη μέρα. Για εμάς τους λίγους που δεν τρέφουμε αυταπάτες. Και δεν πίνουμε σαμπάνια.

Obrigado

2011-06-11T18:20:00.009+03:00

Eυτυχία είναι να είσαι εντελώς κουλός να φτιάξεις ένα music video και να έχεις στήσει καραούλι μέχρι κάποιος άλλος να το κάνει. Και μόλις το κάνει, να το βουτάς.
Ιδού το κόλλημα του 2011 από το νέο álbum του Federico Aubele, «Berlin 13».
Τίτλος: Efemera και τραγουδά μια Βραζιλιάνα με το όνομα Karina Zeviani (τώρα είναι όνομα αυτό;)
Το ομολογώ: η φωνή της κάνει τα βραζιλιάνικα πορτογαλικά (με τα οποία συνήθως γελάω) να ακούγονται γλυκά. Από κοντά και το παιχνίδι των ήχων, στο οποίο ο Federico είναι μάγος. Με λίγα λόγια, Argentina και Brasil συνεργάστηκαν άψογα. Είμαι συγκινημένος.
Όποιος και να είσαι εσύ κύριε dubshelter που το ανέβασες στο Dailymotion, κάτσε να σε ευχαριστήσω όπως σου αξίζει: muito, αλλά πολύ muito OBRIGADO!
Και όπως λέει και η καλλιτέχνις: «nunca me lembrei de ser efemera». Μεγάλη κουβέντα.

Success story

2011-06-08T11:22:00.013+03:00

Καμάρωσε τα πουλάκια μου πώς χαμογελάνε. Να στους γνωρίσω: Ήταν οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία του Perú, αλλά άμα σου πω ονόματα και κόψεις λίγο και φάτσες, θα πεις σιγά μην είναι στο Perú. Η νεαρά λέγεται Κέικο Φουχιμόρι και ο λεβεντάνθρωπος Ογιάντα Ουμάλα. Τελικά η κάλπη χαμογέλασε στον λεβεντάνθρωπο. Η νεαρά -μόλις 37 ετών- μάλλον θα πρέπει να περιμένει την επόμενη τετραετία. Σαν τον Σαμαρά. Αλλωστε, μέχρι πρόσφατα ήταν και οι δύο δεξιοί, απλά ο Σαμαράς έγινε Αριστερός και θέλει να σε σώσει από το Μνημόνιο.
Επίσης, μην τους βλέπεις έτσι που χαμογελάνε: μέχρι να πάει ο κοσμάκης να ψηφίσει, τον είχαν τρελάνει στα διλήμματα. Τύφλα να έχει η Δαμανάκη με τη δραχμή και ο trendy και fit Γιώργος με τον Σγουρό. Σου λέει η Κέικο: αν ψηφίσετε τον Ουμάλα, θα σας κυβερνά ο Hugo Chávez. Kαι απαντούσε ο άλλος: αν ψηφίσετε την Κέικο θα γυρίσει ο πατέρας της. Αυτό ήταν χοντρή απειλή. Είναι σαν να λες, αν ψηφίσεις Ντόρα, θα έρθει ο Επίτιμος...
Όπου ο πατέρας της Κέικο ήταν ο διαβόητος (επί 10 έτη) πρόεδρος Alberto Fujimori. Έλυνε και έδενε στη χώρα, κυρίως με αντιδημοκρατικές μεθόδους. Προς το παρόν, ο πατήρ Alberto εκτίει ποινή κάθειρξης 25 ετών (χωρίς αναστολή, δεν είναι Ελλάδα το Perú) επειδή αγόρασε ένα ακίνητο.... εεεε... παρντόν, για υποθέσεις διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας. Και έχει βγάλει τα παιδιά του στο πεζοδρόμιο: η κόρη Κέικο για πρόεδρος και ο υιος ήδη Γερουσιαστής. Αν σου θυμίζει κάτι.
Όπως και να το κάνεις, το δίλημμα του λεβεντάνθρωπου έπιασε λίγο καλύτερα: ο κόσμος τρόμαξε στην ιδέα να ψηφίσει την χαμογελαστή κόρη και να κυβερνά ο βλοσυρός Επίτιμος. Και προτίμησε τον Ουμάλα, ο οποίος έκανε τεράστιες προσπάθειες να πείσει ότι δεν θα γίνει Hugo Chávez, αλλά αριστερός τύπου Βραζιλίας. Και τους έπεισε το παλιόπαιδο. Μόνο τις «αγορές» δεν έχει πείσει ακόμα, αλλά δεν ανησυχώ. Αλλωστε, όπως λέει και μια παλιά παροιμία: Το Perú είναι σαν ένας ζητιάνος που κάθεται γύρω από ένα χρυσό τραπέζι. Είχε από κοντά και τον Mario Vargas Llosa, τον γνωστό (αχώνευτο) συγγραφέα, ο οποίος έγινε πιο Μίκυ και από τον Mίκη, στην αγωνιστικότητα προκειμένου να μην βγει η Κέικο. Το μόνο που δεν έκανε ήταν να απειλήσει να γράψει ένα ακόμα (κακό) βιβλίο.
Μην μου στεναχωριέσαι μικρή μου Κέικο. Σε τέσσερα χρόνια, χαλαρά σε κόβω να γίνεσαι εσύ πρόεδρος. Αλλωστε και το λεβεντόπαιδο, πριν 4 χρόνια είχε χάσει...
Ξέρεις, στη Νότιο-Κεντρική Αμερική έχουν ένα θέμα με τη δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Από τα χρόνια των Libertadores, η σκέψη ήταν ότι δεν έπρεπε οι λαοί να έχουν τους ίδιους ηγέτες για πολύ. Οι δεύτερες θητείες δημιουργούσαν περίεργες σκέψεις. Τι είναι άλλωστε ο άνθρωπος; Ένα αδύναμο πλάσμα που μόλις συνειδητοποιήσει τη δύναμη της εξουσίας, νομίζει ότι θα κυβερνά μέχρι τα 100 και θα μπαλαμουτιάζει καμαριέρες.
Έτσι, σε αρκετές χώρες ακόμα δεν επιτρέπεται η δεύτερη συνεχόμενη θητεία: Χιλή, México, Perú, Uruguay, Honduras...
Η ειρωνία είναι ότι οι Libertadores θαύμαζαν την Αμερικανική Ανεξαρτησία (λογικό, αφού έγινε λίγα χρόνια πριν τους δικούς τους αγώνες) και θεωρούσαν ότι οι λαοί της Βορείου Αμερικής ήταν πιο «ώριμοι» για να έχουν τον ίδιο πρόεδρο και δεύτερη θητεία.
Tην πάτησαν όμως σε ένα σημείο: οι «ώριμοι» Βορειοαμερικάνοι δεν αντέχουν στην ιδέα μιας γυναίκας προέδρου. Για δες και τη φουκαριάρα την Χίλαρι. Τόσο κέρατο έφαγε και έμεινε δεύτερη να ζηλεύει τον Ομπάμα και την Ομπάμαινα.
Αντίθετα, οι λιγότερο «ώριμοι» Λατίνοι έχουν λατρέψει την ιδέα της γυναίκας στην εξουσία. Αν έβγαινε η μικρή μας Κέικο, θα είχαμε ήδη τέσσερις προεδρίνες. Περίεργο για μια Ήπειρο όπου το μοντέλο του macho πολιτικού-στρατιωτικού δεν άφηνε ποτέ πολλά περιθώρια. Ακόμα και ο παντοδύναμος-θεός Juán Domingo Perón δεν κατάφερε να πλασάρει την Eva Perón ως υποψήφια αντιπρόεδρο το 1951. Ο Στρατός τού έβαλε βέτο. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα 20 χρόνια για να επιβάλλει την τρίτη του γυναίκα ως αντιπρόεδρο...
Στην Argentina, πάντως, επιτρέπεται η δεύτερη θητεία και το λατρεμένο μας Cristinάκι ετοιμάζεται, αν και ακόμα δεν το λέει σε κανέναν. «Δεν πεθαίνω να ξαναγίνω πρόεδρος» είπε πρόσφατα. Γυναικεία κόλπα. Τη βλέπεις εδώ παρέα με τον ημίθεο Σίλβιο, ο οποίος είναι μόνο 25 χρόνια μεγαλύτερός της. Να ήταν ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος, θα την είχε ήδη χουφτώσει. Αλλά ο Σίλβιο μάλλον σκέφτεται τι κρίμα που δεν έφερε μαζί της και την κόρη, η οποία είναι κοντά στα (ηλικιακά) του γούστα...
Και επειδή, όπως λένε και οι αγγλοσάξωνες, ένα success story βρίσκει πάντα μιμητές, στην Λατινο-πιάτσα έχουν βγει διάφορες señoras, προς άγραν ψήφων. Ξαφνικά, όλες θέλουν να γίνουν πρόεδροι. Σου λέει, γιατί το Cristinάκι και η «Ντζιούλμα» στη Βραζιλία και όχι και εγώ;
Για κόψε την Sandra Torres δίπλα. Δεν θέλω να μου σχολιάσεις ούτε την καρέκλα, ούτε το βλέμμα, ούτε το μαλλί. Σχολίασε μόνο ότι τράβηξε ένα διαζύγιο στον σύζυγό της (και νυν πρόεδρο της Guatemala) προκειμένου να είναι αυτή υποψήφια για πρόεδρος φέτος...
«Χώρισα τον πρόεδρο για να παντρευτώ το λαό» είπε. Αυτό που δεν είπε είναι: «χώρισα τον πρόεδρο στον οποίο έριχνα τρελή παντόφλα, γιατί δεν τον έχω ανάγκη». Δεν μπορείς να πεις: το ταλέντο μας στην σαπουνόπερα είναι μοναδικό. Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσει.
Και υπάρχουν και άλλες στη σειρά. Σε προειδοποιώ...