Κρύο

Μπορώ να στο κρύψω; Αφού και στη Βοστώνη έχω συγγενείς. Ξεκινήσαμε λοιπόν μεγάλη παρέα από τη Νέα Υόρκη οδικώς για την πόλη. Διαδρομή με καθαρό ουρανό σε παγωμένο τοπίο και με καταπληκτική μουσική. Αριστερά-δεξιά στο δρόμο τα χιόνια είχαν λιώσει. Όπου δεν έβλεπες παγωμένες λίμνες, έβλεπες εμπορικά κέντρα. Εγώ, ο ενοχλητικά παρατηρητικός, έβλεπα και κάτι άλλο: Όλοι οι Αμερικανοί στο τιμόνι, είτε καπνίζουν είτε μιλούν στο κινητό. Ή και τα δύο. Θα μου πεις και πού να καπνίσει ο άμοιρος; Στο σπίτι που πέφτει παντόφλα;
Περίπου πέντε ώρες αργότερα φτάσαμε στη Βοστώνη. Υπέροχη. Το ποτάμι εντελώς παγωμένο, οι πάπιες έκαναν πατινάζ και ο αέρας δαιμονισμένος. Το κέντρο της πόλης είναι εντελώς Βρετανία: ίδια αρχιτεκτονική, ίδια κτίρια, πράσινες γειτονιές, πολύ κόκκινο τούβλο, ένα ωραιότατο λιμάνι, δρόμοι με καταπληκτικά εστιατόρια και μαγαζιά, λίγοι ουρανοξύστες.
Τι σου έλεγα για το ποτάμι; Charles το λένε και χωρίζει τη Βοστώνη από το Cambridge, όπου βρίσκονται τα Πανεπιστήμια. Μεταξύ αυτών το ΜΙΤ (με έναν θόλο που θυμίζει τούρτα λευκή σοκολάτα) και το Harvard, από το οποίο βγαίνουν όλα τα σαΐνια που μεθαύριο θα καταστρέψουν τον κόσμο. Έτσι είναι μανίτσα μου: οι παραδόσεις πρέπει να τηρούνται. Αλλωστε και η καταστροφή του κόσμου είναι μια δουλειά που κάποιος πρέπει να κάνει. Αν μάλιστα έχει και πτυχίο από το Harvard, η καταστροφή γίνεται επιστημονική και με κύρος.
Εντυπωσιακό όμως το Harvard: τα κτίρια, οι εστίες και οι βιβλιοθήκες. Κάθε κτίριο και μια ιστορία, ένας θρύλος, ένα ιστορικό γεγονός.
Πήγα και στο JFK Library and Museum. Ένα κακόγουστο (όμως) κτίριο-φόρος τιμής στον πρόεδρο. Εξαιρετικά φτιαγμένο όμως το Μουσείο.
Κρύο όμως έτσι; Τόσο πολύ που μετά βίας έβγαλα φωτογραφίες. Και ξέρεις τώρα: για να μην βγάλω εγώ η ψωνάρα φωτογραφίες, μάλλον με πιστεύεις για το κρύο. Nα φανταστείς ότι την ημέρα που φεύγαμε θα είχε και -10C. Στο δρόμο για την επιστροφή οι ίδιοι Αμερικανοί οδηγοί κάπνιζαν ή μιλούσαν στο κινητό ή και τα δύο. Και οι λίμνες παγωμένες. Και φουλ στο εμπορικό κέντρο. Πολύ Μall παντού.
Εδώ μερικές φωτογραφίες.

Συνέχεια

Δεν είναι καταπληκτικό; Εσύ να λείπεις και στο blog σου να μπαίνουν bannerάκια. Ας είναι καλά ο επίσημος διαχειριστής του (γνωστός και ως Δημιουργός), ο οποίος φροντίζει... Τον ευχαριστώ πολύ, είναι ο καλύτερος, αλλά αυτό το ξέρει πολύ καλά.

Κατά τα άλλα, ξέρεις τώρα. Χριστούγεννα και εδώ το πράγμα είναι οικογενειακό, όπως παντού. Πολύ φαί, πολλά μελομακάρονα, πολύ φαί και πολλά μελομακάρονα. Στο ενδιάμεσο πετάγεσαι και μια βόλτα, τώρα που τα χιόνια έλιωσαν.

Ο καιρός βέβαια μπορεί και να σε τρελλάνει. Τη μία μέρα να βρέχει ασταμάτητα, την άλλη ο ουρανός γαλάζιος. Τον βλέπεις και στη φωτογραφία. Με τη βροχή, καταλαβαίνεις επιτυχία. Ψυχή δεν κυκλοφορούσε έξω μέχρι που έφτανες στα γνωστά τουριστικά. Φουλ ο τουρίστας, φουλ τα ελληνικά. Και οι σακκούλες με ρούχα γεμάτες. Δεν στο είπα; Ήρθε ο Αη Τέτοιος εδώ. Εκείνο το Abercrombie (ή κάτι τέτοιο), δεν έχεις πιο Ελλάδα. Φέρτε μας τα Μάρμαρα πίσω, κόφτε την πλάκα με το έλλειμμα και ελάτε να μας καμαρώσετε να ψωνίζουμε, like there's no tomorrow.

Αλλά και στο Rockefeller Center με το παγοδρόμιο, χαμός. Εκεί δίνουν ρεσιτάλ οι πατριώτες οι ισπανόφωνοι. Τόση βιντεοκάμερα στη Λατινική Αμερική δεν το είχα ότι κυκλοφορούσε. Τρελλή πόζα όμως, έτσι; Και μετά σου λέει γιατί στα καλλιστεία σαρώνουν οι venezolanas.

Με τη βροχή, λες θα πάω σε ένα Μουσείο. Σε ποιο είχα να πάω πιο πολλά χρόνια; Αντε πάμε στο Φυσικής Ιστορίας να δω έναν ακόμα δεινόσαυρο να με κυνηγάει. Και μπαίνεις μέσα και λες, δεν μπορεί κάπου θα έχουν εκπτώσεις. Να σπρώχνονται στο Ταμείο για εισιτήριο εισόδου, το είχες;

Τέτοιο σκοτωμό να βγει ο κάθε πικραμένος τουρίστας φωτογραφία με την προϊστορική κατσαρίδα, δεν το φανταζόσουν ποτέ.

Αλλά και στο Πλανητάριο. Καταπληκτική η διήγηση της Whoopi Golberg. Στο λέει καθαρά η ηθοποιός: ένα τίποτα είμεθα. Από ένα αστέρι ήρθαμε και σαν αστέρι θα σβήσουμε. Και να σκοτώνονται οι άλλοι να πιάσουν καλή θέση.

Ήταν μια χοντρή μπροστά μου, δύο φορές με πάτησε για να πιάσει καλή θέση. Πού πας κυρά μου, προς το πάνω θα κοιτάμε, λες να σου φάω τη θέα;

Αλλά ξέρεις τι μου έχει κάνει εντύπωση αυτή τη φορά; Η ύφεση μάλλον φταίει που παντού βλέπεις ηλικιωμένους να δουλεύουν. Προφανώς δεν φτάνει η σύνταξη και συνεχίζουν. Keep walking έστω και με μασέλα. Στο αεροπλάνο, γριές με καφέ στο χέρι. Στο αεροδρόμιο, γριές. Στο πλανητάριο γριές. Στα ταμεία γριές.

Λες να το έκαναν επίτηδες, επειδή άκουσαν ότι έρχομαι;

Αυτά και οι φωτό εδώ. Μην νιώθεις υποχρέωση.

Ice hyperlink

Τα βλέπεις; Με κούρασε η ζέστη και έφυγα μακρυά. Όχι εκεί που ήθελα, αλλά πάντως «απέναντι». Ξέρεις ότι εγώ τον Ατλαντικό τον περνάω για πλάκα.
Κρίμα που δεν πάει η Olympic Air του Βγενο-τέτοιου. Έχασα το θέαμα με τα τσεμπέρια και τους τενεκέδες λάδι. Αλήθεια, τι θα γίνουν τώρα αυτοί οι άνθρωποι; Δεν θέλω να σε κουράσω με τον κόσμο του αεροπλάνου, αλλά φτώχεια καταραμένη. Όσο τον τσακίζει τον Έλληνα με υποβάθμιση η κάθε Standards, τόσο θα την κάνει ομαδικώς για Νέες Υόρκες.
Κρύο όμως, έτσι. Να προσγειώνεσαι στους -3C και να φυσάει διαολεμένα. Και πρωί πρωί πήρα τους δρόμους. Κρύο ωραίο όμως. Αυτό το αναζωογονητικό, με τον καθαρό αέρα που σε φτιάχνει. Τόσο καθαρό αέρα είχα καιρό να αναπνεύσω.
Το Central Park, απίστευτο. Το έχω δει καλοκαίρι (με αφόρητη ζέστη), φθινόπωρο (με ονειρεμένα χρώματα), το είδα και κάτασπρο με τις λίμνες παγωμένες. Μοναδικό θέαμα.
Αυτά είναι Χριστούγεννα.
Αλλά πιο πολύ θα λάτρευες τον κόσμο. Θα στα πω άλλη φορά.
Εν τω μεταξύ, μήπως έμαθες πώς γίνεται να βάλω σε hyperlink όλα τα παιδάκια που θα ήθελα να είναι εδώ; Δεν έμαθες ε; Κάτσε στη ζέστη τότε.
Φιλί πώς θα στείλω σε κάθε ένα παιδάκι χωριστά; Θα το μάθεις να μου πεις στο επόμενο;
Καλά Χριστούγεννα, αγαπημένα μου.
Δες καμιά φωτογραφία, εδώ

Hyperlink

Διάλειμμα ολίγων ημερών. Κλεμμένος ο τίτλος από τον Τσαλαπετεινό, αλλά Χριστούγεννα είναι. Αμα δεν κλέψεις τώρα που όλοι σε αγαπάνε, πότε θα κλέψεις; Των Φώτων που θα φωνάξουν την αστυνομία να σε πάνε μέσα; Ή μήπως την επομένη των Φώτων που (πάλι) όλα θα σου φταίνε;
Διάλειμμα, ολίγων ημερών. Όχι, η βαλίτσα δίπλα δεν είναι για εκεί που ξέρεις και υποψιάζεσαι. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Θα έρθει η ώρα του. Αλλού είναι.
Διάλειμμα ολίγων ημερών. Ολίγων γιατί σύντομα θα ακούσεις και θα δεις. Ελπίζω.
Και αν είσαι τόσο περίεργος, ρώτα τριγύρω. Τα λατρεμένα παιδάκια ξέρουν.

ΥΓ1 Μήπως ξέρεις πώς γίνεται στη λέξη «παιδάκια» να βάλω hyperlink όλα τα λατρεμένα μου παιδάκια μαζί; Δεν γίνεται ε; Να τη βράσω την τεχνολογία που δεν μπορεί μια δουλειά να κάνει σωστά. Ή μήπως να βράσω εσένα που δεν ξέρεις για πρώτη φορά;
ΥΓ2 Η λέξη «διάλειμμα» είναι σωστά γραμμένη; Αυτό τουλάχιστον το ξέρεις; Για πρώτη φορά;
ΥΓ3 Θα μου λείψετε Eσείς που ήθελα να βάλω στο hyperlink.

Αλμα

Για δες τι ωραία που είναι η ζωή όταν πέσουν στα χέρια σου μαζεμένα επεισόδια της αγαπημένης σου σειράς*, αλλά αρκετούς κύκλους πιο μπροστά. Τι να κάνουμε; Δεν έχουμε όλοι δορυφορικό πιάτο…
Κάνεις ένα άλμα στο μέλλον και χαμογελάς που όλοι είναι καλά. Στη θέση τους, όμορφοι με τον τρόπο τους, δραστήριοι γιατί είναι the good guys, ανοιχτά αγαπημένοι ορισμένοι και με πιθανότητες -κάποιοι άλλοι- να διορθώσουν αδικίες. Τις οποίες εσύ βλέπεις να συμβαίνουν στους παλιούς κύκλους, που σου σερβίρει η δωρεάν ιδιωτική TV.

Και εκεί στους τίτλους τέλους ενός επεισοδίου, ακούς αυτό το τραγούδι:

Το οποίο σου θυμίζει το αυθεντικό της Kate Bush, που επίσης άκουγες πριν από χιλιάδες χρόνια.
Και χωρίς να το καταλάβεις έκανες το ανάποδο: ένα άλμα στο παρελθόν που σε κάνει να χαμογελάς που στο σήμερα όλοι όσοι αγαπάς, εκτιμάς και σκέφτεσαι είναι καλά. Στη θέση τους, όμορφοι με τον τρόπο τους, δραστήριοι γιατί είναι the good guys, ανοιχτά αγαπημένοι ορισμένοι και με πιθανότητες -κάποιοι άλλοι- να διορθώσουν αδικίες. Τις οποίες εσύ βλέπεις να συμβαίνουν σε όσα σου σερβίρει δωρεάν η ιδιωτική ζωή.

Αγαπημένο συγκρότημα οι Placebo, στο είπα;

*CSI Las Vegas.

Γράμμα

Αγαπημένε Αη Βασίλη ή απλά, amoroso:

Να λοιπόν που ήρθε πάλι αυτή η εποχή του χρόνου που βγαίνεις να μοιράσεις τα δώρα στα παιδάκια που ήταν φρόνιμα τη χρονιά που πέρασε. Δηλαδή, έτρωγαν όλο το φαί τους, παπαγάλιζαν τα μαθήματά τους, δεν έβαζαν το χέρι στη μύτη και δεν επαναλάμβαναν μπροστά στη θεούσα γιαγιά ότι οι τράγοι πρέπει να πληρώσουν για να βγει η χώρα από την κρίση.

Δεν θα σου πω εκείνα τα κλισέ για τα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική, γιατί δεν είμαι ούτε χορτάτος ούτε επαγγελματίας Αριστερός. Ούτε τα άλλα τα Οικολογικά για τον πλανήτη που σβήνει, γιατί βαριέμαι. Ασε που ο πλανήτης δεν έχει καμία ανάγκη. Χωρίς ανθρώπους γεννήθηκε, χωρίς ανθρώπους θα πεθάνει (εξαιρούνται ο Στάλιν και ο Επίτιμος). Και μετά θα ξαναγεννηθεί με την ησυχία του.

Απλά έχε υπόψη σου, αν σκάσεις μύτη κατά Ελλάδα μεριά: τα τέλη κυκλοφορίας αυξήθηκαν. Ενώ εσύ γυάλιζες τα κέρατα των ταράνδων, έγινε υπουργός η Μπιρμπίλη, η οποία αποφάσισε να τιμωρήσει όσους οδηγούν σαράβαλα και δεν πηγαίνουν 9 φορές την εβδομάδα gym. Όπως καταλαβαίνεις, εσένα φωτογράφισε.

Τώρα εντελώς μεταξύ μας, δεν έχεις και ιδιαίτερο λόγο να έρθεις. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά σε ξεπεράσαμε. Και αν δεν με πιστεύεις, πιάσε λίγη greek ΤV στο δορυφορικό σου πιάτο. Σε όποιο μαγαζί και να μπεις, σε όποιο αυθαίρετο Mall και να πας, σου δίνουν 40 δώρα στην ξεφτίλα και χωρίς να κρεμάσεις τις κάλτσες σου. Και το παγοδρόμιο δωρεάν. Όσο για τα πιτσιρίκια, απλά στέκονται μπροστά σε ένα μηχάνημα, λένε τη μαγική λέξη, πετάνε μια πλαστική σακούλα σε μια ρουφήχτρα και περιμένουν: στο τέλος το μηχάνημα θα τους φτύσει όσα δώρα θέλουν. Ούτε τζάκια, ούτε καμινάδες, ούτε γράμματα, ούτε γονείς σαλεμένοι. Μόνο δώρα.

Ούτε σε σένα τον ίδιο χαριστήκαμε: πότε εμφανίζεσαι άνεργος και άπλυτος να ψάχνεις για δουλειά, πότε στη θέση του διευθυντή τράπεζας να χαμογελάς σε ένα μαμόθρεφτο που μόλις έμαθε ότι δεν υπάρχεις. Καλά και αυτός με το που έμαθε ότι δεν υπάρχεις, σε τράπεζα πήγε; Και ξέρεις ποιος του είπε το νέο; Η μάνα του. Ο πατέρας στεκόταν δίπλα συνταξιούχος, αμίλητος και ευνουχισμένος. Στο sequel της διαφήμισης, η μάνα θα αναλάβει να του βρει και νύφη, πας στοίχημα;

Τέλος πάντων, αν εσύ επιμένεις να περάσεις από τα μέρη μας, πάρε μαζί σου μια τεράστια ηλεκτρική σκούπα, πάτα το «ON» και άρχισε να ρουφάς βλακεία. Μόνο να φροντίσεις η σακούλα στη σκούπα να είναι άδεια, γιατί θα γεμίσει ασφυκτικά. Θα μας κάνεις μεγάλη χάρη.

Υπάρχει βέβαια και κάτι που έχουμε στα αλήθεια ανάγκη. Τι είπες; Αγάπη; Καλά είσαι σοβαρός; Τι να την κάνουμε την αγάπη; Το αυτονόητο έχουμε ανάγκη. Το αυτονόητο. Μήπως σου βρίσκεται;